tag:blogger.com,1999:blog-100832552012-02-16T11:42:31.725+03:30Mortezahttp://www.blogger.com/profile/13193471798182739024noreply@blogger.comBlogger741100tag:blogger.com,1999:blog-10083255.post-42260220866496689022011-12-13T14:56:00.000+03:302011-12-13T14:56:34.664+03:30<div dir="rtl" style="text-align: right;" trbidi="on"><div style="text-align: justify;">گاهي تا در عمق فاجعه قرار نگيري ممكن نيست متوجه اهميت موضوع شوي!</div><div style="text-align: justify;">مسائل و موضوعات بسياري وجود دارند! نمي خواهم روده درازي كنم بنابراين يكراست مي روم سر اصل موضوع.</div><div style="text-align: justify;">قبل از آن؛ مي خوام چيزي را بگويم و آن اينكه اين روزها همه ي &nbsp;ما ممكن است عملا در فاجعه اي قرار بگيريم كه از پيش برايمان رقم خورده باشد و اينكه در آن موقعيت هنگامي كه پي به آن برده ايم آن را هنوز هم فاجعه بناميم يا نه؛ بستگي به طرز تفكر و جهان بيني و فلسفه ما از زندگي دارد.<span style="font-family: Times;"> </span></div><div style="text-align: justify;"><span style="font-family: Times;">ديدن فيلمي مثل &nbsp;The Unfaithful يا Malena&nbsp;&nbsp;يا&nbsp; اين قبيل فيلمها دقيقا چنان دردي را برايمان متصور مي شوند! اما آيا همه ي عقايد و تصميم گيري ها يكسان است؟ مسلما خير!</span></div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;"></div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/10083255-4226022086649668902?l=morynotes.blogspot.com' alt='' /></div>Mortezahttp://www.blogger.com/profile/13193471798182739024noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-10083255.post-30457073732642346442011-08-04T14:41:00.000+04:302011-08-04T14:41:12.070+04:30<div dir="rtl" style="text-align: right;" trbidi="on"><div closure_uid_o59meo="160">خیلی وقته که یادداشتهام دارن توی سرم مچاله میشن. خیلی وقته که دیگه&nbsp;اینجا چیزی مچاله نشده. شاید فیلترینگ&nbsp;خودش دلیل بزرگی بوده اما نه.&nbsp;هر فصلی حکایت خودشو داره اما سرانجام مچاله میشه. خوب می دونم</div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/10083255-3045707373264234644?l=morynotes.blogspot.com' alt='' /></div>Mortezahttp://www.blogger.com/profile/13193471798182739024noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-10083255.post-89381085944026299122011-05-30T03:34:00.001+04:302011-05-30T03:35:10.517+04:30<div dir="rtl" style="text-align: right;" trbidi="on"><span style="font-size: large;">زن، فرودست ترین دنیاست</span><br /><span style="font-size: large;">آری چنین است</span><br /><span style="font-size: large;">بیندیش و کاری کن</span><br /><span style="font-size: large;">مجبورش می کنیم که صورتش را رنگ کند</span><br /><span style="font-size: large;">و برایمان برقصد</span><br /><span style="font-size: large;">اگر نخواهد برده باشد می گوییم دوستمان ندارد</span><br /><span style="font-size: large;">اگر واقعی باشد می گوییم ادای مردان را درمی آورد</span><br /><span style="font-size: large;">او را مدام تحقیر می کنیم</span><br /><span style="font-size: large;">اما چنین می نماییم که روی سرمان جا دارد</span><br /><span style="font-size: large;">...</span><br /><br />پ.ن. : ترانه ای جان لنون<br />پ.ن.2: به مناسبت روز زن اسلامی<br />پ.ن.3: بعضی ها 8 مارس را قبول ندارند</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/10083255-8938108594402629912?l=morynotes.blogspot.com' alt='' /></div>Mortezahttp://www.blogger.com/profile/13193471798182739024noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-10083255.post-86430916850664316362011-04-29T13:53:00.008+04:302011-04-29T14:13:39.580+04:30<div dir="rtl" style="text-align: right;" trbidi="on"><div style="color: #444444;"><m:smallfrac m:val="off"> <m:dispdef> <m:lmargin m:val="0"> <m:rmargin m:val="0"> <m:defjc m:val="centerGroup"> <m:wrapindent m:val="1440"> <m:intlim m:val="subSup"> <m:narylim m:val="undOvr"> </m:narylim></m:intlim> </m:wrapindent> </m:defjc></m:rmargin></m:lmargin></m:dispdef></m:smallfrac></div><div align="right" class="MsoNormal" style="color: #444444; line-height: 200%; text-align: right;"><span dir="RTL" lang="FA" style="font-family: &quot;Arial&quot;,&quot;sans-serif&quot;; font-size: 14pt; line-height: 200%;">&nbsp;برایت ای دورتر از دورها،</span></div><div align="right" class="MsoNormal" style="color: #444444; line-height: 200%; text-align: right;"><span dir="RTL" lang="FA" style="font-family: &quot;Arial&quot;,&quot;sans-serif&quot;; font-size: 14pt; line-height: 200%;">برایت ای دست نیافتنی ترین آرزوها،</span></div><div align="right" class="MsoNormal" style="color: #444444; line-height: 200%; text-align: right;"><span dir="RTL" lang="FA" style="font-family: &quot;Arial&quot;,&quot;sans-serif&quot;; font-size: 14pt; line-height: 200%;">گل چیده ام؛</span></div><div align="right" class="MsoNormal" style="color: #444444; line-height: 200%; text-align: right;"><span dir="RTL" lang="FA" style="font-family: &quot;Arial&quot;,&quot;sans-serif&quot;; font-size: 14pt; line-height: 200%;">&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp; از باغ حسرتم.</span></div><div align="right" class="MsoNormal" style="color: #444444; line-height: 200%; text-align: right;"><span dir="RTL" lang="FA" style="font-family: &quot;Arial&quot;,&quot;sans-serif&quot;; font-size: 14pt; line-height: 200%;">بگذار ، فقط برای یکبار</span></div><div align="right" class="MsoNormal" style="color: #444444; line-height: 200%; text-align: right;"><span dir="RTL" lang="FA" style="font-family: &quot;Arial&quot;,&quot;sans-serif&quot;; font-size: 14pt; line-height: 200%;">&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp; پیش از شنیدن سیاه واژگان یأس،</span></div><div align="right" class="MsoNormal" style="color: #444444; line-height: 200%; text-align: right;"><span dir="RTL" lang="FA" style="font-family: &quot;Arial&quot;,&quot;sans-serif&quot;; font-size: 14pt; line-height: 200%;">&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp; در امتداد کوچه ی آرزوها، </span></div><div align="right" class="MsoNormal" style="color: #444444; line-height: 200%; text-align: right;"><span dir="RTL" lang="FA" style="font-family: &quot;Arial&quot;,&quot;sans-serif&quot;; font-size: 14pt; line-height: 200%;">آنگاه که سخت فشرده ام دستانت را به دستانم؛</span></div><div align="center" class="MsoNormal" dir="RTL" style="color: #444444; direction: rtl; line-height: 200%; text-align: center; unicode-bidi: embed;"><span lang="FA" style="font-family: &quot;Arial&quot;,&quot;sans-serif&quot;; font-size: 14pt; line-height: 200%;">گام برداریم دوشادوش هم،&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp; </span></div><div align="right" class="MsoNormal" style="color: #444444; line-height: 200%; text-align: right;"><span dir="RTL" lang="FA" style="font-family: &quot;Arial&quot;,&quot;sans-serif&quot;; font-size: 14pt; line-height: 200%;">&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp; گرچه فقط، خیالی باشد و بس.</span></div><div class="MsoNormal" dir="RTL" style="color: #444444; direction: rtl; line-height: 200%; text-align: right; unicode-bidi: embed;"><span lang="FA" style="font-family: &quot;Arial&quot;,&quot;sans-serif&quot;; font-size: 14pt; line-height: 200%;">&nbsp;چه حسی ست،هراس تو را داشتن! آه&nbsp;&nbsp; </span></div><div align="right" class="MsoNormal" style="color: #444444; line-height: 200%; text-align: right;"><span dir="RTL" lang="FA" style="font-family: &quot;Arial&quot;,&quot;sans-serif&quot;; font-size: 14pt; line-height: 200%;">&nbsp;چه جنونی ست، تو را نیاز داشتن! آه</span></div><div align="right" class="MsoNormal" style="color: #444444; line-height: 200%; text-align: right;"><span dir="RTL" lang="FA" style="font-family: &quot;Arial&quot;,&quot;sans-serif&quot;; font-size: 14pt; line-height: 200%;">روشن تر از سیاهیِ بختم؛</span></div><div align="right" class="MsoNormal" style="color: #444444; line-height: 200%; text-align: right;"><span dir="RTL" lang="FA" style="font-family: &quot;Arial&quot;,&quot;sans-serif&quot;; font-size: 14pt; line-height: 200%;">&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp; پایانِ غمنامه های بی فرجامِ عشقهای خیالی من اند؛</span></div><div align="right" class="MsoNormal" style="color: #444444; line-height: 200%; text-align: right;"><span dir="RTL" lang="FA" style="font-family: &quot;Arial&quot;,&quot;sans-serif&quot;; font-size: 14pt; line-height: 200%;">&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp; آغازی می خواهم.&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp; </span></div><div align="right" class="MsoNormal" style="color: #444444; line-height: 200%; text-align: right;"><span dir="RTL" lang="FA" style="font-family: &quot;Arial&quot;,&quot;sans-serif&quot;; font-size: 14pt; line-height: 200%;">&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp; زندان قلبم را دگر جایی نیست</span></div><div align="right" class="MsoNormal" style="color: #444444; line-height: 200%; text-align: right;"><span dir="RTL" lang="FA" style="font-family: &quot;Arial&quot;,&quot;sans-serif&quot;; font-size: 14pt; line-height: 200%;">&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp;&nbsp;&nbsp; گورستان احساسم را قبری؛&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp; </span><br /><div align="right" class="MsoNormal" style="line-height: 200%; text-align: right;"><span dir="RTL" lang="FA" style="font-family: &quot;Arial&quot;,&quot;sans-serif&quot;; font-size: 14pt; line-height: 200%;">عاشقانه هایم بیکار و سرگردان،</span><br /><span dir="RTL" lang="FA" style="font-family: &quot;Arial&quot;,&quot;sans-serif&quot;; font-size: 14pt; line-height: 200%;">&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp; بر لبِ حوضِ حیاطِ خانهء قدیمی می گریند؛</span></div><div align="right" class="MsoNormal" style="line-height: 200%; text-align: right;"><span dir="RTL" lang="FA" style="font-family: &quot;Arial&quot;,&quot;sans-serif&quot;; font-size: 14pt; line-height: 200%;">&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp;&nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp; &nbsp;&nbsp; اسیر و دربندِ خلوتِ رخوت آمیزِ بی کسی ها؛</span><br /><span dir="RTL" lang="FA" style="font-family: &quot;Arial&quot;,&quot;sans-serif&quot;; font-size: 14pt; line-height: 200%;">آغازگری می خواهم </span></div><span dir="RTL" lang="FA" style="font-family: &quot;Arial&quot;,&quot;sans-serif&quot;; font-size: 14pt; line-height: 200%;"> &nbsp;&nbsp;</span><br /><br /><div style="color: #0b5394;"><span dir="RTL" lang="FA" style="font-family: &quot;Arial&quot;,&quot;sans-serif&quot;; font-size: 14pt; line-height: 200%;"><span style="font-size: x-small;">مرتضی علیزاده</span> &nbsp; </span></div></div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/10083255-8643091685066431636?l=morynotes.blogspot.com' alt='' /></div>Mortezahttp://www.blogger.com/profile/13193471798182739024noreply@blogger.com6tag:blogger.com,1999:blog-10083255.post-87204536629291620402011-04-18T16:33:00.001+04:302011-04-18T16:37:24.488+04:30<div dir="rtl" style="text-align: right;" trbidi="on"><span style="font-size: large;">باز بوده باز</span><br /><span style="font-size: large;">&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp; پنجره ی خیال </span><br /><span style="font-size: large;">&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp; و دگر بار تو ای هوس؛</span><br /><span style="font-size: large;">&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp; &nbsp; &nbsp;آرام و نم نم خزیدی</span><br /><span style="font-size: large;">به دشت سرد ذهنم؛</span><br /><span style="font-size: large;">&nbsp;&nbsp; </span><br /><span style="font-size: large;">و دوباره ها را باز خریدی&nbsp;به جان خسته ام</span><br /><span style="font-size: large;">&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp; و باز سینه ام را کویر تفتان حسرت ها کردی</span><br /><span style="font-size: large;">تو را در زندان کدامین کشورِ جان حبس کنم؟!</span><br /><span style="font-size: large;">&nbsp;چگونه بگریزم از مرزهای گسترده ی سرزمین نامرئی ات؟!</span><br /><br /><span style="font-size: large;">هوسِ ترکت را دارم ...</span><br /><br /><span style="font-size: large;">&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp; </span><br /><span style="font-size: large;">&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;</span><span style="color: #274e13; font-size: x-small;">&nbsp;&nbsp;&nbsp;مرتضی علیزاده</span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/10083255-8720453662929162040?l=morynotes.blogspot.com' alt='' /></div>Mortezahttp://www.blogger.com/profile/13193471798182739024noreply@blogger.com9tag:blogger.com,1999:blog-10083255.post-81381190518383625882011-03-29T15:52:00.001+04:302011-03-29T16:00:49.626+04:30<div dir="rtl" style="text-align: right;" trbidi="on">به دنبال جوانی هایت زیر و رو می کنم لابلای ادبیاتت را<br />به دنبال جوانی ات در برگردان دلنوشته های غسان کنفانی و ولید جنبلاط<br />با شوقی بی قرارانه برای خواندن شاخه های زیتون<br />&nbsp;لیک نومید و مأیوس که درها را ببستند بر اشتیاقم به تو<br />سالها گذشت واینک باز تو را دارم<br />باز تو را دارم<br />باری با تو عاشق شدم<br />مرا باز هم با خود به بعلبعک ببر<br />من ِ حریص نوای فیروز<br />باز هم با من نجوا کن؛ نجوا کن عاشقانه برای وطن<br /><br />دردهایت را، دردهایمان را بازبگو<br />شبانه ی نوروز در تبعید کی به سر می رسد؟<br />نوروز را بسرا این بار ... <br />تو بسرا دگر باز ؛ این بار از آزادی نوروز<br /><br /><br /><br /><br />مرتضی علیزاده</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/10083255-8138119051838362588?l=morynotes.blogspot.com' alt='' /></div>Mortezahttp://www.blogger.com/profile/13193471798182739024noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-10083255.post-25333014743101052722011-03-27T19:45:00.006+04:302011-03-29T15:55:45.679+04:30<div dir="rtl" style="text-align: right;" trbidi="on"><div style="text-align: center;"><span style="font-size: large;"></span></div><div style="text-align: right;"><span style="font-size: large;">1</span></div><div style="text-align: right;"><span style="font-size: large;">من نه مهندسِ معماری مشهورم</span></div><div style="text-align: right;"><span style="font-size: large;">نه پیکرتراشی از دورۀ رنسانس</span></div><div style="text-align: right;"><span style="font-size: large;">و مرا با مرمر، تاریخی ممتد نیست...</span></div><div style="text-align: right;"><span style="font-size: large;">اما خوش دارم به تو یادآور شوم که دستانم چه کرده است</span></div><div style="text-align: right;"><span style="font-size: large;">تا پیکر زیبایت را پرداخت کند ...</span></div><div style="text-align: right;"><span style="font-size: large;">و به گلهایش بیاراید و ... به ستاره ها ... و به شعرها ...</span></div><div style="text-align: right;"><span style="font-size: large;">و مینیاتورهای خط کوفی ...</span></div><div style="text-align: right;"><span style="font-size: large;"><br /></span></div><div style="text-align: right;"><span style="font-size: large;">2</span></div><div style="text-align: right;"><span style="font-size: large;">نمی خواهم به رخ بکشم استعدادهای خود را در بازنویسی ِ تو ...</span></div><div style="text-align: right;"><span style="font-size: large;">و در طبعِ مجدّدِ تو ...</span></div><div style="text-align: right;"><span style="font-size: large;">و نقطه گذاری دوبارۀ تو از الف ... تا یاء ...</span></div><div style="text-align: right;"><span style="font-size: large;">زیرا شیوۀ من نیست که اعلام کنم چه کتابی تازه نوشته ام ...</span></div><div style="text-align: right;"><span style="font-size: large;">و کدام زنی افتخار عاشق شدنش را داشته ام ...</span></div><div style="text-align: right;"><span style="font-size: large;">و افتخار تألیفـش را از قلۀ سَـر ...</span></div><div style="text-align: right;"><span style="font-size: large;">تا انگشتان ِ پا ...</span></div><div style="text-align: right;"><span style="font-size: large;">که این خواسته نه در خور تاریخ من در شعر است</span></div><div style="text-align: right;"><span style="font-size: large;">نه در شأن عزّت نفس ِ دلدارانم!!</span></div><div style="text-align: right;"><span style="font-size: large;"><br /></span></div><div style="text-align: right;"><span style="font-size: large;">3</span></div><div style="text-align: right;"><span style="font-size: large;">نمی خواهم به تو ترازنامه نشان دهم</span></div><div style="text-align: right;"><span style="font-size: large;">از شمارِ خالهایی که بر نقرۀ شانه هایت نشانده ام ...</span></div><div style="text-align: right;"><span style="font-size: large;">و از شمارِ چراغهایی که در خیابانهای چشمانت آویخته ام ...</span></div><div style="text-align: right;"><span style="font-size: large;">و از شمارِ ماهیهایی که در خلیجهایت پرورده ام ...</span></div><div style="text-align: right;"><span style="font-size: large;">و از شمارِ ستاره هایی که در زیر پیراهنهایت یافته ام ...</span></div><div style="text-align: right;"><span style="font-size: large;">و از شمارِ کبوترانی که میان سینه هایت پنهان کرده ام ...</span></div><div style="text-align: right;"><span style="font-size: large;">که این خواسته در خورِ غرور مردانۀ من نیست&nbsp;</span></div><div style="text-align: right;"><span style="font-size: large;">و غرورِ دو نار سینه ات ...</span></div><div style="text-align: right;"><span style="font-size: large;"><br /></span></div><div style="text-align: right;"><span style="font-size: large;">4</span></div><div style="text-align: right;"><span style="font-size: large;">بانویِ من،</span></div><div style="text-align: right;"><span style="font-size: large;">تو آن رسوایی ِ زیبایی هستی که به آن معطّر می شوم</span></div><div style="text-align: right;"><span style="font-size: large;">&nbsp;و آن شعرِ بشکوه که آرزو دارم امضای خود را پای آن بگذارم</span></div><div style="text-align: right;"><span style="font-size: large;">و آن زبان که از آن زر و لاجورد می ریزد</span></div><div style="text-align: right;"><span style="font-size: large;">پس چگونه می توانم که در میدان های شهر فریاد برنیاورم:</span></div><div style="text-align: right;"><span style="font-size: large;">تو را دوست دارم ... تو را دوست دارم ... تو را دوست دارم؟</span></div><div style="text-align: right;"><span style="font-size: large;">چگونه می توانم آفتاب را در کشورهای خود نگه دارم؟</span></div><div style="text-align: right;"><span style="font-size: large;">چگونه می توانم با تو در بوستانی آزاد قدم بزنم</span></div><div style="text-align: right;"><span style="font-size: large;">و ماهواره ها درنیابند که تو محبوبِ منی؟</span></div><div style="text-align: right;"><span style="font-size: large;"><br /></span></div><div style="text-align: right;"><span style="font-size: large;">5</span></div><div style="text-align: right;"><span style="font-size: large;">من نمی توانم ممّیزی پیشه کنم</span></div><div style="text-align: right;"><span style="font-size: large;">بر پروانه ای که در خونم شنا می کند ...</span></div><div style="text-align: right;"><span style="font-size: large;">نمی توانم مانع از آن بشوم</span></div><div style="text-align: right;"><span style="font-size: large;">که سایبانی از یاسمن از شانه ایم بالا برود ...</span></div><div style="text-align: right;"><span style="font-size: large;">نمی توانم شعر عاشقانه ای را در زیر پیراهن خود پنهان کنم</span></div><div style="text-align: right;"><span style="font-size: large;">زیرا که مرا با خود منفجر خواهد کرد ...</span></div><div style="text-align: right;"><span style="font-size: large;"><br /></span></div><div style="text-align: right;"><span style="font-size: large;">6</span></div><div style="text-align: right;"><span style="font-size: large;">بانوی من،</span></div><div style="text-align: right;"><span style="font-size: large;">منم مردی رسوای شعر</span></div><div style="text-align: right;"><span style="font-size: large;">و تویی زنی زسوای کلمات ِ من ...</span></div><div style="text-align: right;"><span style="font-size: large;">من مردی هستم که جز عشقِ خود را به تن نمی کنم</span></div><div style="text-align: right;"><span style="font-size: large;">و تو زنی هستی که جز مادینگی خود را بر تن نمی کنی ...</span></div><div style="text-align: right;"><span style="font-size: large;">پس به کجا رو نهیم ای محبوبِ من؟</span></div><div style="text-align: right;"><span style="font-size: large;">و چگونه نشانهای عشق را بر سینۀ خود بیاویزیم؟</span></div><div style="text-align: right;"><span style="font-size: large;">و چگونه عیدِ سن والنتاین را جشن بگیریم ...</span></div><div style="text-align: right;"><span style="font-size: large;">در روزگاری که نمی داند عشق چیست؟</span></div><div style="text-align: right;"><span style="font-size: large;"><br /></span></div><div style="text-align: right;"><span style="font-size: large;">7</span></div><div style="text-align: right;"><span style="font-size: large;">بانویِ من،</span></div><div style="text-align: right;"><span style="font-size: large;">آرزو داشتم به تو در روزگاری دیگر دل می باختم</span></div><div style="text-align: right;"><span style="font-size: large;">که مهربان تر می بود، و شاعرانه تر ...</span></div><div style="text-align: right;"><span style="font-size: large;">و به رایحۀ کتابها ... و شمیم ِ یاسمن ...</span></div><div style="text-align: right;"><span style="font-size: large;">و بوی آزادی ...</span></div><div style="text-align: right;"><span style="font-size: large;">حسّاس تر !!</span></div><div style="text-align: right;"><span style="font-size: large;"><br /></span></div><div style="text-align: right;"><span style="font-size: large;">8</span></div><div style="text-align: right;"><span style="font-size: large;">آرزو داشتم که در دورۀ شارل آزناوور، محبوب من می بودی ...</span></div><div style="text-align: right;"><span style="font-size: large;">و دورۀ ژولیت گریکو ...</span></div><div style="text-align: right;"><span style="font-size: large;">و پل الوار ...</span></div><div style="text-align: right;"><span style="font-size: large;">و پابلو نرودا ...</span></div><div style="text-align: right;"><span style="font-size: large;">و چارلی چاپلین ...</span></div><div style="text-align: right;"><span style="font-size: large;">ومحمود درویش ...</span></div><div style="text-align: right;"><span style="font-size: large;">و نجیب الریحانی ...</span></div><div style="text-align: right;"><span style="font-size: large;"><br /></span></div><div style="text-align: right;"><span style="font-size: large;">9</span></div><div style="text-align: right;"><span style="font-size: large;">آرزو داشتم شبی</span></div><div style="text-align: right;"><span style="font-size: large;">شام را با تو در فلورانس باشم</span></div><div style="text-align: right;"><span style="font-size: large;">آنجا که تندیسهای میکل آنژ</span></div><div style="text-align: right;"><span style="font-size: large;">همچنان نان و شراب را</span></div><div style="text-align: right;"><span style="font-size: large;">با زائرانِ شهر قسمت می کنند ...</span></div><div style="text-align: right;"><span style="font-size: large;"><br /></span></div><div style="text-align: right;"><span style="font-size: large;">10</span></div><div style="text-align: right;"><span style="font-size: large;">آرزو داشتم به تو دل می باختم</span></div><div style="text-align: right;"><span style="font-size: large;">در روزگار ِ فرمانروایی ِ شمع ... و هیزم ...</span></div><div style="text-align: right;"><span style="font-size: large;">و بادبیزانهای اسپانیایی ...</span></div><div style="text-align: right;"><span style="font-size: large;">و نامه های مکتوب به شاهپر ِ پرنده ...</span></div><div style="text-align: right;"><span style="font-size: large;">و پیراهنهای پُرچین رنگین کمانی</span></div><div style="text-align: right;"><span style="font-size: large;">نه در عصر موسیقی ِ دیسکو ...</span></div><div style="text-align: right;"><span style="font-size: large;">و خودروهای فِراری ...</span></div><div style="text-align: right;"><span style="font-size: large;">و شلوارهای پارۀ جین!!</span></div><div style="text-align: right;"><br /><span style="font-size: large;">11</span></div><div style="text-align: right;"><span style="font-size: large;">آرزو داشتم که با تو در روزگاری دیگر دیدار می کردم</span></div><div style="text-align: right;"><span style="font-size: large;">روزگاری که در آن زمام قدرت در دست گنجشکان می بود ...</span></div><div style="text-align: right;"><span style="font-size: large;">یا در دست آهوان ...</span></div><div style="text-align: right;"><span style="font-size: large;">یا در دست قوها ...</span></div><div style="text-align: right;"><span style="font-size: large;">یا در دست پریان دریایی ...</span></div><div style="text-align: right;"><span style="font-size: large;">یا در دست نقّاشان، موسیقیدانان، شاعران ...</span></div><div style="text-align: right;"><span style="font-size: large;">یا در دست عاشقان، کودکان، مجانین ...</span></div><div style="text-align: right;"><span style="font-size: large;"><br /></span></div><div style="text-align: right;"><span style="font-size: large;">12</span></div><div style="text-align: right;"><span style="font-size: large;">آرزو داشتم که از آن ِ من می بودی</span></div><div style="text-align: right;"><span style="font-size: large;">در روزگاری که نه به گل رز ستم روا می داشت، نه به شعر</span></div><div style="text-align: right;"><span style="font-size: large;">نه به نِی، نه به زن بودن زنان ...</span></div><div style="text-align: right;"><span style="font-size: large;">اما افسوس که ما دیر رسیدیم ...</span></div><div style="text-align: right;"><span style="font-size: large;">و در روزگاری به جستجوی گل سرخِ عشق رفتیم&nbsp;</span></div><div style="text-align: right;"><span style="font-size: large;">که نمی داند عشق چیست!!</span></div><div style="color: purple; text-align: right;"><span style="font-size: large;"><br /></span></div><div style="color: purple; text-align: right;"><span style="font-size: large;"><br /></span></div><div style="color: purple; text-align: right;"><span style="font-size: large;">نزار قبانی</span></div><div style="text-align: right;"><span style="font-size: large;">لندن، آوریل 1996</span></div><div style="text-align: right;"><span style="font-size: large;"><br /></span></div><div style="text-align: right;"><span style="font-size: large;"></span></div><div style="text-align: right;"><span style="font-size: large;"></span></div><div style="text-align: right;"><span style="font-size: large;"><br /></span></div><div style="text-align: right;"><span style="font-size: large;"><br /></span></div><div style="text-align: right;"><span style="font-size: large;"><br /></span></div><div style="text-align: right;"><span style="font-size: large;"></span></div><div style="text-align: right;"><span style="font-size: large;"></span></div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/10083255-2533301474310105272?l=morynotes.blogspot.com' alt='' /></div>Mortezahttp://www.blogger.com/profile/13193471798182739024noreply@blogger.com6tag:blogger.com,1999:blog-10083255.post-50315833603559133692011-03-25T06:37:00.000+04:302011-03-25T06:37:26.537+04:30<div dir="rtl" style="text-align: right;" trbidi="on"><div style="text-align: justify;"><span style="font-size: large;"><br /></span></div><div style="text-align: justify;"><span style="font-size: large;">تجربه می کنی! چقدر بی روح! پشیمان نیستی! قوی تر می شوی! اما به پوچی اطرافت و مهم بودن چیزهای تاکنون کم اهمیت در نظرت پی می بری! چقدر راحت! همیشه چیزهایی را که نمی خواهی و لازمشان نداری از تمام زوایا جلوی چشمانت رژه می روند اما وقتی می خواهی شان غیب می شوند! چیزی که بیشتر مواقع هستم به هنگام تجربه ی آن نبودم!دنیا گاه خیلی کوچک می شود!</span></div><div style="text-align: justify;"><br /></div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/10083255-5031583360355913369?l=morynotes.blogspot.com' alt='' /></div>Mortezahttp://www.blogger.com/profile/13193471798182739024noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-10083255.post-7892898424073884052011-03-13T15:32:00.001+03:302011-03-27T20:29:41.588+04:30<div dir="rtl" style="text-align: right;" trbidi="on">تفاوت را احساس كنيد<br /><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="https://lh6.googleusercontent.com/-LDiX_LOunis/TXywhsvfoqI/AAAAAAAAAKI/4HjVGEu08Zc/s1600/Hoveyda.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="181" q6="true" src="https://lh6.googleusercontent.com/-LDiX_LOunis/TXywhsvfoqI/AAAAAAAAAKI/4HjVGEu08Zc/s400/Hoveyda.jpg" width="400" /></a></div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/10083255-789289842407388405?l=morynotes.blogspot.com' alt='' /></div>Mortezahttp://www.blogger.com/profile/13193471798182739024noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-10083255.post-58354984042058110932011-02-12T09:13:00.001+03:302011-03-27T20:23:51.211+04:30<div dir="rtl" style="text-align: right;" trbidi="on"><span style="font-size: large;">درود خدا بر ملت آزاده و شجاع مصر و درود بر اندک شرافتی که حسنی مبارک در وجودش باقی مانده بود. دورد خدا بر تمام ملت های آزادی خواه که جهل و جور و فساد را بر نمی تابند و آن را واژگون می سازند.</span><br /><span style="font-size: large;">سرت را بالا بگیر تو مصری هستی. دیشب وقتی مردم هلهله کنان ِ میدان تحریر و دیگر نقط مصر این شعار را می دادند در خودم احساس غرور می کردم؛ من مصری نیستم اما وجودم سرشار از شادی بود از اراده ی ملت مصر. در ابتدا به اندک شرافت باقی مانده حسنی مبارک هم درود فرستادم؛ آری، زیرا معتقدم مبارک می توانست بر سر قدرت باقی بماند منتها با اعمال کشتار خیابانی و استفاده از ارتش و گارد نظامی اما این کار را نکرد و پس از تحمل 18 روز مصر را برای مردم باقی گذاشت. به سابقه مبارک و اینکه چه کارهایی کرده است کاری ندارم. چیزی که برایم مهم است این است که ملت مصر دیگر مبارک را با تمام خوبی ها و بدی هایش دیگر نخواستند و او رفت. یکی از جلوه ای زیبای انسانی در تجمعات و تظاهرات مسالمت آمیز ملت مصر؛ عدم سر دادن شعار " مرگ بر" بود، ملت مصر آنقدر فهیم بود که فقط از مبارک می خواستند از قدرت کنار رود. شعار آنها " إرحل" بود, یعنی برو. دیگر شعار مهمشان " الشعب یرید إسقاط&nbsp; النظام" بود یعنی " ملت خواستار سقوط حکومت است". </span><br /><span style="font-size: large;">برای من فوق العاده منزجر کننده و دردآور و عصبانی کننده است که در یک نقطه ای ازجهان یکی از وحشی ترین, غیر انسانی ترین؛ ظالم ترین، جلادترین، بی شرف ترین، ریاکارترین، وحشی ترین، و .... رژیم ها که مردمش را زیر یوغ گرفته است ندای همراهی با ملت آزاده ی مصر سر می دهد و از با بی شرمی تمام وحشی گری های خودش را در گذشته ای نه چندان دور به کلی فراموش می کند؛ سرکوب و قتل عام ملت خودش را انکار می کند و باز با گسستاخی فراوان در امور داخلی کشوری مستقل و به مراتب آزادتر و دموکراتیک تر از خودش دخالت می کند و در تظاهرات های جیره خوارانش شعار ِ " مرگ بر مبارک" سر می دهد. ننگ و شرم ابدی بر این چنین رژیم شیطانی ای.</span><br /><br /><span style="font-size: large;">درود بر ملت بزرگ تونس، مصر، ایران</span><br /><span style="font-size: large;">&nbsp;سرت را بالا بگیر ، تو مصری هستی</span><br /><span style="font-size: large;">سرت را بالا بگیر، تو ایرانی هستی</span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/10083255-5835498404205811093?l=morynotes.blogspot.com' alt='' /></div>Mortezahttp://www.blogger.com/profile/13193471798182739024noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-10083255.post-27666786854836774932011-02-07T12:46:00.000+03:302011-02-07T12:46:50.046+03:30<div dir="rtl" style="text-align: right;" trbidi="on">یکی از بدترین شکنجه ها اینه که سرما بخوری! باز دفترچه بیمه, باز دکتر, باز مطب و منشی و سالن انتظار و نگاه های آدم های ناشناس زیر چشمی به همدیگه! باز شکستن سکوت با یک سرفه خشک, باز آقای دکتر, و باز داروخانه ... سرماخوردگی؛ چیزی که سالانه به حسابت واریز می کنند! بخوای نخوای!</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/10083255-2766678685483677493?l=morynotes.blogspot.com' alt='' /></div>Mortezahttp://www.blogger.com/profile/13193471798182739024noreply@blogger.com8tag:blogger.com,1999:blog-10083255.post-66193469277243504192011-01-30T12:09:00.002+03:302011-03-27T20:25:20.586+04:30<div dir="rtl" style="text-align: right;" trbidi="on"><div style="text-align: justify;"><span style="font-size: large;">کرمهای داخل سرت، به دور مغر لزج و غشایی سترون شده ات؛ بیشتر و&nbsp;سریع تر&nbsp;از هر زمان دیگری آهسته آهسته وول می خورند. مغزم نه؛ که احساس می کنم کل پیکره ام به رخوت پس از یک نشئگی نارسیده دچار شده است، به یک خماری مزمن. این درد امروز یا دیروز نیست که درد همه سالهای زندگی ام بوده است. اندکی امید ؛ مقداری بیشتر و&nbsp;به یکباره فضایی خفقان آور. به هنگامی که یأس نزدیکترین دوستت می شود دوستانت مبدل به دشمنانی خیرخواه می شوند و تو دوباره به رجعت می کنی به نوجوانی، به فضایی شبیه امروز؛ دی یا بهمن، خفقان آور و مه آلود،&nbsp;مملو از دسیسه و سردی. ناکام مانند انزالی بیش از اندازه زودرس. امروز با خاطره ی آن روز مرده زنده شد. رمضان شوم. این بار اما خودخواسته بود. تنها مأمن گرم آغوش مادر است. اوست که یکه و تنها پشتت ایستاده است. روزهای آفتابی می آیند؟</span></div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/10083255-6619346927724350419?l=morynotes.blogspot.com' alt='' /></div>Mortezahttp://www.blogger.com/profile/13193471798182739024noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-10083255.post-65165316964606432082011-01-11T09:57:00.002+03:302011-03-27T19:55:21.170+04:30<div dir="rtl" style="text-align: right;" trbidi="on"><span style="font-size: large;">كاش مي شد برگردم به 20 یا 16 سال پیش؛ به کودکی ام:&nbsp;&nbsp; معصومیت از دست رفته؛ به رها بودن از پیله ی شهوات و بند امیال!</span><br /><span style="font-size: large;">ای کاش دوباره زمستان بیاید و برف اینقدر ببارد که مرا با خود به حیاط مدرسه ی راهنمایی ام ببرد و در حیاط خالی از بچه ها گام بگذارم و به دوردست هایی که ندیدمشان بیندیشم. به عشقی که از کودکی کم کم عقده ای شد در درونم تا بدینجا!</span><br /><span style="font-size: large;">آه که اینان بازنیافتنی اند و خیال!</span><br /><span style="font-size: large;">آه روزهای داغ زده ی سرمای زمستان کودکی ام , یادتان تا ابد بخیر!</span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/10083255-6516531696460643208?l=morynotes.blogspot.com' alt='' /></div>Mortezahttp://www.blogger.com/profile/13193471798182739024noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-10083255.post-40619722007584979212011-01-10T19:42:00.001+03:302011-01-11T09:51:06.634+03:30<div dir="rtl" style="text-align: right;" trbidi="on"><span style="font-size: large;">گاهي اوقات به اين نتيجه مي رسم كه زندگي&nbsp;گاهی اوقات ارزش&nbsp;واقعاً خيلي از چيزها رو نداره. شايد اين جمله خوشحال كننده&nbsp;تفسير بشه&nbsp;و شايد هم يأس انگيز ولي در هر صورت ديد نه چندان تازه ي من هست كه زمين و زمان در صدد عوض كردنش هستند</span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/10083255-4061972200758497921?l=morynotes.blogspot.com' alt='' /></div>Mortezahttp://www.blogger.com/profile/13193471798182739024noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-10083255.post-46359078527537970912010-10-24T08:55:00.001+03:302010-10-24T08:56:19.569+03:30<div dir="rtl" style="text-align: right;" trbidi="on"><div style="text-align: justify;"><span style="font-size: large;">بوي كاغذ كتاب نوي &nbsp;فارسي دوم دبستان ؛ ياد خانم شايسته پور معلم سختگيرمان افتادم. به ياد كبري افتادم. چقدر نگرانش بودم. فكر كنم بعضي وقتها كه براي درسهاي دانشگاه بدون دليل استرس مي گيرم از همان سال دوم دبستان نشأت مي گيرد. و بعدش به ياد حسني و آن همه حيوان زبان بسته افتادم. يادش بخير. نمي دانم هنوز هم آن خاطرات در كتاب هاي درسي بچه هاي امروز باقي مانده اند يا نه؟ اما يك روز كه كتاب يكي از بچه هاي فاميل را نگاه&nbsp; مي كردم ديدم "بهتر" را نوشته بودند "به تر" !!!</span></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://sandstorm.persiangig.com/image/kobraweb2.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" nx="true" src="http://sandstorm.persiangig.com/image/kobraweb2.jpg" /></a></div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">پ.ن.1 : با سپاس از <a href="http://www.shima.blogfa.com/">شيما</a> كه مرا به ياد آن دوران خوب كودكي انداخت.</div><div style="text-align: justify;">پ.ن.2: دقيقاٌ يادم مياد همون زمان كه دوم دبستان بودم مامانم هر روز&nbsp;2 تومان پول توجيبي به هم مي داد. توي راه مدرسه 5 ريال ( 5 زار) مي دادم و 2 تا سيب بزرگ لبناني مي خريدم. 1 تومان ديگه اش رو مي انداختم توي قلكم</div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/10083255-4635907852753797091?l=morynotes.blogspot.com' alt='' /></div>Mortezahttp://www.blogger.com/profile/13193471798182739024noreply@blogger.com21tag:blogger.com,1999:blog-10083255.post-7331605028928927002010-10-20T16:09:00.002+03:302010-10-20T17:32:17.675+03:30<div dir="rtl" style="text-align: right;" trbidi="on"><div style="text-align: justify;"><span style="font-size: large;">اعتراف مي كنم كه گاهي اوقات واقعاً نياز است كه خود را سانسور كنيم. هنگامي به اين نتيجه رسيدم كه پي بردم در جامعه ي جهان&nbsp;چهارمي ما؛&nbsp;روشنفكرنماترين افراد دور و برم هم با خود واقعي ات&nbsp;مشكل دارند اما با آنچه مي نمايي اما نيستي نه!</span></div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/10083255-733160502892892700?l=morynotes.blogspot.com' alt='' /></div>Mortezahttp://www.blogger.com/profile/13193471798182739024noreply@blogger.com12tag:blogger.com,1999:blog-10083255.post-67809996507881362262010-10-16T14:59:00.006+03:302010-10-20T16:37:54.406+03:30<div dir="rtl" style="text-align: right;" trbidi="on"><div align="justify" dir="ltr"><span style="font-size: x-large;">Do Wolves fall in ...</span><br /><span style="font-size: x-large;"><span style="color: #274e13; font-size: x-small;">A Poem by Morteza Alizade</span>&nbsp;<span style="color: #38761d;">&nbsp; </span></span><br /><br /><span style="font-size: large;">The only sweetheart whom I love, You are, is a lie!</span></div><div align="justify" dir="ltr"><span style="font-size: large;">You don't know to how many I've said before "goodbye"!</span></div><div align="justify" dir="ltr"><br /></div><div align="justify" dir="ltr"><span style="font-size: large;">But I've not been a wolf in a sheep clothing,</span></div><div align="justify" dir="ltr"><span style="font-size: large;">Each one is needed like a deep breathing,</span></div><div align="justify" dir="ltr"><br /></div><div align="justify" dir="ltr"><span style="font-size: large;">Not needed always the deep ones but sometimes,</span></div><div align="justify" dir="ltr"><span style="font-size: large;">As in poems I often put different rhymes.</span></div><div align="justify" dir="ltr"><br /></div><div align="justify" dir="ltr"><span style="font-size: large;">A breath you take to be alive,</span></div><div align="justify" dir="ltr"><span style="font-size: large;">Shouldn't be kept, if you wanna survive.</span></div><div align="justify" dir="ltr"><br /></div><div align="justify" dir="ltr"><span style="font-size: large;">By the all an easy friend told,</span></div><div align="justify" dir="ltr"><span style="font-size: large;">I thaught what made him so bold?</span></div><div align="justify" dir="ltr"><br /></div><div align="justify" dir="ltr"><span style="font-size: large;">While I prefered to taste all the bitter,</span></div><div align="justify" dir="ltr"><span style="font-size: large;">Hoping spring comes after the winter.</span></div><div align="justify" dir="ltr"><br /></div><div align="justify" dir="ltr"><span style="font-size: large;">The easy friend said to me again:</span></div><div align="justify" dir="ltr"><span style="font-size: large;">All experienced's advice, so don't bargain:</span></div><div align="justify" dir="ltr"><br /></div><div align="justify" dir="ltr"><span style="font-size: large;">Pile up, even in the winter as you can the seed,</span></div><div align="justify" dir="ltr"><span style="font-size: large;">Since there is not a guaranteed spring indeed.</span></div><div align="justify" dir="ltr"><br /></div><div align="justify" dir="ltr"><br /></div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/10083255-6780999650788136226?l=morynotes.blogspot.com' alt='' /></div>Mortezahttp://www.blogger.com/profile/13193471798182739024noreply@blogger.com10tag:blogger.com,1999:blog-10083255.post-39102110391551681212010-10-13T17:20:00.001+03:302010-10-20T16:38:54.711+03:30<div dir="rtl" style="text-align: right;" trbidi="on"><div style="text-align: justify;"><span style="font-size: large;">غمگين مي شوم ...</span></div><div style="text-align: justify;"><span style="font-size: large;">محزون و ماتم زده ...</span></div><div style="text-align: justify;"><span style="font-size: large;">اينك كه مي بينم ديوي عكس ِ&nbsp;مار بر ديوار كشان</span></div><div style="text-align: justify;"><span style="font-size: large;">با هلهله اي از ناچاري ِ&nbsp;مردمان</span></div><div style="text-align: justify;"><span style="font-size: large;">بر خاك ِ عشقْ ، سرزمين&nbsp;ِ&nbsp;مادري ، مي فشارد&nbsp;دَدمنشانه گام</span></div><div style="text-align: justify;"><span style="font-size: large;">مرا هراسي ست ...</span></div><div style="text-align: justify;"><span style="font-size: large;">هراس ِ از تاب و&nbsp;توان كم ِ سنگفرش هاي بيروت ...</span></div><div style="text-align: justify;"><span style="font-size: large;">گرچه شاهدي است&nbsp;فينيقيه&nbsp; بر خون و آتش هزاران سال ...</span></div><div style="text-align: justify;"><span style="font-size: large;">اما هراس من از دشمن دوست نماست ...</span></div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;"><span style="color: red; font-size: x-small;">&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp; مرتضي عليزاده</span></div><div style="text-align: center;"><br /></div><div style="text-align: center;"><span style="font-size: large;">***</span></div><div style="text-align: center;"><br /></div><div style="text-align: center;"><span style="font-size: large;">يا سِتِّ الدُّنيا يا بيروت</span></div><div style="text-align: center;"><br /></div><div style="text-align: center;">1</div><div style="text-align: center;"><br /></div><div style="text-align: justify;">اي بانوي جهان، اي بيروت...</div><div style="text-align: justify;">دستبندهاي ياقوت نشانت را كه فروخت؟</div><div style="text-align: justify;">انگشتري ِ جادوييت را كه در مصادره گرفت؟</div><div style="text-align: justify;">بافه هاي زريّنت را كه بريد؟</div><div style="text-align: justify;">شادي ِ خفته در چشمان سبزت را كه بسمل كرد؟</div><div style="text-align: justify;">كه با كارد بر رخسار ِ تو خط كشيد؟</div><div style="text-align: justify;">و بر لبهاي باشكوهت آب ِ آتش ريخت؟</div><div style="text-align: justify;">آب دريا را كه با سم آلود؟ كينه بر كرانه هاي گـُلفام كه افشاند؟</div><div style="text-align: justify;">اينك ما آمده ايم ... عذرخواه ... و معترف</div><div style="text-align: justify;">كه با ذهنيتي قبيله اي به تو آتش كرديم ...</div><div style="text-align: justify;">و زني را كشتيم ... كه نامش ‹آزادي› بود ...</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: center;">2</div><div style="text-align: center;"><br /></div><div style="text-align: justify;">&nbsp;ما چه مي گوييم اي بيروت ...</div><div style="text-align: justify;">كه در چشمانت خلاصه ي اندوه ِ&nbsp;انسانهاست</div><div style="text-align: justify;">و بر نارهاي سوخته ي سينه ات ... خاكستر ِ جنگ ِ خانگي</div><div style="text-align: justify;">&nbsp;چه گوييم اي باد ِ بيزان تابستان، اي گل سرخ ِ كامكاري ِ تابستان</div><div style="text-align: justify;">كه گمان مي كرد كه با تو ديدار كنيم و تو ويران باشي؟</div><div style="text-align: justify;">كه گمان مي كرد گل ِ سرخ را هزاران سگ دندان برويد؟</div><div style="text-align: justify;">كه گمان مي كرد روزي چشم به جنگ مژگان برخيزد؟</div><div style="text-align: justify;">چه گوييم اي مرواريد&nbsp;ِ من؟</div><div style="text-align: justify;">اي خوشه ي گندم ِ من؟ ...</div><div style="text-align: justify;">اي مدادهاي من ...</div><div style="text-align: justify;">اي رؤياهاي من ...</div><div style="text-align: justify;">اي برگهاي شعر ِ من ...</div><div style="text-align: justify;">تو را اين سنگدلي از كجا آمد،</div><div style="text-align: justify;">كه تو را نازكدلي ِ پريان داشتي ...</div><div style="text-align: justify;">هيچ فهم نمي كنم چگونه گنجشك ِ خانگي </div><div style="text-align: justify;">به گربه ي شبْ شكار ِ وحشي تبديل شده است ...</div><div style="text-align: justify;">هيچ فهم نمي كنم اي بيروت</div><div style="text-align: justify;">كه چگونه بُردي از ياد، خدا را ...</div><div style="text-align: justify;">و به روزگار ِ بت پرستي بازگشتي ...</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: center;">3</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">از زيرِ خيزاب ِ كبود برخيز ، اي عشتار</div><div style="text-align: justify;">چون سرود ِ گـُل ِ سرخ برخيز ...</div><div style="text-align: justify;">يا چون سرود ِ آتش</div><div style="text-align: justify;">كه پيش از تو ... پس از تو ... چون تو ... چيزي نيست</div><div style="text-align: justify;">تو خلاصه اي هستي زندگي ها را ...</div><div style="text-align: justify;">اي باغ ِ&nbsp;مرواريد ...</div><div style="text-align: justify;">اي بندرگاه ِ&nbsp;عشق ...</div><div style="text-align: justify;">اي طاووس ِ&nbsp;آب ...</div><div style="text-align: justify;">پاس ِ عشق و خاطر ِ شاعران&nbsp; برخيز</div><div style="text-align: justify;">پاس ب نان و خاطر ِ درويشان برخيز</div><div style="text-align: justify;">عشقْ تو را مي خواهد ... اي زيباترين شهبانو</div><div style="text-align: justify;">و خدايْ تو را مي خواهد ... اي زيباترين شهبانو</div><div style="text-align: justify;">&nbsp;اينك تو، چون همه ي زيبارويان ، خَراج ِ زيبايي ِ خود را پرداختي</div><div style="text-align: justify;">و جـِـزْيه ي تمامي ِ كلمات را ...</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: center;">4</div><div style="text-align: center;"><br /></div><div style="text-align: justify;">از خواب ِ خود برخيز</div><div style="text-align: justify;">&nbsp;اي شهبانو ، اي فروزافكن، اي چراغ ِ شعله ور در دل</div><div style="text-align: justify;">برخيز تا جهان بر جايْ مانـَد اي بيروت ...</div><div style="text-align: justify;">و ما نيز بر جايْ مانيم ...</div><div style="text-align: justify;">و عشقْ نيز ...</div><div style="text-align: justify;">برخيز</div><div style="text-align: justify;">اي زيباترين مرواريدي كه دريا پيشكش كرد</div><div style="text-align: justify;">اكنون دانستيم</div><div style="text-align: justify;">معناي كشتن ِ گنجشكي را در سپيده دم ...</div><div style="text-align: justify;">اكنون دانستيم</div><div style="text-align: justify;">معناي تهي كردن ِ شيشه ي جوهر را بر طرح آسمان ِ تابستان ...</div><div style="text-align: justify;">اكنون دانستيم</div><div style="text-align: justify;">كه ما ضدّ ِ خدا بوديم و ... ضدّ ِ شعر ...</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: center;">5</div><div style="text-align: justify;">اي بانوي جهان ، اي بيروت ...</div><div style="text-align: justify;">اي جايگاه ِ نخستين قرار ... و نخستين عشق ...</div><div style="text-align: justify;">و آنجا كه شعر نوشتيم</div><div style="text-align: justify;">&nbsp;و در كيسه هاي مخملش پنهان داشتيم ...</div><div style="text-align: justify;">اكنون اعتراف مي كنيم</div><div style="text-align: justify;">كه ما چون بيابانگردان به تو دل باخته بوديم ...</div><div style="text-align: justify;">و درست ...&nbsp; چون بيابانگردان</div><div style="text-align: justify;">عشقبازي مي كرديم ...</div><div style="text-align: justify;">اكنون اعتراف مي كنيم ... كه تو يارِ ما بودي ...</div><div style="text-align: justify;">شب همه شب به بسترت پناه مي آورديم</div><div style="text-align: justify;">و سپيده دم چون بيابانگردان كوچ مي كرديم</div><div style="text-align: justify;">اكنون اعتراف مي كنيم ... كه بيسوادان بوده ايم ...</div><div style="text-align: justify;">و نمي دانستيم چه مي كنيم ...</div><div style="text-align: justify;">اكنون اعتراف مي كنيم ... كه از قاتلان بوده ايم ...</div><div style="text-align: justify;">و سَرت را ديده ايم </div><div style="text-align: justify;">كه چون گنجشك در پاي صخره اي رَوْشه مي افتاد ...</div><div style="text-align: justify;">اكنون اعتراف مي كنيم</div><div style="text-align: justify;">كه در هنگام اجراي حُكم در حقّ ِ تو</div><div style="text-align: justify;">شهود ِ كذب بوده ايم ...</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: center;">6</div><div style="text-align: justify;">در برابر ِ خداي يگانه اعتراف مي كنيم</div><div style="text-align: justify;">كه ما به تو رشك مي بريدم ...</div><div style="text-align: justify;">و زيبايي ات ما را آزار مي داد ...</div><div style="text-align: justify;">اكنون اعتراف مي كنيم</div><div style="text-align: justify;">كه نه دادت داديم ... نه بيگناهت دانستيم ... نه پيامت فهم كرديم ...</div><div style="text-align: justify;">و به جاي ِ گـُل سُـرخْ ارمغانت دشنه آورديم ...</div><div style="text-align: justify;">و در برابرِ خداي دادگر اعتراف مي كنيم </div><div style="text-align: justify;">كه با تو رفت و آمد داشتيم ...</div><div style="text-align: justify;">حشر و نشري داشتيم ...</div><div style="text-align: justify;">با تو همبستر شديم ...</div><div style="text-align: justify;">و تو را آبستن ِ بار ِ گناه ِ خويشتن كرديم ...</div><div style="text-align: justify;">اي بانوي جهان، از پس ِ تو ما را بسنده نيست ...</div><div style="text-align: justify;">اكنون دانستيم ... كه در ما ريشه دوانده اي ...</div><div style="text-align: justify;">اكنون دانستيم ... كه دستانمان به فعل ِ چه گناهاني آلوده است ...</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: center;">7</div><div style="text-align: justify;">يزدان ... در نقشه ي بهشتْ لبنان را مي جويد</div><div style="text-align: justify;">دريا در دفتر آبي ِ خودْ لبنان را مي جويد</div><div style="text-align: justify;">ماه ِ سبز نيز</div><div style="text-align: justify;">بازگشته است تا با لبنان پيوند كند ...</div><div style="text-align: justify;">اي گوهرِ شب، زنبق ِ سرزمين ها ، دستت را به من بده</div><div style="text-align: justify;">اكنون اعتراف مي كنيم</div><div style="text-align: justify;">كه ما آزارگر و خون باره بوده ايم ...</div><div style="text-align: justify;">كارگزاران ِ اهريمن بوده ايم ...</div><div style="text-align: justify;">اي بانوي جهان، اي بيروت</div><div style="text-align: justify;">چون شكوفه ي بادام بُن در نيسان، از زير ويرانه ها برخيز</div><div style="text-align: justify;">از زيرِ بار ِ&nbsp;اندوه خود برخيز</div><div style="text-align: justify;">كه انقلاب از زهدان ِ اندوهان زاده مي شود</div><div style="text-align: justify;">برخيز پاسداشت ِ بيشه ها را ...</div><div style="text-align: justify;">رودها را ...</div><div style="text-align: justify;">دره ها را ...</div><div style="text-align: justify;">برخيز پاسداشت ِ انسان را ...</div><div style="text-align: justify;">ما خطا كرديم اي بيروت</div><div style="text-align: justify;">طلب ِ عـفو و آمرزش را آمده ايم ...</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: center;">8</div><div style="text-align: justify;">هنوز دوستت مي دارم اي بيروت ِ شوريده ...</div><div style="text-align: justify;">اي رودي از خون و جواهر</div><div style="text-align: justify;">هنوز دوستت مي دارم اي بيروت ِ نهاد پاك...</div><div style="text-align: justify;">بيرئت ِ ناهنجاري و آشفتگي ...</div><div style="text-align: justify;">بيروت ِ گرسنگي كفرآلود ... و سيري ِ كفرآلود ...</div><div style="text-align: justify;">هنوز دوستت مي دارم اي بيروت ِ داد ...</div><div style="text-align: justify;">بيروت ِ داد ...</div><div style="text-align: justify;">بيروت ِ اسيري ...</div><div style="text-align: justify;">و اي بيروت ِ قاتل&nbsp; و شاعر ...</div><div style="text-align: justify;">هنوز دوستت مي دارم اي بيروت ِ عشق ...</div><div style="text-align: justify;">و اي بيروت ِ سر بُريدن از گوش تا به گوش ...</div><div style="text-align: justify;">هنوز دوستت مي دارم به رغم ِ حماقت هاي آدميان ...</div><div style="text-align: justify;">هنوز دوستت مي دارم اي بيروت ...</div><div style="text-align: justify;">چرا اكنون نيآغازيم ؟</div><div style="text-align: justify;">&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;<span style="color: red;"> نزار قباني</span></div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/10083255-3910211039155168121?l=morynotes.blogspot.com' alt='' /></div>Mortezahttp://www.blogger.com/profile/13193471798182739024noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-10083255.post-13253114870042647472010-10-09T16:35:00.001+03:302010-10-20T16:41:17.380+03:30<div dir="rtl" style="text-align: right;" trbidi="on"><div style="text-align: justify;"></div><div style="text-align: justify;"><span style="font-size: large;">&nbsp;تو فكر مي كني زندگي زيباست؟ من فكر مي كنم اگر او را داشته باشم زندگي زيبا خواهد بود! خرد و دور انديشي اما چيزي خلاف اين را مي گويد! خب اين مزاحم هميشه كارش اين بوده است! بر هم زدن رؤياهاي شيرينمان! اما حقيقت و احتياط واجب همان است كه او مي گويد! گه خورده كه مي گويد! بس كن ديگر! بگذار در رؤياهاي خودم تنها باشم و آن عقل و منطق كثافت را قاطي دنياي من نكن! هرچه فكر مي كنم مي بينم هيچ كجاي دنيا زندگي زيبا نيست! احمق روبرتو بنيني! همه جا آسمان همين رنگي است! زندگي فقط موقعي زيباست كه هيچ چيزي براي از دست دادن نداشته باشي و علاوه بر آن حرص و جوش بدست آوردن چيز ديگري را نزني! نه پولي، نه كس و كاري، نه عشقي، نه دوستي، نه دشمني، نه خانواده اي، نه وطني، نه حيثيتي، نه آبرويي ، نه تعهدي، نه خدايي، نه.... و ديگر چيزهايي كه مي توانند درون اين دايره يا مربع جاي بگيرند! اما من مي گويم زنديگ بدون اينها زندگي نيست كه عين مردگي است! شايد مي خواستي طور ديگري بيان كني؟! خــفــه شو! تو اصلاً مي تواني حال كسلر را درك كني ؟ گرابر او را از خانه بيرون انداخته است با اينكه هر دويشان يهودي هستند! يك يهودي چاق و يك يهودي نحيف در زير برف كه منتظر مرگ نشسته است! شايد سي سال زندگي بدون خانواده اين طور برايش بهتر و راحت تر و زيبا تر بوده؟~! من فكر مي كنم زندگي...</span></div><div style="text-align: justify;"><span style="font-size: large;">راستي هزارپا چه خطري مي تواند داشته باشد؟ آيا كسي از هزارپا آسيب ديده است؟</span></div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/10083255-1325311487004264747?l=morynotes.blogspot.com' alt='' /></div>Mortezahttp://www.blogger.com/profile/13193471798182739024noreply@blogger.com6tag:blogger.com,1999:blog-10083255.post-7529018239648645922010-10-08T19:55:00.003+03:302010-10-20T16:42:02.545+03:30<div dir="rtl" style="text-align: right;" trbidi="on"><div align="left"><div style="text-align: right;"><span style="font-size: large;">صادق جان از اونجایی که هروقت منو می بینی این ترانه رو تا 2 خط اولش برام میخونی و منتظر میمونی که من ادامه بدم و من هم بلدش نیستم متنش رو اینجا گذاشتم تا حفظش کنی تا ان شالله به طور هماهنگ برای بچه ها اجرا کنیم.</span></div><div style="text-align: right;"></div><div dir="ltr" style="text-align: left;"><br /><br />Uzun ince bir yoldayım <br /><br />Gidiyorum gündüz gece <br /><br />Bilmiyorum ne haldayım <br /><br />Gidiyorum gündüz gece <br /><br /><br /><br />Dünyaya geldiğim anda <br /><br />Yürüdüm aynı zamanda <br /><br />İki kapılı bir handa <br /><br />Gidiyorum gündüz gece <br /><br /><br /><br />Uykuda dahi yürüyom <br /><br />Kalkmaya sebep arıyom <br /><br />Gidenleri hep görüyom <br /><br />Gidiyorum gündüz gece <br /><br /><br /><br /><br /><br />Kırk dokuz yıl bu yollarda <br /><br />Ovada dağda çöllerde <br /><br />Düşmüşüm gurbet ellerde <br /><br />Gidiyorum gündüz gece <br /><br />Düşünülürse derince <br /><br />Irak görünür görünce <br /><br />Yol bir dakka miktarınca <br /><br />Gidiyorum gündüz gece<br /><br /><br />Şaşar Veysel işbu hâle<br /><br />Gâh ağlaya gâhi güle<br /><br />Yetişmek için menzile<br /><br />Gidiyorum gündüz gece</div></div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/10083255-752901823964864592?l=morynotes.blogspot.com' alt='' /></div>Mortezahttp://www.blogger.com/profile/13193471798182739024noreply@blogger.com6tag:blogger.com,1999:blog-10083255.post-22011298278587711742010-10-05T09:34:00.002+03:302010-10-20T17:30:55.891+03:30<div dir="rtl" style="text-align: right;" trbidi="on"><div style="text-align: justify;"></div><div style="text-align: justify;"><span style="font-size: large;"><span style="color: red;">"</span>&nbsp;سال جديد تحصيلي در حالي آغاز مي شود كه جامعه دانشگاهي زخمهاي چركين و التيام نيافته ي زيادي را بر اندام خود احساس مي كند. دانشگاهيان از خود مي پرسند مگر دانشگاه، نهاد پاسدار حقيقت نيست؟ پس چرا گروهي دانشگاه را در سيطره ي ايدئولوژي و پرستشگر قدرت مطلقه مي خواهند؟ مگر علم، مقوله اي ذاتاً آزاد نيست؟ پس چرا قدرت سياسي براي معرفت نيز‍ «فصل الخطاب» مي تراشد و با سرنيزه، آن را به دانشگاه تحميل مي كند؟ دانشگاهي كه اساتيدش، ضمن پروژه ي قتل عام درماني با چاقو سلاخي مي شوند، برخي راهي زندان و برخي ديگر ممنوع التدريس مي شوند. دانشگاهي كه دانشجويانش به طور مداوم به وسيله ي فاشيستها مورد تهاجم قرار گرفته يا راهي زندان مي شوند، امروز با خاطراتي تلخ و كوله باري از تجربه بازگشايي مي شود؛ در حالي كه پروژه هاي مختلفي براي آن تدارك ديده شده است.</span></div><div style="text-align: justify;"><span style="font-size: large;">برادران و خواهران ِ دانشجو به ياد دارند كه وقتي پروژه ي محرم افشا شد، محافظه كاران آن را تكذيب كردند؛ ولي گذشت زمان نه تنها وجود اصل پروژه را تأييد كرد، بلكه اكنون بسياري از اجزاي آن محقق شده است. مطبوعات مستقل به طور فلّه اي توقيف شده، بسياري از چهره هاي شاخص جنبش اصلاحات راهي زندان شده اند، سعيد حجاريان ترور شد، حادثه ي 18 تير كوي دانشگاه تهران و حادثه ي شهريور ماه خرّم آباد بخشهاي ديگري از آنم پروژه بود. هنوز صحنه ي آخر آن نمايش به اجرا در نيامده است. صحنه ي آخر آن نمايش مضحك بازتوليد حادثه ي ميدان <em>تيان آن من </em>با توسل به مدل اصلاحات چيني است. <span style="color: red;">"</span></span></div><div style="text-align: justify;"><span style="color: black; font-size: large;">ديشب مشغول مرتب كردن وسايلم بودم، چشمم به كتابي افتاد به نام " مجمع الجزاير زندان گونه ". كتابي از اكبر گنجي كه مجموعه مقالاتي درباره ي جو سياسي مربوط به&nbsp; سالهاي 80 تا 81 را شامل مي شود. عنوان اولين مقاله بود :&nbsp; " <em>پيام به دانشجويان به مناسبت سال تحصيلي جديد</em>". اين پيام در مراسم بازگشايي دانشگاه صنعتي شريف در سال... قرائت شد و به دنبال آن متهم ( نويسنده كتاب) به مدت 21 روز راهي سلول انفرادي بند 240 اوين شد. و متن بالا دو سطر ابتدايي آن مقاله است. كتاب را خيلي وقت پيش ( 6 سال پيش) مطالعه كردم؛ اما چيزي&nbsp;كه با خواندن دوباره ي اين مقاله&nbsp;پس از گذشت نزديك به يك دهه از آن زمان انتشار آن&nbsp;جالب به نظر&nbsp;مي رسد عدم&nbsp;مشاهده در اوضاع&nbsp;كلي و وضع و حال ما&nbsp;ايرانيان&nbsp;در&nbsp;باب مسايل ذكر شده است و اين براي من يأس اطمينان بخش ايجاد مي كند؛ اطمينان از عدم تغيير شرايط 2 دهه&nbsp;كنون. كافيست به يك دهه پيش نگاهي گذرا بيندازيد و اوضاع آن زمان را با شرايط كنوني مقايسه اي&nbsp;كنيد. دادگاه هايي كه برگزار شد، بگير و ببندها ، اعترافات ساختگي ، خيمه شب بازي هاي مضحك&nbsp;، اخبار سرتاسر دروغ&nbsp;تلويزيون ، فرافكني ها ، بزرگنمايي كوچكترين مسايل داخلي غرب و منعكس نكردن مهم ترين مسايل داخلي خودمان ؛ همه&nbsp; و همه ي اينها را از زماني كه نوجواني سيزده چهارده ساله بودم تا اكنون كه 27 سالم هست هر روز و هر روز مشاهده مي كنم. در اين بين البته و هر از گاهي نسيمي از سر اميد برخاسته اما عمرش بسيار كوتاه بوده است. نمي دانم چرا و بدون هيچ مناسبتي اينها را مي نويسم! شايد دليلش همان باشد كه گفتم : مقاله اول كتاب را كه خواندم ديدم مقاله مربوط به 8 سال پيش است اما شرح حال امروز نيز هست!</span></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://passionofanna.files.wordpress.com/2010/07/picture-046.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="232" px="true" src="http://passionofanna.files.wordpress.com/2010/07/picture-046.jpg" width="320" /></a></div><br /><br /><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://passionofanna.files.wordpress.com/2010/07/picture-070.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="234" px="true" src="http://passionofanna.files.wordpress.com/2010/07/picture-070.jpg" width="320" /></a></div><br /><br /><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://passionofanna.files.wordpress.com/2010/07/picture-073.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="226" px="true" src="http://passionofanna.files.wordpress.com/2010/07/picture-073.jpg" width="320" /></a></div><br /><br /><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://passionofanna.files.wordpress.com/2010/07/picture-072.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="320" px="true" src="http://passionofanna.files.wordpress.com/2010/07/picture-072.jpg" width="274" /></a></div><div style="text-align: justify;"><br /></div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/10083255-2201129827858771174?l=morynotes.blogspot.com' alt='' /></div>Mortezahttp://www.blogger.com/profile/13193471798182739024noreply@blogger.com9tag:blogger.com,1999:blog-10083255.post-1130288209328803162010-09-21T11:03:00.004+04:302010-10-20T16:47:09.000+03:30<div dir="rtl" style="text-align: right;" trbidi="on"><span style="font-size: large;">يكي از دوستان عادت دارد بگويد: " گاهاً <span style="color: red;">(گاهي اوقات ؛ بعضاً؛ بعضي اوقات&nbsp;؛ برخي مواقع)</span>&nbsp; بچه ها يك كارهايي مي كنند كه آدم ...." &nbsp;يعني گاهي اوقات يك سري&nbsp;چيزهاي عجيب و خارق العاده اي در&nbsp;اين مملكت&nbsp; اتفاق مي افتد.</span><br /><span style="font-size: large;">اما من مي گويم اصلاً هم عجيب نيست چون&nbsp;نام اين خراب شده، ايران است.&nbsp;به نمونه هايي از اين دست توجه نشان بدهيد.</span><br /><br /><span style="font-size: large;">از آنجا كه در هفته ي مقدس دفاع مقـدس قرار گرفته ايم؛ طبيعي است كه گاهاً <span style="color: blue;">( گاهي اوقات )</span> متوجه اين سؤال شويم كه چقدر در زندگيمان كار صواب كرده ايم و ثواب اش را&nbsp;برده ايم!</span><br /><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://img38.imageshack.us/img38/4819/janbazsquare.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="300" qx="true" src="http://img38.imageshack.us/img38/4819/janbazsquare.jpg" width="400" /></a></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><br /></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><br /></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://img59.imageshack.us/img59/51/meydanjanbaz.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="300" qx="true" src="http://img59.imageshack.us/img59/51/meydanjanbaz.jpg" width="400" /></a></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;">مشهد - ميدان (فلكه) جانباز ( اينور پروما)</div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><br /></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><br /></div><div style="text-align: justify;"></div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/10083255-113028820932880316?l=morynotes.blogspot.com' alt='' /></div>Mortezahttp://www.blogger.com/profile/13193471798182739024noreply@blogger.com21tag:blogger.com,1999:blog-10083255.post-7760648449248836582010-09-18T12:28:00.004+04:302010-10-20T16:48:14.897+03:30<div dir="rtl" style="text-align: right;" trbidi="on"><div style="text-align: justify;"><span style="font-size: large;">آه كشيدن و فكر كردن به روزهايي كه گذشته اند فقط فوت كردن به&nbsp;تصوير منجمدي از روزهايي است كه&nbsp; ديگر بر نمي گردند!&nbsp; مي انديشم تنها چيزي كه مي تواند باعث شود آه پسين، سوزناك يا حداقل&nbsp;غمناك يا كه حداقل تر از آن حسرت بار نباشد تحمل كردن شرايط سخت كنوني و فكر كردن به روزهاي خوب آينده باشد! </span></div><div style="text-align: justify;"><span style="font-size: large;">چند روز ديگر سال تحصيلي تازه آغاز مي شود! گرچه من تابستان را هم در دانشگاه بودم! اما تابستان جزء عادي سال تحصيلي محسوب نمي شود و حال و هواي آن را هم ندارد! برعكس خيلي ها كه با اينكه دوست دارند زودتر فارغ التحصيل شوند اما با اين وجود از اينكه دوران خوش دانشجويي هم به اتمام مي رسد و از از اين بابت اظهار ناراحتي مي كنند؛ من به شدت مايلم دوران درس و دانشگاهم با تمام روزهايش تمام شود. نمي خواهم بيشتر از اين توضيح دهم!</span></div><div style="text-align: justify;"><span style="font-size: large;">دنبال مطلبي مي گشتم. موتور جستجو، وبلاگِ </span><a href="http://sibzamini-dagh.blogfa.com/post-70.aspx"><span style="font-size: large;">سيب زميني داغ</span></a><span style="font-size: large;"> را نشانم مي دهد.&nbsp;آدرسش مربوط به ميزبان قبلي وبلاگ يعني بلاگفاست. خود مطلب، كوتاهتر از عنوان مطلب است " هق هق". حسي كه من دارم اما نمي دانم چرا نمي آيد. وقتي تاريخ پست را نگاه مي كنم مرداد 87 است&nbsp;؛&nbsp;2 سال پيش و مي گويي 2 سال پيش و در آنجا نوستالژي هاي نه چندان&nbsp; دورت سر از خاك بيرون مي آورند !!!؟ و من به تصوير منجمد گذشته فوت مي كنم !!!</span> </div><br /><br />پ.ن. : گهگاه بايد فوتي كرد&nbsp;بر روي گرد و غبار نشسته بر روي وب&nbsp;و لذت برد از خواندن چيزهايي كه نخوانده اي!</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/10083255-776064844924883658?l=morynotes.blogspot.com' alt='' /></div>Mortezahttp://www.blogger.com/profile/13193471798182739024noreply@blogger.com10tag:blogger.com,1999:blog-10083255.post-33669984614688644932010-09-12T13:02:00.004+04:302010-10-20T16:50:31.401+03:30<div dir="rtl" style="text-align: right;" trbidi="on"><span style="font-size: large;"></span><span style="font-size: large;"></span><br /><div style="text-align: justify;"><span style="font-size: large;">كار سختي نيست كه كاريست معمولاً دائمي: به ظاهر شاد بودن ولي به تدريج و البته نه چندان آرام از درون مي پوسي و پير مي شوي. با آنكه اصولاً آدم درونگرايي نيستم - بيشتر برونگرايم - معمولاً كمتر پيش مي آيد كه كمان به دست بگيرم و تيري از چله رها كنم اما وقتي هم تيري رها مي كنم تيرهاي بعدي پشت سرش به هرسويي پرتاب مي شوند:</span></div><div style="text-align: justify;"><span style="font-size: large;">يكي گفت: فلاني همه را حرام مي كند! من هم به يك فلاني ديگر اين را مي گويم!</span></div><div style="text-align: justify;"><span style="font-size: large;">و چقدر دوست دارم مي توانستن لخت و عريان بنويسم ، ناب ناب ، مملو از حماقت و بچگي ، سرشار از تهي بودن و خلوص، خالي از واهمه ي لبه ي تيز قلم نقـد ، رها و توسن وار در پهنه ي دشت سبز خيال بر فراز رقص ِ مواج ِ خوشه هاي مخملي به پرواز درآيي و آنچه در دل داري بدون هراس از اتهام اخلاقيات محصور كننده به زبان نه كه به فرياد آوري.</span></div><div style="text-align: justify;"><span style="font-size: large;">مي خواهم بغلت كنم ... اما نه ، نمي توانم ، چرا ؟ بي اختيار ترانه اي در گوشم طنين مي افكند: اين قدر ظريفي كه با يك نگاه هرزه مي شكني...</span></div><div style="text-align: justify;"><span style="font-size: large;">&nbsp;نفس مي كشم... تو را مي بينم و حسرتي زيبا بر دلم مي نشيند.</span></div><div style="text-align: justify;"><span style="font-size: large;">و اينك اي معشوق دگرم با توام! تو اي اهرمن عشقم! احساس گناهي ندارم گر به سان سابق نيستي ... نيستي جذاب و دست نيافتني! اكنون خود را بلندتر از آن كه در پيش تو بودم يافتم و تو را حقيرتر&nbsp; از آنچه بودي مي بينم ... اما هنوز به اعماق سياه چاله هاي فراموشي ام فرو نرفته اي ليك سرخي خوني كه در چهره ات بود كم كم رنگ مي بازد و پريشاني را به چهره ات هديه مي كند.</span></div><div style="text-align: justify;"><span style="font-size: large;">و دگر باره تو؛ تو اي ريز اندام محبوب و مغرور ، همچنان مغرور غرورت باش به سان تيزپرواز دشت هاي استغناء ، گرچه بي نياز نيستي ؛ از عشق.</span></div><div style="text-align: justify;"><span style="font-size: large;">شراره ي پر فروغ ، تو را مي ستايم چون غرورت در عين شكوه سرشار از كرنش و خشوع است. تو لخت نمي شوي حتي در ذهن من ، تنها جايي كه شايد بتوان با تو عشقبازي كرد. بارها تو را به كنارم خوانده ام و دوشادوش ليك ناهمگن ولي خرامان خرامان جاده هاي حومه ي پاريس را طي كرده ايم. تو زن مي شوي و من مرد؛ شايد من ژدرو و تو آليس. موسيقي بلد نيستم ؛ تو به من ياد مي دهي چگونه نت بخوانم ؛ و من به تو مي آموزم چگونه بايد تو را دوست داشت. گاوهاي غول پيكر در دامنه هاي آلپ مي چرند؛ من و تو بر روي چمنزار بلند، دراز كشيده ايم و رو به آسمان مي نگريم. مون بلان ما را نظاره مي كند و ما گاوهاي غول پيكر را و البته گلهاي شقايق را.</span></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://farm4.static.flickr.com/3071/2855133591_58e95286c4.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="266" src="http://farm4.static.flickr.com/3071/2855133591_58e95286c4.jpg" width="400" /></a></div><div style="text-align: justify;"><span style="font-size: large;">نمي دانم شايد شايد تو به من مي گويي دوستم داري و من بي آنكه بينديشم مي گويم تو را بايد با پاريس دوست&nbsp; داشت، وقتي پاريس نباشد يعني گلي را بدون باغچه اش مي خواهي و گل بيرون باغچه زود مي پژمرد. آه كه اسمت را نمي توان فرياد كشيد ولي خودت را تا انتهاي حنجره فرياد مي توان. عشق را تفسير بسيار است. اينك عشق تو را فقط در پشت ميله اي دلم زنده نگاه مي دارم و حكم ابد برايش صادر مي كنم. تو را پاك نمي خواهم، معصوم نمي خواهم، باكره نمي خواهم، ولي هستي و من نمي توانم بر همه ي آنها را تأكيد كنم؛ من فقط غرورت و خشوعت را ديدم و در پس آنها تو را بزرگتر از آن كسي ديدم كه غروري پوشالي داشت و خشوعي نداشت. تو را جسور ولي حساس ديدم و مي ستايمت براي آنكه به خود جرأت و اجازه دادي عشق را بيازمايي. گرچه راهي است بس بي سرانجام. نگاه تو چوب كبريتي است و لبانت لبه ي كبريتي و آنگاه كه بر روي هم بلغزند مرا به آتش مي كشند و شايد از اين آتش دوباره احيا شوم.</span></div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://www.verbier-st-bernard.ch/multimedia/images/img_traitees/2010/05/liddes_08_md_low_popin.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="300" src="http://www.verbier-st-bernard.ch/multimedia/images/img_traitees/2010/05/liddes_08_md_low_popin.jpg" width="400" /></a></div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;"><span style="font-size: large;">ولي باز تو اي دگر سوداي ديرينم ، آتش تو خاكسترم كردو اينك زوالت را شاهدم. همراهم به دشت هاي پوشيده از نرگس فوجي گام ننهادي ، تو ترسيدي&nbsp; و خطر نكردي ، حتي لحظه اي انديشه ي عشق را برنتابيدي و مرا به خاطر كوچكت حتي لحظه اي راه ندادي، نايستادي تا آني به چشمانم چشم بدوزي و اينك در نور خورشيد بسوز. نامت بي جلا مي شود و رنگ مي بازد هر روز بيش از پيش.</span></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://www.verbier-st-bernard.ch/multimedia/images/img_traitees/2010/05/vicheres_md_popin.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="297" src="http://www.verbier-st-bernard.ch/multimedia/images/img_traitees/2010/05/vicheres_md_popin.jpg" width="400" /></a></div><div style="text-align: justify;"><span style="font-size: large;"><br /></span></div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;"><span style="font-size: x-small;"><br /></span></div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/10083255-3366998461468864493?l=morynotes.blogspot.com' alt='' /></div>Mortezahttp://www.blogger.com/profile/13193471798182739024noreply@blogger.com20tag:blogger.com,1999:blog-10083255.post-50932161201874378362010-08-22T13:55:00.004+04:302010-10-20T17:26:21.519+03:30<div dir="rtl" style="text-align: right;" trbidi="on"><div style="text-align: justify;"><span style="font-size: large;"></span></div><div style="text-align: justify;"><span style="font-size: large;">دیشب همین موقع بود؛ می خواستم بلند شوم بروم سر میز مطالعه ام و این ها را بنویسم نکند فردا صبح یادم برود. اما گشادی ام شد و فردا صبح هم بیشترش از یادم رفت. حالا 24 ساعت بعد درست همان موقع یعنی ساعت 2:30 دقیقاً همان چیزهایی که دیشب در ذهنم وول می خوردند دوباره به کله گُنده ام بازگشته اند. دیشب تا ساعت 1:30 توی ماشین امیر باهاش در دل می کردم. به خانه که آمدم و به بستر که رفتم ساعت 2:30 دقیقه بود و با خودم فکر می کردم دیر یا زود همه یمان باید ریغ لعنت را سربکشیم؛ چه به آرزوهایمان برسیم؛ چه نرسیم. آخرش هم فرق چندانی نمی کند، اما لابلایش چرا؛&nbsp; فرق بسی فراوان است. درد و رنج و عذاب نکشیدن و به آرزوهایت نرسیدن بسی سعادتمندانه تر از درد و رنج و عذاب کشیدن و باز هم به&nbsp;آرزوهایت نرسیدن است.</span></div><div style="text-align: justify;"><span style="font-size: large;">چند وقتی هست به روش های مختلف راحت شدن فکر می کنم و با خودم سبک و سنگین می کنم کدام یکیشان راحت تر راحتت می کند؛ سریع، بی درد، راحت و ... و در این بین گاهی از گـُه خوردن بعضی ها که دوست دارند آدم و عالم خبردار شوند و توجهشان به آنها جلب شود حالم گـُه به گـُه می شود. نمونه اش همین دختر خاله یمان و باز این دختره (اکرم) در سریال جراحت. قرص می خورند.&nbsp;خیلی جدی میگی یک چاقو بردار دو بار بزن تو قلبت. این کارها چیه دیگه؟؟ خوب شد حالا یک لوله 3 متری کردند توی معده ات و گـُه&nbsp;آوردی بالا.</span></div><div style="text-align: justify;"><span style="font-size: large;">خلاصه در این عوالم بودم که یاد حرف چند سال پیش پسرخاله ام افتادم که در مراسم ختم یکی از بستگان، پیش روی همه بچه ها به من گفت: " حاضرم شرط ببندم تو یکی آخرش خودت را راحت می کنی". بسیار عصبانی شدم اما به روی خودم نیاوردم. بعداً تلفنی هرچی از دهانم درآمد نثارش کردم. اما پس از گذشت 3 یا 4 سال می بینم خیلی بیراه هم نگفته بود. بعضی وقت ها دیگران تو را بهتر از خودت می شناسند. بیشتر چیزهایی که امروز صبح ( یا ظهر ) کوشیدم از آن چیزهایی که دیشب در ذهنم بود بنویسیم اینهاست : ( در این جا عمده مطالب مربوط به پس از راحت شدن و یکی از کارهای مهم&nbsp;پس از راحت شدن است که برای من&nbsp;فوق العاده&nbsp;اهمیت دارد):</span></div><div style="text-align: justify;"><span style="font-size: large;">به پدر خواهم نوشت اما اعتبار چندانی به او نیست یعنی امیدی در این رابطه نیست پس به مادر پیام خواهم فرستاد، شاید او خواسته ام را در نظر بگیرد. علی شریعتی یک تقریبا چیزی گفته که ( نقل به مضمون) : نامم را پدرم انتخاب کرد، دینم را نیاکانم ، اما راهم را خودم می خواهم خودم برگزینم". نمی خواهم اصلا نمی خواهم درباره دین گفتگو کنم. فقط یک چیز می گویم من دین&nbsp;مشخصی ندارم و خودم را پیرو دینی نمی دانم گرچه به خوبی می دانم رسما پیرو دینی هستم و مانند دیگر پیروانش آداب و رسوم آن کیش را هراز چند گاهی به جا آورده ام. حتی گاهی هم به پیرو آن دین بودن افتخار کرده ام اما حقیقت این است که این ها ارث هایی هستند که اگر هم نخواهی شان؛ به سعی می کنند به زور آن را به تو هدیه کنند.</span></div><div style="text-align: justify;"><span style="font-size: large;">اما اینک چیزی که واقعا با آن درگیرم این است که ( خیلی تکراریه) خدایی که .. نه صبر کن .. اصلا کدام خدا ... من در همن جایش مشکل دارم ... چون واقعا و با تمام وجود نه به بودنش و نه به نبودنش اعتقادی ندارم و این برایم ترسی بس بزرگ است. کاش یکی از این دو اعتقاد را می توانشتم باور کنم. اما نمی توانم. </span></div><div style="text-align: justify;"><span style="font-size: large;">جالب است وقتی ژرف می اندیشی، نه جالب نیست، شاید اولش جالب باشد اما بعدش ترسناک می شود. یعنی روزی فرا می رسد که من بمیرم ، یعنی نباشم ، و نیست و نابود شوم ؛ جواب واضح است : آری.&nbsp; تو خواهی مرد و به زیر خاک خواهی رفت ... یک لحظه ... همین جا ... همین جا بایستید... در اینکه می میرم حرفی نیست... اما با تمام حس واقع بینی ای&nbsp;که نسبت به مردن دارم یک چیز پس از مرگ مرا به شدت می آزارد. وقتی مردم مراسم عزاداری و ختم و این جور چیزهاست؛ همه می آیند به قبرستان و چند نفر می خواهند مرا داخل گور بگذارند و بعدش رویم خاک بریزند و هی با بیل خاک بریزند رویم تا دهانم و گوشم و دماغم و چشمم پر از خاک شود. مرا دفن می کنند، زیر خاک. و اینجاست که اولین قدم های ترس به سراغم می آید. اصلاً دوست ندارم زیر خاک مدفون شوم و&nbsp;دهان و دماغم پر از خاک شود و همه&nbsp;جا تاریک شود و دیگر نتوانم نفس بکشم. نفسم بند می آید با آنکه مرده ام. اما تازه کرم ها و سوسک ها و مار و موش ها هستند که گوشت تنم را نیش بزنند و بخورند. تازه این مرحله اولش هست . بعد هم نوبت نکیر و منکر می شود و عذاب آنها. وای مامان جان دیگه حوصله ی این لندهور ها را ندارم.</span></div><div style="text-align: justify;"><span style="font-size: large;">حقیقتش این است که من به هیچ یک از عذاب های آن دنیا اطمینان ندارم، یعنی نه ردشان می کنم و نه قبولشان دارم. تنها چیزی که از آن مطمئنم به زیر خاک رفتن جسدم هست و این تنها چیزی هست که با اطمینان از آن می ترسم. چون واقعا مار و موش و کرم و سوسک به سراغم خواهند آمد.</span></div><div style="text-align: justify;"><span style="font-size: large;">پس خواسته ی من این است: جسد مرا بسوزانید و خاکسترش را به رودخانه ای خروشان بسپارید، فقط نمی دانم استخوان هایم نیز خاکستر می شوند یا خیر؟</span><br /><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://www.dreamswithindreams.com/files/buried_alive.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" ex="true" height="260" src="http://www.dreamswithindreams.com/files/buried_alive.jpg" width="400" /></a></div></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"></div><div style="text-align: justify;"><br /></div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/10083255-5093216120187437836?l=morynotes.blogspot.com' alt='' /></div>Mortezahttp://www.blogger.com/profile/13193471798182739024noreply@blogger.com27tag:blogger.com,1999:blog-10083255.post-88375380709420732672010-08-16T11:07:00.003+04:302010-10-20T16:59:22.166+03:30<div dir="rtl" style="text-align: right;" trbidi="on"><div align="justify"><span style="font-size: large;">"گاهی اوقات حس می کنم نیاز به نوشتن و خالی کردن چیزهای داخل سرم، مانند نیاز به سکس یا حتی نیاز&nbsp;به خوردن و آشامیدن یکی&nbsp;از چیزهایی است که باید ارضا شوند. اما همین نیاز نیز مانند نیازهای دیگر اگر درست هدایت نشوند علاوه بر اینکه ارضا&nbsp;نمی شوند بلکه می توانند اثرات نامطلوبی را نیز به دنبال داشته باشند."</span></div><div align="justify"><span style="font-size: large;">متن بالا تا چه حد می تواند درست باشد؟&nbsp;آیا اگر کسی هرچه را&nbsp;به ذهنش بیاید بنویسد&nbsp; این می تواند کار معقولی باشد؟ خیلی پیش می آید که در لحظه باید بنویسیم، دقیقاً همان چیزی که در عکاسی به آن شکار لحظه ها می گویند ولی نوشتن با عکاسی بسیار تفاوت دارد. هنگامی که می نویسیم آن هم در لحظه ؛ در واقع قلم کار زبان را انجام می دهد. -&nbsp;البته با&nbsp;در نظر گرفتن وجود تفاوت هایی-&nbsp;یعنی تراوشات ذهنمان را به جای بر زبان راندن ، می نگاریم. حالا پرسش این است: بنویسیم یا ننویسیم آنچه در سرمان هست را؟</span><br /><br /><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://serc.carleton.edu/images/NAGTWorkshops/affective/crumpled_paper.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="266" src="http://serc.carleton.edu/images/NAGTWorkshops/affective/crumpled_paper.jpg" width="400" /></a></div><br /></div><div align="justify"><br /></div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/10083255-8837538070942073267?l=morynotes.blogspot.com' alt='' /></div>Mortezahttp://www.blogger.com/profile/13193471798182739024noreply@blogger.com17tag:blogger.com,1999:blog-10083255.post-33182256663435309702010-08-15T08:46:00.000+04:302010-08-15T08:46:26.868+04:30<div dir="rtl" style="text-align: right;" trbidi="on"><span style="font-size: large;"></span><div style="text-align: justify;"><span style="font-size: large;">خوک بالدار! گامبوی لاغر! اینها واژگانی هستند که برادر برای بیدار کردن من که در توالت خوابم برده است استفاده می کند ... البته من خوابم نبرده بود بلکه غرق شده بودم نه در کثافت که در افکارم.&nbsp; روزانه به طور متوسط تقریباً 15 تا 20 دقیقه از وقت بی ارزشم را در توالت به سر می برم ( البته هر وعده اینقدر طول می کشد) و در این حین به تمرین دیالوگ نمایشنامه های فی البداهه ی خودساخته ام مشغولم و کمتر به اتخاذ تصمیم می پردازم در حالی که همین چند روز پیش بود که بهروز با جدیت گفت بیشتر تصمیم های مهم زندگیش را در توالت می گیرد اما من بیشتر تصمیم گیری های مهم من در بستر خواب اتفاق می افتد. وجه اشتراک بین این دو مکان را می توانم به کار افتادن قوه ی تخیل و حس مثبت اندیشی و البته محال اندیشی در آنها ذکر کنم. شما چه؟ شما کجا و چه موقع تصمیمات مهم زندگی را می گیرید؟ </span></div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/10083255-3318225666343530970?l=morynotes.blogspot.com' alt='' /></div>Mortezahttp://www.blogger.com/profile/13193471798182739024noreply@blogger.com10tag:blogger.com,1999:blog-10083255.post-30788088244321267402010-08-08T10:17:00.003+04:302010-10-20T17:20:32.853+03:30<div dir="rtl" style="text-align: right;" trbidi="on"><span style="font-size: large;"></span><br /><div style="text-align: justify;"><span style="font-size: large;">امروز 8 آگوست 2010 است و 2 سال پیش در چنین روزی شاعر آرزوهای آزادی و عاشقی در سرزمین نخل و زیتون؛ محمود درویش زندگی را بدرود گفت. یادش گرامی.</span></div><div style="text-align: justify;"><span style="font-size: large;">محمود درویش از شعر خود بعنوان سلاحی در جهت نه انتقام و تنفر که صلح و عشق و انسانیت سود برد. او را دوست می دارم.</span></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://pourmohsen.com/upload/content/Mahmoud-Darwish.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="268" src="http://pourmohsen.com/upload/content/Mahmoud-Darwish.jpg" width="400" /></a></div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;"><span style="font-size: large;">شعر زیر از محمود درویش که فادی جوده&nbsp; Fady Joudah&nbsp; آن را به انگلیسی برگردانده است. حتماً آن را به فارسی برمی گردانم.</span></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://www.saudiaramcoworld.com/issue/200806/images/darwish/here-near-there.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="640" src="http://www.saudiaramcoworld.com/issue/200806/images/darwish/here-near-there.jpg" width="371" /></a></div><div style="text-align: justify;"><span style="font-size: large;"><br /></span></div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/10083255-3078808824432126740?l=morynotes.blogspot.com' alt='' /></div>Mortezahttp://www.blogger.com/profile/13193471798182739024noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-10083255.post-7150197654913025192010-08-01T11:48:00.003+04:302010-10-20T17:12:04.785+03:30<div dir="rtl" style="text-align: right;" trbidi="on"><span style="font-family: &quot;Helvetica Neue&quot;, Arial, Helvetica, sans-serif; font-size: large;"></span><br /><div style="font-family: &quot;Helvetica Neue&quot;, Arial, Helvetica, sans-serif; text-align: center;"><span style="font-size: large;">تا کي غم آن خورم که دارم يا نه<br />وين عمر به خوشدلي گذارم يا نه<br />پرکن قدح باده که معلومم نيست<br />کاين دم که فرو برم برآرم يا نه خیام</span></div><div style="font-family: &quot;Helvetica Neue&quot;, Arial, Helvetica, sans-serif; text-align: center;"><span style="font-size: large;">*** </span></div><div style="font-family: &quot;Helvetica Neue&quot;, Arial, Helvetica, sans-serif; text-align: center;"><span style="font-size: large;">بر خیر و مخور غم جهان گذران<br />خوش باشو دمی به شادمانی گذران<br />در طبع جهان اگر وفایی بودی<br />نوبت به تو خود نیامدی از دگران خیام</span></div><div style="font-family: &quot;Helvetica Neue&quot;, Arial, Helvetica, sans-serif; text-align: center;"><span style="font-size: large;"></span></div><div style="font-family: &quot;Helvetica Neue&quot;, Arial, Helvetica, sans-serif; text-align: center;"><span style="font-size: large;">***</span></div><div style="font-family: &quot;Helvetica Neue&quot;, Arial, Helvetica, sans-serif; text-align: center;"><span style="font-size: large;">هنگام سپیده دم خروس سحری<br />دانی که چرا همی کند نوحه گری<br />یعنی که نمودند در آیینه صبح<br />کز عمر شبی گذشت و تو بی خبری خیام</span></div><div style="font-family: &quot;Helvetica Neue&quot;, Arial, Helvetica, sans-serif; text-align: center;"><span style="font-size: large;">***</span><br /><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://sites.google.com/site/allphoto2/Fall1-Medium.JPG" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="266" src="http://sites.google.com/site/allphoto2/Fall1-Medium.JPG" width="400" /></a></div><br /><br /></div><div style="text-align: justify;"><span style="font-size: large;">چند وقتی است که در افکار روزمره غوطه ورم. سخن به گزافه نگفته ام اگر بخش بزرگی از افکارم در پی آینده مبهم می گذرد. روزها و شب ها می گذرند با دوستان یا بی دوستان. با خنده ای مصنوعی بر لب ، با درد دل های تکراری ، یا غم های کلیشه ای ، با غم عشق های پوشالی ، با روزمرگی کشنده ، با هراس ناپیدای فردا ،اندیشه های گوناگون یکی پس از دیگری ذهن رو به سترون شدنم را می آزارد. گویی پیشگویی حوادث بسیاری را باید کرد اغلب ناخوشایند. آن هنگام که در سکوت مرگبار کوهستان یکدست سپیدپوش مسیرت را گم کرده ای و نمی دانی راه کجاست و سرگردانی و وقتی فریاد کمک برآوری بهمن مشکلات تو را در زیر انبوه ستهمش مدفون می کند. در این بین ؛ در میان انبوه ظلمات و تاریکی ها گهگاه اشعه هایی از نور لحظه ای بر تو می تابند و فلاش وار برای لحظاتی کمتر از ثانیه ، نوید نور را می دهند. به سفر زیاد اندیشیده ام اما پای دربندم. شاید باید عملاً به برخی اشعار خیام رنگ و جلوه ی عملی بخشم. زندگی واقعاً کوتاه تر از آن است که در تردید&nbsp; میان ماندن و نماندن بین تاریکی ها معلق باشی. سفر باید کرد...</span></div><div style="font-family: &quot;Helvetica Neue&quot;, Arial, Helvetica, sans-serif; text-align: center;"></div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/10083255-715019765491302519?l=morynotes.blogspot.com' alt='' /></div>Mortezahttp://www.blogger.com/profile/13193471798182739024noreply@blogger.com19tag:blogger.com,1999:blog-10083255.post-16189577299626322712010-07-18T17:18:00.006+04:302010-07-19T21:25:36.066+04:30<div dir="rtl" style="text-align: right;" trbidi="on"><div dir="ltr" style="font-family: Georgia,'Times New Roman',serif; text-align: left;"><span style="font-size: large;">Bir umut beslersin büyütürsün içinde <br />Sonra yağmur yağar yitirirsin herşeyi <br />Kahrolursun, hep ağlarsın, haykırırsın <br />Ama duyuramazsın. <br /><br />Baharım gelmezse gönlüme <br />Açmasın çiçekleri dağlarımın <br />Güneşi yem yeşil gözlerinde <br />Görmezsem doğmasın sabahlarım.</span><br /><br /><br /><br /><div dir="rtl" style="text-align: justify;"><span style="font-size: large;">ترانه ای حزن انگیز که دوست داشتم در وبلاگم بگذارم، خواننده اش Özcan Deniz&nbsp; (اُزجان دنیز) است. نام ترانه "یک امید" است. سعی می کنم به فارسی برگردانمش. کلیـپـش هم خیلی غمناک بود.</span></div></div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/10083255-1618957729962632271?l=morynotes.blogspot.com' alt='' /></div>Mortezahttp://www.blogger.com/profile/13193471798182739024noreply@blogger.com12tag:blogger.com,1999:blog-10083255.post-37472131564208942242010-07-14T16:49:00.001+04:302010-10-20T17:14:36.867+03:30<div dir="rtl" style="text-align: right;" trbidi="on"><div align="justify"><span style="font-size: large;">گاهی اوقات احساس سرخوردگی پیدا می کنم ... گاهی احساس نفرت ... گاهی احساس خمودگی ... گاهی احساس دست و پا زدن در لجن و غوطه خوردن در منجلاب گـُه و کثافت ... گاهی احساس خوشبخت بودن و سرتا پا امید به آینده ... گاهی آفتابی و درخشان با خورشیدی با اشعه های برایت Bright به رنگ مدادهای رنگی&nbsp; و شمعی&nbsp; ... گاهی احساس بیماری و بیکاری می کنم مانند زمستانی با روزهای به خواب رفته ... گاهی سرشارم از شور و شعف و تب دار مانند روزهای بلند تابستان ... گاهی سودازده و محزون مانند غروب های جمعه ام ... گاهی آن قدر بیکاری ام زیاد است که فرصت&nbsp;هرکاری را از من می گیرد ... گاهی آن قدر حقیرم که ترجیح می دهم بروم به&nbsp;انباری بدون منفذ&nbsp;و در هوای داغ تابستان در را ببندم&nbsp;و تا می توانم سیگار&nbsp;دود کنم&nbsp;... گاهی اوقات از اینکه پی می برم دنیای سرتاسر&nbsp;قرار است&nbsp;خیلی به&nbsp;گشادی نیست و نابود شود خنذه ام می گیرد ... گاهی اوقات از نصیحت های کشیش مآبانه&nbsp;و عصا قورت داده ی&nbsp;پدر، آمپر می چسبانم و می گویم !!! ...گاهی اوقات بدون بن مایه ای&nbsp; روشن ترین هستم و در اوج ...&nbsp;گاهی اوقات تا جایی که ممکن است زاویه ی دهنم را کج می کنم و با تحقیرآمیزترین حالت ممکن به خودم نهیب می زنم که: بتمرگ سرجات بابا؛ این گه ها به تو نیامده" ... گاهی اوقات فقط در آن واحد تصمیم می گیرم و عذابم را خفه می کنم ... گاهی که خسته ام&nbsp;می روم در آفتاب پهن شده در پشت بام دراز می کشم و خود را در ماسه زارهای ساحل رؤیاهم حس می کنم ... گاهی اوقات احساس می کنم از فرط ریا و تزویر ، خوکی بیشتر نیستم ... گاهی در سخاوت و فداکاری خود را بهترین مخلوق می بینم ... گاهی با رؤیاهای شخصیت داستان هایم یکی می شوم و سپس دچار تضادهای کشنده می شوم ... گاهی خودم را پیدا می کنم ؛ فقط آنی...</span></div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/10083255-3747213156420894224?l=morynotes.blogspot.com' alt='' /></div>Mortezahttp://www.blogger.com/profile/13193471798182739024noreply@blogger.com9tag:blogger.com,1999:blog-10083255.post-10363668005938626122010-07-13T15:50:00.003+04:302010-10-20T17:04:36.529+03:30<div dir="rtl" style="text-align: right;" trbidi="on"><div style="text-align: right;"><span style="font-size: large;">گاهی اوقات دلت می خواهد فقط تیتری بزنی و همان طور که نشئه ی آهنگی (به تعبیر من) خوشبختی آور هستی رها کنی و فقط به رؤیاهایت بیندیشی... اما از آنجا که زبان های (دل) با یکدیگر تفاوت دارند مشکل بشود دیگران را درک کرد و دیگران هم تو را.</span></div><div dir="ltr" style="text-align: left;"><span style="font-size: large;">C'a été notre maison la nuit dernière</span></div><div dir="ltr" style="text-align: left;"><span style="font-size: large;">Comme toujours, la guerre</span></div><div dir="ltr" style="text-align: left;"><span style="font-size: large;">Entre le père et la mère</span></div><div dir="ltr" style="text-align: left;"><span style="font-size: large;">La mère pleure</span></div><div dir="ltr" style="text-align: left;"><span style="font-size: large;">Le père crie</span></div><div dir="ltr" style="text-align: left;"><span style="font-size: large;">Qu'est-ce que je dois faire?</span></div><div dir="ltr" style="text-align: left;"><span style="font-size: large;">Très seul je suis</span></div><div dir="ltr" style="text-align: left;"><span style="font-size: large;">Tout seul</span></div><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/10083255-1036366800593862612?l=morynotes.blogspot.com' alt='' /></div>Mortezahttp://www.blogger.com/profile/13193471798182739024noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-10083255.post-63868105382110278012010-07-13T01:45:00.001+04:302010-10-20T17:03:08.844+03:30<div dir="rtl" style="text-align: right;" trbidi="on"><span style="font-size: large;"></span><br /><div dir="ltr" style="text-align: left;"><span style="font-size: large;">Comme amère tu es!</span></div><div dir="ltr" style="text-align: left;"><span style="font-size: large;">Très nulle!</span></div><div dir="ltr" style="text-align: left;"><span style="font-size: large;">Je te baise la vie!</span></div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/10083255-6386810538211027801?l=morynotes.blogspot.com' alt='' /></div>Mortezahttp://www.blogger.com/profile/13193471798182739024noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-10083255.post-88575979678663460782010-07-04T02:50:00.012+04:302010-10-20T17:24:41.669+03:30<div dir="rtl" style="text-align: right;" trbidi="on"><div align="justify"><span style="font-size: large;">این روزها&nbsp; بازی های جام جهانی فوتبال کم کم&nbsp;به مراحل پایانی خود نزدیک می شود. چیزی که باعث شد این مطلب را بنویسم بازی امروز (دیروز در واقع) آلمان و آرژانتین بود که آلمانی ها با یک بازی حساب شده، تاکتیکی و البته زیبا باُ چهار گل مردان مارادونا را شکست دادند. این مطلب را نمی نویسم که در اینجا به طرفداری از تیم همیشه محبوبم آلمان بپردازم وبحث و کـُری با دیگران راه بیندازم. پس از پایان بازی به یاد دوران کودکی ام افتادم ؛ یادش بخیر؛ باز هم نوستالژی آمد و مرا در آغوش گرم و حسرت بار و تکرار ناشدنی خویش گرفت. آه کودکی و نوجوانی من چه زود رفتی!</span><span style="font-size: large;">&nbsp;زمانی که آلمان قهرمان 1990 ایتالیا شده بود؛ با تک گل آندریاس بره مه در مقابل آرژانتین و مارادونا. افتتاحیه برزیل و اسکاتلند ( که&nbsp; این بازی را اصلا یادم نمی آید اما زلزله رودبار و منجیل را که همان شب رخ داد خوب&nbsp;به خاطر دارم)،&nbsp;&nbsp;ملتهای اروپا 1992 سوئد و شکست از دانمارک ( دانمارکی که اصلاً قرار نبود در یورو 92 حضور داشته باشد و به خاطر&nbsp;تحریم یوگسلاوی به علت به راه اندازی جنگ بوسنی، فرصت حضور یافته بود و قهرمان هم شد)&nbsp;و نایب قهرمانی. جام جهانی 94 آمریکا؛ روزهای محرم ؛ دوپینگ مارادونا؛ بمب گذاری در حرم امام رضا ؛ سوراخ سوراخ شدن آندره اسکوبار مدافع بیچاره کلمبیا با 11 گلوله به خاطر گل به خودی، طرح به یاد ماندنی پیراهن برزیل و آلمان،&nbsp;آقای گل شدن اولگ سالنکو مهاجک روسیه&nbsp;در دو بازی؛ &nbsp;قد کوتاه توماس هاسلر و ضربه یوردان لچکوف بلغار و حذف آلمان در یک چهارم ، ملتهای اروپا 96 انگلیس؛ قهرمانی در انگلیس مقابل چکها؛ جام جهانی 98 فرانسه ؛ باخت 3 به هیچ از کرواسی ؛ احساس پوچی و ... تمام این ها جزیی از زندگی تمام شده ی من هستند و خاطرات نوستالژیک </span><span style="font-size: large;">فوتبال بخش مهمی از زندگی ام.</span></div><div align="justify"><br /></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://www2.arnes.si/~zsalab/world_cup/WC90_068.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="266" rw="true" src="http://www2.arnes.si/~zsalab/world_cup/WC90_068.jpg" width="400" /></a></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;">1990 ایتالیا - آلمان قهرمان جهان</div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><br /></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://soccernet-assets.espn.go.com/design05/i/world%20cup%20images/win_g_1990_576.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="225" rw="true" src="http://soccernet-assets.espn.go.com/design05/i/world%20cup%20images/win_g_1990_576.jpg" width="400" /></a></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><br /></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><br /></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://cache2.asset-cache.net/xc/79035319.jpg?v=1&amp;c=IWSAsset&amp;k=2&amp;d=77BFBA49EF87892155F29F61288AC1CAD52534706D9FC3BCB20C31C347DB38C9E0B796D8D57AA586" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="270" rw="true" src="http://cache2.asset-cache.net/xc/79035319.jpg?v=1&amp;c=IWSAsset&amp;k=2&amp;d=77BFBA49EF87892155F29F61288AC1CAD52534706D9FC3BCB20C31C347DB38C9E0B796D8D57AA586" width="400" /></a></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><br /></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><br /></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://www.storiedicalcio.altervista.org/images/bulgaria_germania_letchov-park.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" rw="true" src="http://www.storiedicalcio.altervista.org/images/bulgaria_germania_letchov-park.jpg" /></a></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;">آلمان - بلغارستان (1994 آمریکا)</div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><br /></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><br /></div><a href="http://a4l.zip.net/images/bebeto94.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" rw="true" src="http://a4l.zip.net/images/bebeto94.jpg" /></a><br /><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;">به به تو</div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><br /></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><br /></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><br /></div><br /><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;">&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;</div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><br /></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://www.futbolwins.com/wp-content/uploads/2007/11/WorldCupUSA94.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="320" rw="true" src="http://www.futbolwins.com/wp-content/uploads/2007/11/WorldCupUSA94.jpg" width="320" /></a></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><br /></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://img68.imageshack.us/img68/1451/leonardorua2fn.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="286" rw="true" src="http://img68.imageshack.us/img68/1451/leonardorua2fn.jpg" width="400" /></a></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;">ضربه ای آرنج&nbsp;لئوناردوی برزیلی جمجمه ی&nbsp; تاب راموس، بازیکن آمریکا را می شکند</div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;">1994 - یک هشتم</div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><br /></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><br /></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://img444.imageshack.us/img444/8477/camposaction5ii.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="400" rw="true" src="http://img444.imageshack.us/img444/8477/camposaction5ii.jpg" width="271" /></a></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;">خورخه کامپوس دروازه بان کوتاه قامت&nbsp;مکزیک با لباسهای معروفش</div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><br /></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://www.zerozero.pt/img/upload/mundial94.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" rw="true" src="http://www.zerozero.pt/img/upload/mundial94.jpg" /></a></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;">سعید العویران پس از دریبل 6 بلژیکی گل می زند ( همیشه با خودم می گفتم چون آن زمان از4 گروه از 6&nbsp;گروه 3 تیم صعود می کنند پس بلژیکی ها از عمد گل خوردند با رشوه که البته بعید هم نیست&nbsp;) - 94 آمریکا</div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><br /></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://www.storiedicalcio.altervista.org/images/poker_quarti94_01.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="267" rw="true" src="http://www.storiedicalcio.altervista.org/images/poker_quarti94_01.jpg" width="400" /></a></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;">رقص سامبا ( روماریو - به به تو - مازینیو یا زینیو ) - بازی برزیل- هلند که 3 به 2 برزیل برد - امتحانات خرداد سال سوم&nbsp;&nbsp;دبستان تمام شده بود و همان روز که تکرار بازی پخش می شد رفتم کارنامه ام را گرفتم. از دندان درد هم داشتم می مردم. خودم با قاشق دندانم را کشیدم. 94 آمریکا</div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><br /></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://lamparadiogenes.files.wordpress.com/2009/06/180andresescobararchivo.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" rw="true" src="http://lamparadiogenes.files.wordpress.com/2009/06/180andresescobararchivo.jpg" /></a></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;">آندره اسکوبار که به خاطر زدن گل به خودی پس از بازگشت به کلمبیا با 11 یا 12 گلوله&nbsp; توسط مافیا و شرط بندان&nbsp;کشته شد.</div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;">94 آمریکا</div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><br /></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><br /></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><br /></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><br /></div><div style="border-bottom: medium none; border-left: medium none; border-right: medium none; border-top: medium none;"><div style="border-bottom: medium none; border-left: medium none; border-right: medium none; border-top: medium none;"></div></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://soccernet-assets.espn.go.com/design05/i/world%20cup%20images/win_g_1994_576.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="225" rw="true" src="http://soccernet-assets.espn.go.com/design05/i/world%20cup%20images/win_g_1994_576.jpg" width="400" /></a><a href="http://i2.cdn.turner.com/si/2009/writers/tim_vickery/08/04/brazil-usa/dunga-brazil-p1.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" rw="true" src="http://i2.cdn.turner.com/si/2009/writers/tim_vickery/08/04/brazil-usa/dunga-brazil-p1.jpg" /></a></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;">برزیل و کاپیتان دونگا ، قهرمان شدند. 94 آمریکا</div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><br /></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://cache1.asset-cache.net/xc/79040475.jpg?v=1&amp;c=IWSAsset&amp;k=2&amp;d=77BFBA49EF87892155F29F61288AC1CA449DB2E7D6ADFD824E7C56535AD25F92278601BBB588273B" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="255" rw="true" src="http://cache1.asset-cache.net/xc/79040475.jpg?v=1&amp;c=IWSAsset&amp;k=2&amp;d=77BFBA49EF87892155F29F61288AC1CA449DB2E7D6ADFD824E7C56535AD25F92278601BBB588273B" width="400" /></a></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;">فینال جام جهانی 1994 آمریکا بین برزیل و ایتالیا به قضاوت ساندرو پل داور مجار و کمک اول او محمد فنایی</div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><br /></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><br /></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://www.planetworldcup.com/CUPS/1994/wc94_008.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" rw="true" src="http://www.planetworldcup.com/CUPS/1994/wc94_008.jpg" /></a></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;">مارادونا پس از گل باورنکردنی به یونان ( 94 آمریکا)</div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><br /></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://www.inthestands.co.uk/wp-content/uploads/2009/08/Carlos%2BValderama.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" rw="true" src="http://www.inthestands.co.uk/wp-content/uploads/2009/08/Carlos%2BValderama.jpg" /></a></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;">کارلوس والدرما کاپیتان معروف کلمبیا در 3 جام 1990 ایتالیا، 1994 آمریکا و 1998 فرانسه</div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/10083255-8857597967866346078?l=morynotes.blogspot.com' alt='' /></div>Mortezahttp://www.blogger.com/profile/13193471798182739024noreply@blogger.com7tag:blogger.com,1999:blog-10083255.post-50148925613993499112010-06-29T01:14:00.002+04:302010-10-20T17:01:55.123+03:30<div dir="rtl" style="text-align: right;" trbidi="on"><div style="text-align: right;"><span style="font-size: large;">تو کجایی؟ در گستره ی بی مرز این جهان، تو کجایی؟ من در دوردست ترین جای جهان ایستاده ام: کنار تو!&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;<span style="color: red;"> </span></span><span style="color: red; font-size: x-small;">احمد شاملو</span></div><div style="text-align: right;"><div style="text-align: right;"><span style="font-size: large;">&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;</span><span style="font-size: large;">&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;</span><span style="font-size: x-small;">&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp; </span></div></div><div style="text-align: right;"><br /></div><div style="text-align: center;"><span style="font-size: x-small;">***</span></div><div style="text-align: right;"><span style="font-size: large;">حقیقت این است که زبانم بند می آید؛ چیزی برای گفتن نمی یابم!&nbsp;من این طوری هستم. هرگاه احساس می کنم مثل آب خوردن و در روز روشن حقم پایمال می شود به خودم پناه می برم و به&nbsp;وجدانم نه به خدای دیگران و نه به تو. من ضعیف نیستم. همه مثل هم نیستند. من نوشتن را دوست دارم. من شعر را دوست دارم.&nbsp;دیروز که&nbsp;6 سالم بود؛&nbsp;رحماندوست را&nbsp;با&nbsp;حنجره ای کودکانه از بالکن یک روز بهاری با نوای&nbsp;چُغُک ها از پنجره ی خانه ی مادرجان&nbsp;به دنیای زیبایی ها سر دادم واز لذتش اشک در چشمان بادامی ام حلقه زد. من می نویسم. من جمله می آفرینم. من قواعد خودم را دارم. من التماس نمی کنم. من مبارزه می کنم. من انتقاد می کنم. این زندگی است. این ادبیات است.&nbsp;از اینکه بر سر مبلغی نمره چانه زنی کنم شرمم می شود. عاری از خطا نیستم. مملو از خطا هستم. اما حق به جانب نمی نگرم. من حرفی ندارم که برایت بزنم؛ من زندان نانوشته ها بوده ام. اینک این منم. بختِ لختم را برای خود نگاه می دارم. وقتی می بینم چیزی برای از دست دادن ندارم دنیا را دوست دارم؛ هراسی نیست چون. </span></div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/10083255-5014892561399349911?l=morynotes.blogspot.com' alt='' /></div>Mortezahttp://www.blogger.com/profile/13193471798182739024noreply@blogger.com22tag:blogger.com,1999:blog-10083255.post-8515487528761350452010-06-23T14:27:00.006+04:302010-10-20T17:29:58.104+03:30<div dir="rtl" style="text-align: right;" trbidi="on"><span style="font-size: large;">گاهی اوقات از رنج بردن لذت می برم و نمی دانم&nbsp; گلایه از رنجی که می برم یعنی چه؟ آیا می خواهم به لذت خود پایانی توجیه مند داده باشم یا خود را توجیه کنم؟ من هیچ نمی دانم!</span><br /><div style="text-align: justify;"><span style="font-size: large;">&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp; ***</span></div><br /><span style="font-size: large;">آن گاه که قلبت تو را می فریبد</span><br /><span style="font-size: large;">&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;آن گاه که چشمانت به تو&nbsp;دروغ می گویند</span><br /><span style="font-size: large;">&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp; از محبوب خود چه انتظار داری؟!</span><br /><span style="font-size: large;">آن گاه که روح زخمی ات حریصانه آغوش گرم مرگ را می جوید</span><br /><span style="font-size: large;">&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp; &nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp; چه به دنبال سینه های مالامال از ریا هستی؟!</span><br /><span style="font-size: large;">آن گاه که دوستان بی آنکه بخواهند؛ خنجر بر قلبت فرود می آورند</span><br /><span style="font-size: large;">&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp; در پی کدامین همراز می گردی؟!</span><br /><span style="font-size: large;">آن گاه که عقل و منطق؛ به سان حاکمانی جبار به پیمودن زوالی تألم بار امرت می کنند</span><br /><span style="font-size: large;">سعادت را در کدامین عقل و منطق می جویی؟!</span><br /><span style="font-size: large;">آن گاه که ظلمات شب، مونس روحی زجرآلود شده اند</span><br /><span style="font-size: large;">&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp; هنگامه ی پگاه، انوار خورشید؛ نیزه های زهرآلود دیگرند!</span><br /><br /><span style="font-size: large;">&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp; کدامین امید را امیدواری؟!</span><br /><br /><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/10083255-851548752876135045?l=morynotes.blogspot.com' alt='' /></div>Mortezahttp://www.blogger.com/profile/13193471798182739024noreply@blogger.com12tag:blogger.com,1999:blog-10083255.post-80723677074366566472010-06-22T18:50:00.004+04:302010-10-20T17:16:20.135+03:30<div dir="rtl" style="text-align: right;" trbidi="on"><span style="font-size: large;"></span><br /><div style="text-align: justify;"><span style="font-size: large;">و عاشقی یعنی درد کشیدن. برای اینکه درد نـکشی باید عاشق بشوی اما آدم از عاشـق نبودن هم درد می کـشد، بنابراین عاشقی یعنی درد کشیدن. عاشـق نبـودن هم یعنی درد کشیدن. برای شاد بودن باید عاشق بود پس برای شادی باید درد کشید، اما درد کشیدن آدم را غمگین می کند پس بـرای غـمگیـن بـودن باید عاشـق شــد و امیدوارم بتوانی بفهمی!&nbsp;</span></div><div style="text-align: justify;"><span style="font-size: large;">&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;<span style="font-size: x-small;">&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp; (وودی آلن)</span></span></div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/10083255-8072367707436656647?l=morynotes.blogspot.com' alt='' /></div>Mortezahttp://www.blogger.com/profile/13193471798182739024noreply@blogger.com6tag:blogger.com,1999:blog-10083255.post-41379844346063090882010-06-21T16:13:00.004+04:302010-10-20T17:26:54.673+03:30<div dir="rtl" style="text-align: right;" trbidi="on"><span style="font-size: small;"></span><br /><div dir="ltr" style="text-align: left;"><span style="font-size: small;"><b>LESSON FROM THE KAMA SUTRA</b></span><br /><span style="font-size: small;"><span style="font-size: x-small;">A poem by Mahmoud Darwish (translated from Arabic)</span><b> </b></span></div><div dir="ltr" style="text-align: left;"><span style="font-size: small;"><b>&nbsp;</b><br />Wait for her with an azure cup.<br />Wait for her in the evening at the spring, among perfumed roses.<br />Wait for her with the patience of a horse trained for mountains.<br />Wait for her with the distinctive, aesthetic taste of a prince.<br />Wait for her with seven pillows of cloud.<br />Wait for her with strands of womanly incense wafting.<br />Wait for her with the manly scent of sandalwood on horseback.<br />Wait for her and do not rush.<br />If she arrives late, wait for her.<br />If she arrives early, wait for her.<br />Do not frighten the birds in her braided hair.<br />Wait for her to sit in a garden at the peak of its flowering.<br />Wait for her so that she may breathe this air, so strange to her heart.<br />Wait for her to lift her garment from her leg, cloud by cloud.<br />And wait for her.<br />Take her to the balcony to watch the moon drowning in milk.<br />Wait for her and offer her water before wine.<br />Do not glance at the twin partridges sleeping on her chest.<br />Wait and gently touch her hand as she sets a cup on marble.<br />As if you are carrying the dew for her, wait.<br />Speak to her as a flute would to a frightened violin string,<br />as if you knew what tomorrow would bring.<br />Wait, and polish the night for her ring by ring.<br />Wait for her until Night speaks to you thus:<br />There is no one alive but the two of you.<br />So take her gently to the death you so desire,<br />and wait.</span></div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/10083255-4137984434606309088?l=morynotes.blogspot.com' alt='' /></div>Mortezahttp://www.blogger.com/profile/13193471798182739024noreply@blogger.com11tag:blogger.com,1999:blog-10083255.post-60958475998206474682010-06-16T18:46:00.001+04:302010-06-16T19:02:11.141+04:30<div dir="rtl" style="text-align: right;" trbidi="on"><div style="text-align: justify;"></div><div style="text-align: justify;"><span style="font-size: large;">شبه جزیره کره یکی از نمونه های&nbsp;بارز برای لمس عینی&nbsp;تفاوت بین ایدئولوژی ها&nbsp; و اثرات آن ایدئولوژی ها بر روی تمام امور دو کشور سابقاً واحد&nbsp;است. کـُره کشوری بود که تا سال 1945 یعنی&nbsp;پایان جنگ جهانی دوم&nbsp;، کشوری یکپارچه بود و پس از آن در سال 1945 بین دو قطب&nbsp;و قدرت&nbsp; بعد از جنگ ــ&nbsp;آمریکا&nbsp; و شوروی ــ به 2 قسمت شمالی و جنوبی تقسیم شدند. قسمت شمالی&nbsp; تحت حمایت شوروی به حکومتی کمونیستی و قسمت جنوبی با پشتیبانی غرب به حکومتی دمکرات و آزاد تبدیل شدند. در سال 1950 نیز کره شمالی برای اتحاد مجدد به کره جنوبی حمله کرد که توفیقی نیافت. </span></div><div style="text-align: justify;"><span style="font-size: large;">اما چیزی که پس از گذشت 65 سال خیلی به وضوح به چشم می آید حال و روز متفاوت دو ملت&nbsp;در تمام جنبه هاست. در کره جنوبی جایی که جزو 10 اقتصاد برتر دنیا به شمار می رود؛ تلاش برای افزایش سرعت اینترنت بالاتر از 20 گیگا بایت بر ثانیه است در حالی که در قسمت شمالی داشتن تلفن همراه (موبایل) جرم محسوب شده و مجازات سنگینی دارد. مردم کره جنوبی به عنوان مردمی متمدن و صلح دوست می توانند بدون نیاز به ویزا آزادانه&nbsp;به بیش از 90 کشور دنیا سفر کنند در حالی که مردم کره شمالی در کشورشان محبوس هستند و حق خروج از کشور را ندارند. می توان گفت کره جنوبی تقریباً با تمام کشورهای دنیا دوست است و مشکلی ندارد به جز ژاپن که آن هم مربوط به ابهامات جنگ جهانی دوم است که البته این اختلاف جزیی بوده و دو کشور با هم رابطه ی متوسطی دارند اما&nbsp; معدود دوستان کره شمالی عبارتند از: چین ( نظامی کمونیستی اما عملاً 180 درجه متفاوت از کمونیسم کره شمالی) ؛ روسیه ( کمونیستی)؛ کوبا ( کمونیستی) ؛ ایران ( که اولین سفر آقای خامنه ای به عنوان رئیس جمهور به پیونگ یانگ بود که در آنجا به افتخار ایران و نشانه ی همبستگی دو کشور ؛ کره ای ها ، سرود " ای شهید" را در حضور خامنه ای رئیس جمهور ایران نواختند) ، و چند کشور دیگر مانند ونزوئلا و غیره.</span></div><div style="text-align: justify;"><span style="font-size: large;">&nbsp;وضعیت عمومی&nbsp;کره شمالی در درجه بندی جهانی دوم از آخر است( بین&nbsp; تقریباً200 کشور) . اما وضعیت&nbsp;کره جنوبی را نمی دانم اما مطمئنم جز 25 کشور اول دنیاست. </span></div><div style="text-align: justify;"><span style="font-size: large;">دیشب بازی کره شمالی با برزیل بود. اگر دقت کرده باشید شمالی ها چنان قد کوتاه و لاغر اندام بودند که این&nbsp; نشانگرچیزی نبود جز تغذیه نامناسب. در ادامه بازی ها وضعیت فیزیکی بازیکنان جنوبی و شمالی همه چیز را نمایان می کند.</span></div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;"><span style="font-size: large;">اما چیزی که دیشب مرا به شدت تحت تأثیر قرار داد بازی ساده ، گروهی ، فداکارانه و با تعصب شمالی ها بود. خیلی زیاد حس کردم شمالی ها خود را بازیکن فوتبال نمی دانند؛ آنها خود را سربازانی می دانستند&nbsp; که برای رهبرشان کیم جونگ ایل می جنگیدند. چیزی وجود دارد به نام استحاله. 65 سال شستشوی مغزی هرکسی را تبدیل به سربازی می کند که در هنگام نواختن سرود ملی کشورش با تمام وجود اشک می ریزد. در اینجا نگرانی ای&nbsp;برای ساق های میلیون دلاری وجود ندارد؛ هراسی برای پیدا کردن تیم در&nbsp;فصل نقل و انتقالات نیست و حواشی دیگر. در اینجا رهبر مهم است و آرمان آنها : کیم جونگ ایل و کمونیسم و سوسیالیزم.</span></div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;"><br /></div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/10083255-6095847599820647468?l=morynotes.blogspot.com' alt='' /></div>Mortezahttp://www.blogger.com/profile/13193471798182739024noreply@blogger.com12tag:blogger.com,1999:blog-10083255.post-11277849489980494672010-06-15T20:28:00.002+04:302010-06-16T17:52:47.593+04:30<div dir="rtl" style="text-align: right;" trbidi="on"><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://saanei.org/pictures/baztab/pic/0324101.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="240" qu="true" src="http://saanei.org/pictures/baztab/pic/0324101.jpg" width="320" /></a></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://saanei.org/pictures/baztab/pic/0324102.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="240" qu="true" src="http://saanei.org/pictures/baztab/pic/0324102.jpg" width="320" /></a><a href="http://saanei.org/pictures/baztab/pic/0324103.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="320" qu="true" src="http://saanei.org/pictures/baztab/pic/0324103.jpg" width="239" /></a><a href="http://saanei.org/pictures/baztab/pic/0324104.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="213" qu="true" src="http://saanei.org/pictures/baztab/pic/0324104.jpg" width="320" /></a><a href="http://saanei.org/pictures/baztab/pic/0324110.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="240" qu="true" src="http://saanei.org/pictures/baztab/pic/0324110.jpg" width="320" /></a><a href="http://saanei.org/pictures/baztab/pic/0324106.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="240" qu="true" src="http://saanei.org/pictures/baztab/pic/0324106.jpg" width="320" /></a><a href="http://saanei.org/pictures/baztab/pic/0324107.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="240" qu="true" src="http://saanei.org/pictures/baztab/pic/0324107.jpg" width="320" /></a><a href="http://saanei.org/pictures/baztab/pic/0324108.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="240" qu="true" src="http://saanei.org/pictures/baztab/pic/0324108.jpg" width="320" /></a><a href="http://saanei.org/pictures/baztab/pic/0324109.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="320" qu="true" src="http://saanei.org/pictures/baztab/pic/0324109.jpg" width="239" /></a><a href="http://saanei.org/pictures/baztab/pic/0324201.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="240" qu="true" src="http://saanei.org/pictures/baztab/pic/0324201.jpg" width="320" /></a><a href="http://saanei.org/pictures/baztab/pic/0324205.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="240" qu="true" src="http://saanei.org/pictures/baztab/pic/0324205.jpg" width="320" /></a><a href="http://saanei.org/pictures/baztab/pic/0324202.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="240" qu="true" src="http://saanei.org/pictures/baztab/pic/0324202.jpg" width="320" /></a><a href="http://saanei.org/pictures/baztab/pic/0324203.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="240" qu="true" src="http://saanei.org/pictures/baztab/pic/0324203.jpg" width="320" /></a><a href="http://saanei.org/pictures/baztab/pic/0324204.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="240" qu="true" src="http://saanei.org/pictures/baztab/pic/0324204.jpg" width="320" /></a></div><br /><span style="font-size: large;">فکر می کنید فاشیسم&nbsp;&nbsp;یعنی چه و فاشیست یعنی که؟ اگر می خواهید تصور ذهنیتان&nbsp; از واژه های "فاشیسم" و "فاشیست" منحصر به دوران جنگ جهانی دوم و آلمان و ایتالیا و هیتلر و موسولینی نباشد؛ پیشنهاد می کنم کتاب "تلقی فاشیستی از دین و حکومت" از اکبر گنجی را مطالعه کنید.</span><br /><br /><span style="font-size: large;">به نظر من کسانی که به خانه ی آیت الله صانعی حمله می کنند و چنین آزادانه به وحشیگری می پردازند فاشیست هستند و از فاشیسم خاص خودشان دفاع می کنند.</span><br /><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/10083255-1127784948998049467?l=morynotes.blogspot.com' alt='' /></div>Mortezahttp://www.blogger.com/profile/13193471798182739024noreply@blogger.com7tag:blogger.com,1999:blog-10083255.post-74097234964350291412010-06-15T20:04:00.006+04:302010-08-16T10:48:05.001+04:30<div dir="rtl" style="text-align: right;" trbidi="on"><div align="justify"><span style="font-size: large;">"گاهی اوقات حس می کنم نیاز به نوشتن و خالی کردن چیزهای داخل سرم، مانند نیاز به سکس یا حتی نیاز&nbsp;به خوردن و آشامیدن یکی&nbsp;از چیزهایی است که باید ارضا شوند. اما همین نیاز نیز مانند نیازهای دیگر اگر درست هدایت نشوند علاوه بر اینکه ارضا&nbsp;نمی شوند بلکه می توانند اثرات نامطلوبی را نیز به دنبال داشته باشند."</span></div><div align="justify"><span style="font-size: large;">متن بالا تا چه حد می تواند درست باشد؟&nbsp;آیا اگر کسی هرچه را&nbsp;به ذهنش بیاید بنویسد&nbsp; این می تواند کار معقولی باشد؟ خیلی پیش می آید که در لحظه باید بنویسیم، دقیقاً همان چیزی که در عکاسی به آن شکار لحظه ها می گویند ولی نوشتن با عکاسی بسیار تفاوت دارد. هنگامی که می نویسیم آن هم در لحظه ؛ در واقع قلم کار زبان را انجام می دهد. -&nbsp;البته با&nbsp;در نظر گرفتن وجود تفاوت هایی-&nbsp;یعنی تراوشات ذهنمان را به جای بر زبان راندن ، می نگاریم. حالا پرسش این است: بنویسیم یا ننویسیم آنچه در سرمان هست را؟</span><br /><br /><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://serc.carleton.edu/images/NAGTWorkshops/affective/crumpled_paper.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="266" src="http://serc.carleton.edu/images/NAGTWorkshops/affective/crumpled_paper.jpg" width="400" /></a></div><br /></div><div align="justify"><br /></div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/10083255-7409723496435029141?l=morynotes.blogspot.com' alt='' /></div>Mortezahttp://www.blogger.com/profile/13193471798182739024noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-10083255.post-63761572247887844122010-06-11T23:45:00.003+04:302010-06-12T00:03:22.621+04:30<div dir="rtl" style="text-align: right;" trbidi="on"><div style="text-align: justify;"><br /><span style="font-size: large;"> به هر دری می زنم تا از این حالت در بیایم. نمی توانم بروم با اعصاب راحت درسهای لعنتیم را بخوانم. آهنگ های زیادی گوش می کنم تا بی خیال شوم و کمی از این حالت لعنتی دربیایم. پناه می برم به کلیپ های ترکیم. گؤکهان اؤزن (Gökhan Özen) مرا به پوسته ی استانبولیم می برد تا بلکه کمی از اتفاقات این یکی دو روز بیرون بیایم. اما اثرش موقـتی است. اصلاً نمی دانم چرا هر وقت جام جهانی شروع می شود؛ بازی افتتاحیه اش مصادف با خاطره ای&nbsp; می شود که در ذهنم خوب می ماند حالا چه خوب باشد،چه بد، چه عادی!ا<br /><br />&nbsp;1994 آمریکا (آلمان - بولیوی)،<br />&nbsp;1998 فرانسه (برزیل- اسکاتلند)،<br />&nbsp;2002 ژاپن و کره (فرانسه - سنگال)،<br />&nbsp;2006 آلمان (آلمان - کاستاریکا) <br />2010 آفریقای جنوبی (آفریقای جنوبی - مکزیک)<br /><br />به گمانم تاریخ همه ی این بازی ها به عنوان افتتاحیه ی ماه پر حادثه ی خرداد بوده است! و همه یشان دربردارنده ی خاطره ای بوده است برایم که هنوز هم همه ی آنها را به یاد دارم.<br />امروز هم مراسم و بازی افتتاحیه جام جهانی بود؛ خاطره اش چاقو خوردن دختر خاله ی نازنیم بود. رفتم بیمارستان عیادتش. دیشب عمل شده بود و هنوز درد داشت. چهره ی دوست داشتنی و نازش همراه با دردی که تحمل می کرد، بغضی را در گلویم انداخت اما خودم را کنترل کردم. در تضاد ها و سؤال ها غوطه ور بودم. به کدامین گناه یک دختر13 یا 14 ساله؛ معصوم و بی گناه که به همراه مادر و خواهر و خاله اش در یکی از پر امنیت ترین خیابان های شهر( بلوار سجاد) تردد می کردند در جلوی کیوسک نیروی انتظامی چنین اسیر و قربانی لحظه ای ناگهانی مانند این میشود. خاله ام تعریف می کند&nbsp; ساعت 10 شب بود. همه چیز چنان سریع اتفاق افتاد که ما اصلاً متوجه نشدیم فاطمه چاقو خورده است؛ حتی خودش هم نیز. قصه شاید خیلی عجیب نباشد. شب جمعه، 2جوان احتمالاً مست؛ عربده کشان سوار بر موتور با سرعتی بالا. چاقو چنان تیز بوده و چنان سریع پهلوی او را دریده بود که تازه بعد از عبور از کنار خیابان و رسیدن به چمن وسط بلوار، فاطمه احساس می کند که پهلویش به شدت می سوزد و وقتی دست می برد به پهلو می بیند خون تمام لباسش را فرا گرفته و فقط چند دقیقه بعد از حال می رود ... تعجب و عصبانیت من بیشتر از این است که چرا چنین چیزی باید در یکی از امنیتی ترین خیابان های شهر اتفاق بیفتد؟! <br />فردا 22 خرداد است! فردا در همان خیابان چه کسی می تواند با اندیشه ی سبزی از آن جا به سلامت گذر کند. فردا در آن جا امنیت به مقدار و تعداد کافی خواهد بود!</span></div><div style="text-align: justify;"><span style="font-size: large;"></span></div><div style="text-align: justify;"><span style="font-size: large;"></span></div><div style="text-align: justify;"><span style="font-size: large;"></span></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://emood.files.wordpress.com/2009/08/mashhad-melat-park3.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="197" src="http://emood.files.wordpress.com/2009/08/mashhad-melat-park3.jpg" width="320" /></a></div><div style="text-align: justify;"><span style="font-size: large;"><br /><br /><span style="font-size: small;">پ.ن.1: خوشبختانه خطر، میلی متری از کنار کلیه های او رد شد.<br />پ.ن.2: متأسفانه آخرین امتحانش را از دست داد.<br />پ.ن.3: امروز توفیق در بیمارستان به فاطمه گفت: "نگران نباش، خودم قاتل هایت را پیدا می کنم."</span></span><br /><br /><br /></div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/10083255-6376157224788784412?l=morynotes.blogspot.com' alt='' /></div>Mortezahttp://www.blogger.com/profile/13193471798182739024noreply@blogger.com5tag:blogger.com,1999:blog-10083255.post-9118650487586635912010-06-09T22:15:00.001+04:302010-06-09T22:17:51.176+04:30<div dir="rtl" style="text-align: right;" trbidi="on"><div style="text-align: justify;"><span id="goog_431418515"></span><span id="goog_431418516"></span><br /><span style="font-size: large;">داشتیم&nbsp; با خرس قهوه ای درس می خواندیم ( فیلم رد و بدل می کردیم ) که لا به لای خرت و پرتهایش ؛ یادگاری از سال اول ترم اول مربوط به آزمایشگاه زبان کشف شد و ما را به آن ایام برد. شخصیت پایین تصویر من هستم. شخصیت سینی به دست امیر است و شخصیت چاق و چله هم خرس قهوه ای است.</span><br /><br /><br /><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://2.bp.blogspot.com/_LFp8r9Pzn7o/TA_SvInseXI/AAAAAAAAAE0/O6uFKVrvsH4/s1600/10.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="400" src="http://2.bp.blogspot.com/_LFp8r9Pzn7o/TA_SvInseXI/AAAAAAAAAE0/O6uFKVrvsH4/s400/10.jpg" width="310" /></a></div><div dir="ltr"><br /></div></div><div style="text-align: center;"></div><div style="text-align: justify;">پ.ن. : پس از پایان امتحانات اگر سکته نزدیم و زنده ماندیم عکسهای دیگری&nbsp; به این یادداشت ها ضمیمه خواهم کرد!</div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/10083255-911865048758663591?l=morynotes.blogspot.com' alt='' /></div>Mortezahttp://www.blogger.com/profile/13193471798182739024noreply@blogger.com18tag:blogger.com,1999:blog-10083255.post-75768780749973032222010-05-30T20:06:00.042+04:302010-05-30T20:55:11.520+04:30<div dir="rtl" style="text-align: right;" trbidi="on"><span style="font-size: large;"></span><br /><div style="font-family: Georgia,&quot;Times New Roman&quot;,serif; text-align: justify;"><span style="font-size: large;"><span style="color: black;">پارسال بود. درست در چنین روزهایی بود که بدون آنکه خودم بخواهم چنین شعر مسخره ای بر دهانم جاری شد. فقط پوزش می خواهم از اینکه دوباره این شعر را آوردم و گذاشتم اینجا. اگر ابتذال و پایین بودن این شعر بی نهایت مسخره و مبتذل را نادیده بگیریم تنها چیزی که برایم باقی می ماند خاطره ی روزهای پارسال است. حتماً دیده اید فیلم هایی را که طرف در بحبوحه ی جنگ و درگیری، عاشق می شود. خب، چنین وضعیتی نیز برای من پیش آمده بود. خودتان که می دانید خرداد پارسال&nbsp; چه بویی می داد. البته بهتر است بگویم تابستان پارسال. الآن به یاد فیلم <i>بی نوایان&nbsp;</i> افتادم. آنجا که جنگ های داخلی فرانسه برای انقلاب کبیر در جریان است و در آن گیرودار و شلوغی، پسرکی عاشق کوزت می شود.</span></span></div><div style="font-family: Georgia,&quot;Times New Roman&quot;,serif; text-align: justify;"></div><div dir="ltr" style="font-family: Georgia,&quot;Times New Roman&quot;,serif; text-align: justify;"><br /><br /><br /><span style="font-size: large;">The Wistful Route</span><span style="font-size: large;"><span style="color: black;"> </span></span></div><div dir="ltr" style="font-family: Georgia,&quot;Times New Roman&quot;,serif; text-align: justify;"><span style="font-size: large;"><span style="color: black;"><br /></span></span></div><div dir="ltr" style="font-family: Georgia,&quot;Times New Roman&quot;,serif; text-align: justify;"><div dir="ltr"><span style="color: black;">As strolling along the wistful route,</span></div><span style="color: black;">I murmur the love which has taken root.</span><br /><br /></div><div dir="ltr" style="font-family: Georgia,&quot;Times New Roman&quot;,serif; text-align: justify;"><span style="color: black;">Clear like the result of a one-sided fight;</span><br /><span style="color: black;">As the sun never shines at night. </span><br /><br /><span style="color: black;">Knowing it well: She'll never be mine,</span><br /><span style="color: black;">Loving her forever is the lover's fine.</span><br /><br /></div><div dir="ltr" style="font-family: Georgia,&quot;Times New Roman&quot;,serif; text-align: justify;"><span style="color: black;">I'm fool of you honey,</span><br /><span style="color: black;">But I have no money.</span><br /><br /></div><div dir="ltr" style="font-family: Georgia,&quot;Times New Roman&quot;,serif; text-align: justify;"><span style="color: black;">Although&nbsp; this seems so funny,</span><br /><span style="color: black;">Not for the eyes which&nbsp;are runny.</span><br /><br /></div><div dir="ltr" style="font-family: Georgia,&quot;Times New Roman&quot;,serif; text-align: justify;"><span style="color: black;">I'm fool you,</span><br /><span style="color: black;">What should I do?</span><br /><br /></div><div dir="ltr" style="font-family: Georgia,&quot;Times New Roman&quot;,serif; text-align: justify;"><span style="color: black;">I don't want to make you sad,</span><br /><div><span style="color: black;">But your love is drivin' me mad.</span><br /><br /></div><div><span style="color: black;"></span></div><div style="font-family: Georgia,&quot;Times New Roman&quot;,serif;"><span style="color: black;"> </span></div><div style="font-family: Georgia,&quot;Times New Roman&quot;,serif;"><span style="color: black;">My life is as dark as night,</span></div><div style="font-family: Georgia,&quot;Times New Roman&quot;,serif;"><span style="color: black;">And I won't try again to be right.</span><br /><br /></div><div style="font-family: Georgia,&quot;Times New Roman&quot;,serif;"><span style="color: black;"></span></div><div style="font-family: Georgia,&quot;Times New Roman&quot;,serif;"><span style="color: black;"> </span></div><div style="font-family: Georgia,&quot;Times New Roman&quot;,serif;"><span style="color: black;">Look at the loneliest lovelorn,</span></div><div style="font-family: Georgia,&quot;Times New Roman&quot;,serif;"><span style="color: black;">How much his face is sad and worn.</span><br /><br /></div><div style="font-family: Georgia,&quot;Times New Roman&quot;,serif;"><span style="color: black;"></span></div><div style="font-family: Georgia,&quot;Times New Roman&quot;,serif;"><span style="color: black;"> </span></div><div style="font-family: Georgia,&quot;Times New Roman&quot;,serif;"><span style="color: black;">There is no reason,</span></div><div><span style="color: black;">For a born in the&nbsp;fall season.</span><br /><br /></div><div style="font-family: Georgia,&quot;Times New Roman&quot;,serif;"><span style="color: black;"></span></div><div style="font-family: Georgia,&quot;Times New Roman&quot;,serif;"><span style="color: black;"> </span></div><div style="font-family: Georgia,&quot;Times New Roman&quot;,serif;"><span style="color: black;">There is no reason&nbsp;to be alive,</span></div><div style="font-family: Georgia,&quot;Times New Roman&quot;,serif;"><span style="color: black;">Except for your eyes which they revive.</span><br /><br /></div><div style="font-family: Georgia,&quot;Times New Roman&quot;,serif;"><span style="color: black;"></span></div><div style="font-family: Georgia,&quot;Times New Roman&quot;,serif;"><span style="color: black;"> </span></div><div style="font-family: Georgia,&quot;Times New Roman&quot;,serif;"><span style="color: black;">Only I&nbsp;know when the sun rise:</span></div><div style="font-family: Georgia,&quot;Times New Roman&quot;,serif;"><span style="color: black;">It's when you open your eyes.</span><br /><br /></div><div style="font-family: Georgia,&quot;Times New Roman&quot;,serif;"><span style="color: black;"></span></div><div style="font-family: Georgia,&quot;Times New Roman&quot;,serif;"><span style="color: black;"> </span></div><div style="font-family: Georgia,&quot;Times New Roman&quot;,serif;"><span style="color: black;">Let me hold your hand,</span></div><div style="font-family: Georgia,&quot;Times New Roman&quot;,serif;"><span style="color: black;">To walk in your eyes' sand.</span><br /><br /></div><div style="font-family: Georgia,&quot;Times New Roman&quot;,serif;"><span style="color: black;"></span></div><div style="font-family: Georgia,&quot;Times New Roman&quot;,serif;"><span style="color: black;"> </span></div><div style="font-family: Georgia,&quot;Times New Roman&quot;,serif;"><span style="color: black;">I've not seen a day sunny,</span></div><div style="font-family: Georgia,&quot;Times New Roman&quot;,serif;"><span style="color: black;">Since&nbsp;I saw you my honey.</span><br /><br /></div><div style="font-family: Georgia,&quot;Times New Roman&quot;,serif;"><span style="color: black;"></span></div><div style="font-family: Georgia,&quot;Times New Roman&quot;,serif;"><span style="color: black;"> </span></div><div style="font-family: Georgia,&quot;Times New Roman&quot;,serif;"><span style="color: black;">You don't know how much I love you,</span></div><div style="font-family: Georgia,&quot;Times New Roman&quot;,serif;"><span style="color: black;">Much more than everybody thinks I do.</span><br /><br /></div><div style="font-family: Georgia,&quot;Times New Roman&quot;,serif;"><span style="color: black;">I was captivated by your eyes,</span></div><div style="font-family: Georgia,&quot;Times New Roman&quot;,serif;"><span style="color: black;">And it takes me far away, miles and miles;</span><br /><br /></div><div style="font-family: Georgia,&quot;Times New Roman&quot;,serif;"><span style="color: black;"></span></div><div style="font-family: Georgia,&quot;Times New Roman&quot;,serif;"><span style="color: black;"> </span></div><div><span style="color: black;">Over the clouds in the blue skies;</span></div><div><span style="color: black;">Where I can shout my cries.</span><br /><br /></div><div><span style="color: black;"></span></div><div style="font-family: Georgia,&quot;Times New Roman&quot;,serif;"><span style="color: black;"> </span></div><div style="font-family: Georgia,&quot;Times New Roman&quot;,serif;"><span style="color: black;">I know this love is just a pie in the sky,</span></div><div style="font-family: Georgia,&quot;Times New Roman&quot;,serif;"><span style="color: black;">So, why I could not forget you, why?</span><br /><br /></div><div style="font-family: Georgia,&quot;Times New Roman&quot;,serif;"><span style="color: black;"></span></div><div style="font-family: Georgia,&quot;Times New Roman&quot;,serif;"><span style="color: black;"> </span></div><div><span style="color: black;">The wistful route companies me through all its pains,</span></div><div style="font-family: Georgia,&quot;Times New Roman&quot;,serif;"><span style="color: black;">And I sigh for&nbsp;all my dreams which faded under rains.</span><br /><br /></div><span style="color: black;">&nbsp;</span><span style="color: black;">&nbsp;</span><span style="color: black;">&nbsp;</span><span style="color: black;">&nbsp;</span><span style="color: black;"> </span></div><div dir="ltr" style="font-family: Georgia,&quot;Times New Roman&quot;,serif; text-align: justify;"><br /></div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/10083255-7576878074997303222?l=morynotes.blogspot.com' alt='' /></div>Mortezahttp://www.blogger.com/profile/13193471798182739024noreply@blogger.com25tag:blogger.com,1999:blog-10083255.post-9777084752499139202010-05-27T11:11:00.001+04:302010-05-27T11:18:06.502+04:30<div dir="rtl" style="text-align: right;" trbidi="on"><span style="font-size: large;"></span><span style="font-size: large;"></span><span style="font-size: large;"></span><br /><div style="text-align: center;"><span style="font-size: large;">عشق و شعور واعتقاد /&nbsp; کالای بازار کساد&nbsp;</span></div><div style="text-align: center;"><span style="font-size: large;">سوداگران در شکل دوست /&nbsp; بر نارفیقان شرم باد</span></div><div style="text-align: center;"><span style="font-size: large;"><br /></span></div><div style="text-align: center;"><span style="font-size: large;">***</span></div><div style="text-align: justify;"><span style="font-size: large;">حال و حوصله ای نمانده ... برای هیچ کاری ... حتی برای نگاشتن این نوشته ی نیمه جان ... کم کم بوی متعفن فصل امتحانات به مشام می رسد ...&nbsp; از کنار مدارس مختلف می گذرم ، دبستان ، راهنمایی ، دبیرستان ... حیاطی بزرگ را می بینم خالی از دانش آموزی ... خالی خالی ... داغ داغ از آفتاب خرداد&nbsp; ...&nbsp; و مرا به یاد تابستان&nbsp; می اندازد ... تابستان پارسال&nbsp; حسرت بارترین ؛ محزون ترین، و طولانی ترین تابستان عمرم بود .. سراسر&nbsp; پر از انتظار و شوق ... شوق برای هیچ و پوچ ...&nbsp; و انتظار برای سایه ای پوشالی ... نمی خواهم بگویم چرا ... چرا که خود پوچ تر ار پوچ است ...&nbsp;</span></div><div style="text-align: justify;"><span style="font-size: large;"><br /></span></div><div style="text-align: center;"><span style="font-size: large;">***</span></div><div style="text-align: center;"><span style="font-size: large;"><br /></span></div><div style="text-align: center;"><br /></div><div style="text-align: center;"><span style="font-size: large;">YİNE YAZ GELİYOR</span></div><div style="text-align: center;"><span style="font-size: large;"> YİNE BENİM ACI HATIRALARIM </span></div><div style="text-align: center;"><span style="font-size: large;">YİNE SENSİZLIK</span></div><div style="text-align: center;"><span style="font-size: large;">YİNE AH</span></div><div style="text-align: center;"><span style="font-size: large;">YİNE BEN, YİNE SEN</span></div><div style="text-align: center;"><span style="font-size: large;">YİNE AYRILIK</span></div><div style="text-align: center;"><span style="font-size: large;"><br /></span></div><div style="text-align: center;"><span style="font-size: large;">SEVİYORUM SENİ</span></div><div style="text-align: center;"><span style="font-size: large;"><br /></span></div><div style="text-align: center;"><span style="font-size: large;"><br /></span></div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/10083255-977708475249913920?l=morynotes.blogspot.com' alt='' /></div>Mortezahttp://www.blogger.com/profile/13193471798182739024noreply@blogger.com15tag:blogger.com,1999:blog-10083255.post-72039667062071501452010-05-24T17:52:00.000+04:302010-05-24T17:52:28.098+04:30<div dir="rtl" style="text-align: right;" trbidi="on"><span style="font-size: large;">غالباً شناختن چهره ی واقعی برخی از دوستان نیازمند زمان است. صرف نظر از مدتی که برای این دوستی صرف شده است باید ارزش های معنوی هزینه شده را نیز در نظر گرفت. گرچه پس از شناخت میتوانیم چندین راه را برای ادامه بگزینیم اما اگر نتیجه شناختمان زیاد جالب نباشد، تلخی این شناخت مدت زیادی آزارمان می دهد. اما نکته ای که باید از آن عبرت گرفت:این است که به هیچکس بیشتر از خودت نباید اعتماد کنی!</span><br /><br />پ.ن.1: گاهی اوقات واقعا لازم است احمق باشی، تا درد و رنج کمتری بکشی.<br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/10083255-7203966706207150145?l=morynotes.blogspot.com' alt='' /></div>Mortezahttp://www.blogger.com/profile/13193471798182739024noreply@blogger.com11tag:blogger.com,1999:blog-10083255.post-6250699200653685462010-05-17T02:44:00.000+04:302010-05-17T02:44:36.689+04:30<div dir="rtl" style="text-align: right;" trbidi="on"><span style="font-size: large;">با اینکه امروز( یعنی دیروز)&nbsp;از پایانه اتوبوسرانی آزادی ( پارک ملت) ؛ اتوبوس سوار شدم و به خانه آمدم، اما زحمت این را به خودم ندادم&nbsp;که بروم و مجسمه های داخل پارک ملت را یک به یک و سیر تماشا کنم و احیاناً تعدادی هم عکس به همراهشان بیندازم. </span><br /><span style="font-size: large;">با اینکه خانه یمان نزدیک تندیس و میدان و بلوار&nbsp;ابوالقاسم است اما هنوز یک عکس با اوندارم، یادم باشد با او نیز عکسی بیندازم.</span><br /><span style="font-size: large;">وقتی در پایتخت عزیزمان ، وضع بدینگونه است از مشهد بی در و پیکر چه انتظاری می شود داشت!</span><br /><span style="font-size: large;">خودمانیم ها! این روزها، برادران محترم دزد به روش های کلاسیک روی آورده اند و به ما یادآوری می کنند که روش های قدیمی هنوز هم مثمر ثمر است: برادرانی عمدتاً از شاخ آفریقا با کشتی های بسیار بزرگ تر از خود شاخ به شاخ می شوند و آدم را به یاد فیلم ها و کارتون های دزدان دریایی دار می اندازند. در تهران اما وضعیت به گونه ی دیگری رقم می خورد. این تلاشگران عرصه ی سرقت مجهز به آخرین فن آوری روز مانند جرثقیل های آخرین مدل کاترپیلار مجسمه های چند تنی میادین بزرگ تهران را در شب روشن به تاراج می برند. </span><br /><br />پ.ن.1: شبا که ما تو خوابیم ؛ آقا پلیسه بیداره<br />پ.ن.2: مجسمه سازی در صدر اسلام بسیار مورد استقبال قرار گرفت !!!<br /><br /><br /><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/10083255-625069920065368546?l=morynotes.blogspot.com' alt='' /></div>Mortezahttp://www.blogger.com/profile/13193471798182739024noreply@blogger.com10tag:blogger.com,1999:blog-10083255.post-27680110405777846042010-05-14T23:24:00.002+04:302010-05-15T01:41:59.372+04:30<div dir="rtl" style="text-align: right;" trbidi="on"><span style="font-size: large;">هنوز خودم ندیده ام یعنی تماشایش نکرده ام که میگ میگ پس از سالها دست نیافتنی بودن بالأخره به چنگال آن گرگ مفلوک می افتد. اما خُب حتماً نگاه خواهم کرد.</span><br /><span style="font-size: large;">ظاهراً بروکلین یا رومئو یکی از فرزندان بکهام، کلافه از دست میگ میگ به پدر می گوید چرا آقا گرگه نمی تواند این پرنده ی لعنتی را بگیرد؟! و بکهام با والت دیزنی تماس گرفته و این&nbsp;قسمت از کارتون به سفارش&nbsp;او&nbsp;برای خرسند کردن فرزندانش&nbsp;ساخته می شود.</span><br /><br /><span style="font-size: large;"><span style="font-size: small;">پ.ن.1&nbsp;:&nbsp;وقتی سرمایه داری به&nbsp;رؤیاهای کودکانه یمان نیز رخنه می کند!!!</span></span><br />پ.ن.2: اینکه یک روزی بالأخره چنین اتفاقی&nbsp;باید می افتاد&nbsp;برایم آرزو بود اما به طور طبیعیش!!!<br /><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/10083255-2768011040577784604?l=morynotes.blogspot.com' alt='' /></div>Mortezahttp://www.blogger.com/profile/13193471798182739024noreply@blogger.com15tag:blogger.com,1999:blog-10083255.post-87270283919234943572010-05-10T13:07:00.000+04:302010-05-10T13:07:48.878+04:30<div dir="rtl" style="text-align: right;" trbidi="on"><span style="font-size: large;"></span><div style="text-align: justify;"><span style="font-size: large;">اصولاً به ندرت به قصد گوش سپردن به موسیقی به طرف دم و دستگاه آن می روم. هر وقت نوای موسیقی شنیده شود به آن گوش می سپرم اما خودم عادت ندارم سی دی بگذارم و فلان موسیقی را گوش کنم. اگر هم زمانی قصد کنم شخصاً یک موسیقی را انتخاب و به آن گوش کنم مطمئناً آن موسیقی کلاسیک عربی نخواهد بود. ولی به جرأت می توانم بگویم در این آشفته بازار موسیقی یکی از ناب ترین انواع موسیقی که هر از چند گاهی؛ آن هم در اواخر شب با نوای محزون خود در فضای ساکت و صامت خانه یمان، طنین انداز می شود، و روح خسته از گذر یک روز ملال انگیز و بی فروغ&nbsp; مرا بر فراز آسمان شهر هزار و یک شب - بغداد- به پرواز در می آورد، نوای کوکب الشرق "ام کلثوم" است. " آه محبوب من" عبارت سرتاسر پرخونی است از دل عاشقان دلداده که در طول نه چندان طویلش، حکایات بی شماری را با حزن مختص شب های دراز بغداد روایت می کند. <br />گرچه کلام موسیقی را متوجه نمی شوم اما نوای سوزناک و دلنشینش کافیست دوباره مرا به شب های بغداد ببرد. گرچه می پندارم شهر من ماتم زده ترین جای دنیاست اما بغداد را با تمام حزن و اندوه های هزار و یکشبانه اش دوست می دارم. ایستاده بر روی پلی بر روی دجله، به دو سوی رود می نگرم. نورهای شهر سوسو و چشمک زنان تو را به سوی خود می خوانند. بغداد هنوز بیدار است.&nbsp; آه محبوب من؛ تو چطور؟</span></div><div style="text-align: justify;"><span style="font-size: large;"><br /></span></div><div style="text-align: justify;"><span style="font-size: small;">ن.پ: </span><span style="font-size: small;">وقتی اندیشه ات این باشد که برای خوشامد دیگران بنویسی آنگاه دیگر نمی توانی بنویسی گرچه سطوری را سیاه می کنی. وقتی برای دل خودت ننویسی، برای دل او نیز نمی توانی بنویسی.</span></div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/10083255-8727028391923494357?l=morynotes.blogspot.com' alt='' /></div>Mortezahttp://www.blogger.com/profile/13193471798182739024noreply@blogger.com6tag:blogger.com,1999:blog-10083255.post-75132544673283633812010-05-07T16:10:00.001+04:302010-05-07T19:16:47.647+04:30<div dir="rtl" style="text-align: right;" trbidi="on"><h2 class="date-header">&nbsp;</h2><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://epguides.com/SecretArmy/cast.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" src="http://epguides.com/SecretArmy/cast.jpg" tt="true" /></a></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;">آلبرت و زنش؛ مونیک</div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><br /></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><br /></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://www.survivorstvseries.com/reinhardt.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="245" src="http://www.survivorstvseries.com/reinhardt.jpg" tt="true" width="320" /></a></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><br /></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;">سرگرد راینهارد که پس از خودکشی سرگرد برند جایگزین او شد. این بیچاره نیز با اینکه نازی بود اما بالأخره به دست&nbsp; سرهنگ کسلر به عوان خائن در دادگاه نظامی اسرای آلمانی که توسط کانادایی ها اداره می شد تیرباران شد. مدال توی گردنش هنوز هم یادم هست که نصیب یک سرباز کانادایی شد. از گردنش کند.</div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><br /></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><br /></div><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://www.tescodvdrental.com/tesco/images/products/9/21859-large.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" height="320" src="http://www.tescodvdrental.com/tesco/images/products/9/21859-large.jpg" tt="true" width="223" /></a></div><div class="date-header"><br /></div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/10083255-7513254467328363381?l=morynotes.blogspot.com' alt='' /></div>Mortezahttp://www.blogger.com/profile/13193471798182739024noreply@blogger.com6tag:blogger.com,1999:blog-10083255.post-6522946966400052592010-05-06T10:46:00.001+04:302010-05-06T10:56:25.449+04:30<div dir="ltr" style="text-align: left;" trbidi="on"><div dir="rtl" style="text-align: right;"></div><div dir="rtl" style="text-align: justify;"></div><div dir="rtl" style="text-align: justify;"><span style="font-size: large;">خب. بچه ها! پریزاد پاسخ درست داد... این نام ها مربوط می شوند به سریال ارتش سری ... چیزی که باعث شد این پرسش را مطرح کنم هیجان ناشی از خبری بود مبنی بر اینکه می توان مجموعه کامل این سریال را از اینترنت پیدا و خریداری کنم ... آن زمان که این سریال پخش می شد با اینکه اول دبستان بودم اما هر هفته آن سریال را دنبال می کردم ! آخه بدبختی اینجا بود که آن زمان سریال ها را بازپخش نمی کردند ( تکرارش پخش نمی شد) ... یادش بخیر گروه مقاومت ، رستوران آلبرت به همراه همسرش مونیک ؛ خلبانان جوان بریتانیایی که همیشه در حومه بروکسل سقوط می کردند ، سرگرد مهربان آلمانی "برند" ( اگر اشتباه نکنم) ، و سرگرد جلاد " کسلر"، ناتالی با آن موهای فرفری اش، گارد مخوف اس اس و گشتاپو&nbsp;و صلیب شکسته. </span></div><div dir="rtl" style="text-align: justify;"><span style="font-size: large;">هنوز هم آرم&nbsp;آغازین سریال به روشنی در ذهنم باقی مانده است.&nbsp;از&nbsp;آخرین قسمت سریال صحنه ای به یادم مانده که آن زمان با آنکه خیلی بچه بودم نوعی پوچی را به ذهنم متبادر ساخت :&nbsp;پس از&nbsp;رفتن آلمانی ها از&nbsp;بلژیک مردم بروکسل به محاکمه ی خائنین پرداختند. از آنجا که رستوران آلبرت پاتوق افسران آلمانی بود مردم می پنداشتند او و همسرش با نازی ها همکاری می کنند. آن صحنه را هیچگاه فراموش نمی کنم. برایم خیلی غم انگیز بود. مونیک، نشانده بر روی صندلی محاکمه ای&nbsp;در&nbsp;خیابانی که انبوهی از مردم خشمگینانه هیاهو کرده بودند.&nbsp; گیسوان مونیک از ته تراشیده می شد.</span></div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/10083255-652294696640005259?l=morynotes.blogspot.com' alt='' /></div>Mortezahttp://www.blogger.com/profile/13193471798182739024noreply@blogger.com9tag:blogger.com,1999:blog-10083255.post-35779554461176464002010-05-04T02:03:00.004+04:302010-05-04T02:18:45.910+04:30<div dir="rtl" style="text-align: right;" trbidi="on"><span style="font-size: large;">&nbsp;آلبرت ، مونیک ، ناتالی ، کسلر </span><br /><span style="font-size: large;">این نام ها شما را به یاد چه چیزی می اندازد؟</span><br /><br /><br /><br />پ.ن.1: همه، &nbsp;بعدازظهرها یکی دو سه ساعتی می خوابند تا خستگیشان رفع شود و سرحال شوند، اما من یکی دو ساعت که می خوابم تا فردا صبحش خسته ام ...<br /><br />پ.ن.2: گاهی اوقات ازت کارهای خیلی سختی طلب می کنند: اینکه هم اندیشه ات را بگویی در عین حال اینکه به کسی برنخورد ... سپس هم با کلی معلم اخلاق روبرو می شوی !!؟</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/10083255-3577955446117646400?l=morynotes.blogspot.com' alt='' /></div>Mortezahttp://www.blogger.com/profile/13193471798182739024noreply@blogger.com11tag:blogger.com,1999:blog-10083255.post-50467968234986554682010-05-02T18:23:00.002+04:302010-05-02T18:36:03.924+04:30<div dir="rtl" style="text-align: right;" trbidi="on"><div style="text-align: justify;"><span style="font-size: large;"></span><span style="font-size: large;">امیدوارم هرچه زودتر شوهر کنند و زودتر هم به آرزویشان که همانا شوهر داری، خانه داری، بچه داری، کهنه بچه شستن،&nbsp;کتک خوردن از شوهر&nbsp;و پوسیدن در خانه هست برسند. چون شوق رسیدن به این موارد را در چهره&nbsp;های گاگولشان به وضوح می بینم. اصلا این چهار پنج نفر کارشان این است که فقط بیایند دانشگاه و بروند خانه بدون یک میلی متر حرکت اضافی.&nbsp; احتمالا در کنار هر وعده غذایی شان هم چند صفحه از کتاب های زبان شناسی، آواشناسی و ... را می جوند که هیچ ؛ نشخوار هم&nbsp;می کنند. چه فایده ؛ این&nbsp;را جدی می گویم که پشیزی برای درسی که آنها می خوانند ارزش قائل نیستم. چون هیچ روحی در آنها ( همین 4 یا 5 نفر )&nbsp;نمی بینم&nbsp; به جز&nbsp;یک نفرشان که بنده خدا آنهم سرخوش است (خدا شفایش دهد)&nbsp;و&nbsp;نامی راکه می توانم برایشان انتخاب کنم " ماشین های خرخوانی مؤنث" هست. از به کار بردن لفظ ضعیفه برای این چهار پنج نفر ضعیفه ی منفور نیز&nbsp;دریغ نمی ورزم که امروز حسابی کفر من و 50 نفر دیگر را هم درآوردند؛ البته بنده اسامی خاص و منحصر بفرد تک تک این&nbsp;ضعیفه ها&nbsp;را پردازش کرده و&nbsp;برای تنویر افکار عمومی در&nbsp;اختیار افکار مذکر (نره خر) کلاس&nbsp;قرار داده ام. عجیب نیست&nbsp;اگر که پس از&nbsp;4 ترم سر یک کلاس نشستن با آنها هنوز نام خانوادگیشان را نمی دانم که&nbsp;ما را همان نام های مستعارشان بیشتر خوش آید که الحق شایسته ایشان&nbsp;نیز باشد.&nbsp;امروز50 نفر آدم از 54 نفر&nbsp;موافق لغو امتحان فردا بودند؛ امتحانی که کمتر کسی آمادگی&nbsp;اش را داشت به جز این 4 نفر ( <span style="color: blue;">نفر</span> واحد شمارش شتر نیز میباشد و البته درخت نخل)&nbsp;که آنها نیز با خیرگی تمام از امضاء نمودن برگه ی&nbsp;مبنی بر موافقت با لغو امتحان خودداری کردند که به جز یک نفرشان هیچ کدام دیگرشان دلیل قانع کننده ای هم نداشتند. من از همین بلاگ مچاله شده می گویم خاک بر سرتان ضعیفه&nbsp;های&nbsp;عصر&nbsp;حجری&nbsp;که باعث شدید نتوانم بازی <span style="color: blue;">چلسی</span>&nbsp;با <span style="color: red;">لیورپول</span> و اب<span style="color: red;">وم</span>س<span style="color: red;">لم</span>&nbsp; با <span style="color: #bf9000;">سپاهان</span> که در روزهای پایانی&nbsp;لیگ های برتر جزیره و ایران از بازی های حساس هستند را با خیال آسوده تماشا کنم !!! </span></div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/10083255-5046796823498655468?l=morynotes.blogspot.com' alt='' /></div>Mortezahttp://www.blogger.com/profile/13193471798182739024noreply@blogger.com13tag:blogger.com,1999:blog-10083255.post-42171784097547854522010-05-02T17:48:00.000+04:302010-05-02T17:48:58.120+04:30<div dir="rtl" style="text-align: right;" trbidi="on"><div style="text-align: justify;"></div><div style="text-align: justify;"><span style="font-size: large;"></span></div><div style="text-align: justify;"><span style="font-size: large;">آقای کلانتر (ایرج نوذری) به&nbsp;آقا پلیسه میگه چرا به خانم پلیسه تبریک نگفتی ترفیع درجشو؟ آقا پلیسه میگه با من که صحبت نمی کرد با شما صحبت می کرد! کلانتر میگه: این حرفا چیه؟!! همین جوری می خوای بری خواستگاریش؟!! نکنه انتظار داشتی بیاد جلوی ما بگه و بخنده و خبر ترفیع درجه اش رو اعلام کنه؟!! شخصیت زن این طور ایجاب میکنه که سرسنگین باشه و با حجب و حیا.&nbsp; زن باید دست نیافتنی باشه تا برای مرد جذابیت ایجاد کنه و به دنبالش بره و گرنه...!!!</span></div><div style="text-align: center;"><br /></div><div style="text-align: center;"><span style="font-size: large;">***</span></div><div style="text-align: center;"><span style="font-size: large;">وگرنه چی؟</span></div><div style="text-align: center;"><br /></div><div align="justify" style="text-align: center;"><br /></div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/10083255-4217178409754785452?l=morynotes.blogspot.com' alt='' /></div>Mortezahttp://www.blogger.com/profile/13193471798182739024noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-10083255.post-59946243607146414462010-05-01T11:18:00.003+04:302010-05-01T14:52:04.984+04:30<div dir="rtl" style="text-align: right;" trbidi="on"><span style="font-size: large;">با اینکه چند وقتی است که چیزهایی مهم تری ذهن بویناکم را مشوش کرده است اما وقتی در بحبوحه ی آن همه درگیری های مختلف ذهنی&nbsp;به یاد جملاتی که امیر فی البداهه می گوید می افتم ناگهان&nbsp;از خنده ریسه می روم و مصطفی می گوید: <span style="color: red;">ک.س.خ.ل</span> شدی کسخل!</span><br /><span style="font-size: large;">نمونه هایی از گفتارهای قصار امیر: ( البته شایان ذکر است شنیدن کی بود مانند با امیر بودن)</span><br /><div style="text-align: center;"><span style="font-size: large;">***</span></div><div style="text-align: right;"><span style="font-size: large;"><span style="color: red;"># </span>با دهان باز صحبت نکن <span style="color: #3d85c6;">---&gt;</span> خطاب به بهروز هنگام خمیازه کشیدن یعنی موقع خمیازه کشیدن حرف نزن</span></div><div style="text-align: right;"><span style="font-size: large;"><span style="color: red;">#</span> مادرِ این خواهر <span style="color: #3d85c6;">---&gt;</span>&nbsp; شکل صحیحش "خواهر و مادر" است و هنگام تعجب وافر و یا نوعی خشم به کار می رود</span></div><div style="text-align: right;"><span style="font-size: large;"><span style="color: red;">#</span> ما همه از آبیم و به خاک می رویم <span style="color: #3d85c6;">---&gt;</span>&nbsp; فکر کنم نیازی به توضیح نیست</span></div><div style="text-align: right;"><span style="font-size: large;"><span style="color: red;">#</span> ass your move <span style="color: #3d85c6;">---&gt;</span>&nbsp; به معنی "بجنبید بچه هاست" (move your ass)</span></div><div style="text-align: right;"><span style="font-size: large;"><span style="color: red;">#</span>&nbsp;</span><span style="font-size: large;"> بالأخره&nbsp;حیوونا هم آدمند <span style="color: #3d85c6;">---&gt;</span> در هنگام به آغوش کشیدن گربه ای در زیر باران و به معنی اینکه بالأخره حیوونا هم گناه دارند ، دل دارند و ...</span></div><div style="text-align: right;"><span style="font-size: large;"><span style="color: red;"># </span>چای نمی خوری! خب پولش رو که بده !</span></div><div style="text-align: right;"><span style="color: red; font-size: large;">#&nbsp; <span style="color: black;">این هم آدرس <span style="color: purple;">وبسایت</span> ایشان&nbsp; که خودشان به من دادند تا به آن سری بزنم!!!!!</span></span></div><div style="text-align: left;"><a href="mailto:Danesh.1983@yahoo.com"><span style="font-size: x-small;">Danesh.1983@yahoo.com</span></a></div><div style="text-align: right;"><span style="font-size: large;">اما گویا آدرس فوق الذکر چیزی فراتر از یک آدرس وبسایت بود. گمان می کنم به دلیل محتویات ناخوشایندش از طرف&nbsp;دولت&nbsp;فیلتر شده است. آدرس بار ما که چیزی پیدا نکرد!!!</span></div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/10083255-5994624360714641446?l=morynotes.blogspot.com' alt='' /></div>Mortezahttp://www.blogger.com/profile/13193471798182739024noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-10083255.post-40455997485292758312010-04-24T15:54:00.002+04:302010-04-24T21:56:46.695+04:30<div dir="rtl" style="text-align: right;" trbidi="on"><span style="font-size: large;">رفتم <span style="color: red;">خون</span> بدم.&nbsp;ظاهراً غلظت نجسی اش خیلی بالا&nbsp;بود&nbsp;برای همین&nbsp;نشد که بدم. باز هم ظاهراً تا به حال فکر می کردم که یکبار در سال 82 خون داده بودم چون باز هم ظاهراً هیچ سابقه ای از من مبنی بر اهدای خون در اون سال&nbsp;وجود نداشت.</span><br /><span style="font-size: large;">خانم دکتر گفت خون شما&nbsp;خیلی غلیظه.</span><br /><span style="font-size: large;">گفتم آره می دونم</span><br /><span style="font-size: large;">گفت: از کجا می دونی؟</span><br /><span style="font-size: large;">گفتم : نمی دونم از کجا می دونم. اما می دونم. واسه همین اومدم خون بدم که از کثافتش&nbsp;کم بشه.</span><br /><span style="font-size: large;">گفت: باید بری فلان جا تا خونت رو <em>فصد</em> کنند.</span><br /><span style="font-size: large;">از انتقال خون که اومدم بیرون احساس کردم چقدر اوضاعم بی ریخت شده که خونم غیرقابل مصرف شده؛</span><br /><span style="font-size: large;">گفتم سیگار رو باید ترک کنی ، سبزی خوار بشی ، غذاهای چربی دار مصرف نکنی، ورزش کنی، نمک و شکر نخوری ، نوشابه اون هم گازدارش ابداٌ ننوشی تا یهو نیفتی از تصلب شرائین بمیری. </span><br /><span style="font-size: large;">&nbsp;به دانشگاه که رسیدم خیلی گشنه (&nbsp;گرسنه )&nbsp;بودم از اونجا که ژتون نداشتم</span><br /><span style="font-size: large;">رفتم اغذیه&nbsp; نزدیک دانشگاه یه ساندویچ&nbsp; چرب وچیلی پر از سوسیس که&nbsp;روغنش ازش چیکه میکرد گرفتم با کلی سس مایونز&nbsp;خوردم با یه نوشابه گازدار&nbsp;( در حالی که هیچ وقت اینطوری وحشیانه و به این فضاحت&nbsp;غذا نخورده بودم)( انگار که&nbsp;بهم گفته باشن سرطان داری و باید پرهیز&nbsp;غذایی بکنی و&nbsp;این آخرین باریه که&nbsp;میتونی&nbsp;غذا بخوری)&nbsp;از اغذیه که اومدم بیرون از بقالی سیگار گرفتم و با اندوه کشیدم ، اندوه از اینکه شاید مجبور بشم سیگار رو ترک کنم. </span><br /><span style="font-size: large;">شاید&nbsp;بهتر باشه از این به بعد&nbsp;فاصله خونه تا دانشگاه رو بدوم. بهترین و ساده ترین نوع ورزش.&nbsp;کاری که عمراً عملی باشه.</span><br /><span style="font-size: large;">مهدی میگه: به این نتیجه می رسیم که تو آدم خرخونی هستی!!!</span><br /><div style="text-align: center;"><span style="font-size: large;">***</span>&nbsp;</div><span style="font-size: large;">داشتم به این فکر می کردم که چهارشنبه که دارم میرم خونم رو <em>فصد</em> کنم. بعد از انجام آزمایش ها روی خونم بهم بگن شما سرطان خون داری و&nbsp;چهار پنج&nbsp;ماه&nbsp;دیگه هم بیشتر زنده نیستی ... !!! آره ...&nbsp;خودشه ... اون وقته که واقعاً زندگی واقعی شروع میشه ... از تموم پیله هایی که به دور خودم تنیده ام بیرون میام ...&nbsp;از همه ی زندان هایی که&nbsp;خودمو توش اسیر کردم آزاد میشم و پرواز می کنم ...&nbsp;چون Deadline&nbsp;&nbsp; زندگیم مشخصه ...&nbsp;چهارماه دیگه میمیرم ... پس زندگی می کنم ... از تمام قید و بندها&nbsp;رها میشم با دو بالی&nbsp;که پیش از این&nbsp;پدر، مادر ، دوست، سیستم، مذهب، خدا، قانون ، مرام و هر چیزه دیگه&nbsp;ای&nbsp;اونها رو بسته بودند به پرواز درمیام&nbsp;. فقط سعی می کنم وزنه ای به نام انسانیت رو در ذهنم به یاد داشته باشم. نمی خوام به کارایی که اگر&nbsp;قرار شد&nbsp;بمیرم فکر کنم چون مثل پیله تنیدن میمونه. میدونی وقتی قطعی شد که میمیری باید بهش فکر کنی. گرچه مردن قطعی است. زمان بهانه است. </span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/10083255-4045599748529275831?l=morynotes.blogspot.com' alt='' /></div>Mortezahttp://www.blogger.com/profile/13193471798182739024noreply@blogger.com12tag:blogger.com,1999:blog-10083255.post-83945801826675672642010-04-17T20:07:00.002+04:302010-04-18T14:54:04.773+04:30<div dir="rtl" style="text-align: right;" trbidi="on"><div dir="rtl" style="text-align: right;" trbidi="on"><strong><span style="font-size: large;"></span></strong></div><strong><br /><span style="font-size: large;"></span></strong><br /><strong><span style="font-size: large;">عصر ِچهارشنبه ، بارون بهاری شدیدی گرفت. دانشگاه بودم و کلاس داشتم. </span></strong><br /><strong><span style="font-size: large;">حس و حالِ همیشه غریبِ بعد از بارون؛ حال دیگه ای بهم داده بود. برای همین ترجیح دادم از پل استقلال تا خونه رو پیاده گز کنم.</span></strong><br /><strong><span style="font-size: large;">هر قدمی که برمی داشتم بهار رو با همه ی سگی هاش حس می کردم. بیشتر به یاد چیزهای حسرت انگیز می افتادم. یک جور احساس عوضی که سرسیخم می کرد تا به فکر فرو برم اما تا میومدم بهشون فکر کنم فرار می کردند ... از سرم می رفتند بیرون برای همین دیگه زحمت فکر کردن زورکی رو به خودم ندادم ... اما مدام قلقلکم می دادند ... تصمیم گرفتم لحظاتی روی پل بایستم. از بالای پل به بزرگراه زیر پل و سپس به افق جاده که اتومبیل ها در اون حال گذر بودند نگاهی می کنم. سرم رو برمی گردونم و چشمم به بیلبوردهای بزرگ دور پل می افته. تبلیغات داخلی واقعاً گه هستند. در اندیشه ی این بودم که به جای این جور چیزای خسته کننده ی هر روزه ؛ چی بهتره که روی این بیلبوردها باشه که جذاب باشه ... دستام رو از روی نرده های کنار پل بر می دارم و بر می گردم به نرده ها تکیه می دم...مستقیم اون ور بزرگراه رو نگاه می کنم ...دورتر ... تقریباً میدون بعدی ...&nbsp;دوچرخه ی بزرگی رو می بینم که به امیر گفته ام این دوچرخه مال اجداد ما قبل تاریخ من بوده ؛ خورجین پشت دوچرخه و چیزای توش نشون میده که اجداد من زندگی با صفا و صمیمتی داشتند ... چشمهامو می بندم و در همون موقع خودم رو در بزرگراه بین بیروت و بندر جونیه می بینم. تبلیغات روی بیلبوردها خیلی جذابتر از اینجان : کنسرت بزرگ مروان خوری با یک خواننده زن که نمی شناسمش ... اون ورتر سمت چپ افق زیبای مدیترانه دلرباست ... تلؤلؤ موجهای آروم و چشمک زن از آفتاب ماه اوت روی سطح وسیع خلیج بندر، بهت آرامش وصف ناپذیری می بخشند .. .پشت سرم محله هایی با خونه های سنگی که از بالکن هاش گل و گلدون آویزونند و خیابون های سنگفرش و کوچه های سربالایی؛ دیده میشن که بوی حکایت های عشق و عاشقی رو با خودشون توی هوای جونیه پخش کرده اند ... با بوق ماشینی از حال رؤیایی بیرون میام و به سمت خونه راه میفتم و باز این یارو هی میاد تو فکرم و سیخ می زنه و فرار می کنه . واقعاً نمی دونم چه حسی رو می خواد برام تداعی کنه ... چون به نظر اینها ملغمه ای از فکرها ، یادها، چهره ها ، زمان ها ، کارتونها و چیزهای جور واجور مختلف هستند فقط می دونم که نمی تونم یعنی قادر به بازگو کردن و توصیف کردنشون نیستم. اون موقع به یاد قسمتی از دوران دبستانم و قسمتی از دوران راهنماییم میفتم که مثل اون چهارشنبه ، هوای تازه ی بعد از بارون رو به همراه داشت. یک جور نوستالژی بعد از هوای بارونی. سیگاری بین لبانم گذاشتم اما تا خواستم آتیش کنم یک دسته از بچه دبستانی ها رو دیدم که از اون ور خیابون به سمت من میان. برای ثانیه هایی به بچه ها خیره شدم و خودم رو توی راه برگشت به خونه از مدرسهء ابتدایی دوران تحصیلم دیدم. میخوام مشق شب بنویسم. خیلی زیاد ؛ اونقدر زیاد که خسته بشم و تکالیفم رو ناتموم بگذارم و خوابم ببره و فرداش از ترس تنبیه خانم معلم به مدرسه نرم. به جاش تصمیم می گیرم به کشف ناشناخته ها برم. می خواستم تا انتهای خیابونی برم که هیچ وقت به اونجا نرفته بودم. همین کار رو هم کردم ؛ رفتم و رفتم و رفتم و خیلی از جاهایی رو که ندیده بودم دیدم. از ساعت 7 تا 11 صبح. اون روز زودتر از معمول به خونه برگشتم. همه چیز لو رفت و کتک خوردم. 8 سالم بود. و تقریبا 20 سال از اون موقع میگذره. بعد از این همه سال هنوز هم ذره ای از شور و اشتیاقم به کشف ناشناخته ها کم نشده . سفر به دور دست ها. برای من امروز هنوز هم همون حسی وجود داره که 20 سال پیش تصمیم به سفر گرفتم. امروز برای من تغییر مسیر و دراز کردن راه بازگشت به خانه یا رفتن به دانشگاه به مثابه سفری برای شناخت ناشناخته هاست. حتی گذر از کوچه ای نه چندان دور. پس به راهم ادامه می دم. و خیلی سریع چیزهای مختلف و نامربوطی رو از سر می گذرونم. سیگارم رو روشن می کنم.! هوا دلنشین و صاف و لطیف و پاک است مثل سگ!</span></strong></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/10083255-8394580182667567264?l=morynotes.blogspot.com' alt='' /></div>Mortezahttp://www.blogger.com/profile/13193471798182739024noreply@blogger.com16tag:blogger.com,1999:blog-10083255.post-48420701120360869912010-04-09T01:45:00.003+04:302010-05-06T11:18:13.320+04:30<div dir="rtl" style="text-align: right;" trbidi="on"><span style="font-size: large;">نمی دانم نیم بسته سیگار کافیست برای خلوت این شبانه ام در آن ایستگاه سرد و ساکت در آن وقت شب؟ مسافری منتظر اتوبوسی نیست؛ ساعت، گاهِ رؤیاهای هفت پادشاه را نشانم می دهند برای اهالی شهر یا که شاید هم کابوس های یک توده ی خسته از جنجال های یک روزمرگی (ruzmargi)&nbsp; دیگر را !ا</span><br /><span style="font-size: large;">نمی دانم من !ا</span><br /><span style="font-size: large;">اما من در اینجا ، نشسته بر روی نیمکت ایستگاهی بی مسافر؛ منتظر اتوبوسی ناشناسم گرچه بلیطی هم ندارم.</span><br /><span style="font-size: large;">شاید شیشه ای مشروب ، سردی روح یخ زده ام را ساعاتی گرما بخشد!ا</span><br /><span style="font-size: large;">در اندیشه ی او بودم و او! نمی دانم این دو او از کجا آمدند و چه بودند؟!ا</span><br /><span style="font-size: large;">چقدر او !!! همه شان برنده اند! همیشه برنده بازی آنهایند! فقط من می بازم. با اینکه می دانم در نهایت می بازم پس چرا پا به میدان نبردی سخت و سرد و طولانی و بی فرجام گذاشتم ؟!! باز هم نمی دانم!ا</span><br /><span style="font-size: large;">کافی نبود آن نیم بسته! این بار هم خوش خیال بودم که چیزی باقی خواهد ماند که بین راه دود کنم.</span><br /><span style="font-size: large;">امشب ، امیر هم سوخت!ا</span><br /><span style="font-size: large;">لابلای جیب کت، دو نخ ، مخفی شده بودند؛ پیدایشان می کنم! حس زیبایی است وقتی به چیزی می رسی که انتظارش را نداشته باشی! مثل همین دو نخ که انتظاری برایشان نبود!ا</span><br /><span style="font-size: large;">امیر هم سوخت!ا</span><br /><span style="font-size: large;">یک سال و نیم!ا</span><br /><span style="font-size: large;">باورش سخت است اما امیر هم دل به دریا زد و سوخت.</span><br /><span style="font-size: large;">***</span><br /><span style="font-size: large;"># مدارک؟</span><br /><span style="font-size: large;">- بفرمایید: کارت ملی! فقط همین را دارم!ا</span><br /><span style="font-size: large;">#&nbsp;هاه کن!ا</span><br /><span style="font-size: large;">- هااااه</span><br /><span style="font-size: large;">#&nbsp;این موقع شب چکار می کنی اینجا؟ </span><br /><span style="font-size: large;">- منتظر اتوبوسم!</span><br /><span style="font-size: large;"># .........</span><br /><span style="font-size: large;">- .........</span><br /><br /><span style="font-size: large;">***</span><br /><br /><span style="font-size: large;">دهانم را بوییدند ولی فقط بوی سیگار می داد!ا</span><br /><span style="font-size: large;">دیرگاهی ست که بر لبانم خشکیده ست جمله ی "دوستت می دارم"</span><br /><span style="font-size: large;">نمی دانستند نه یک بار که بارها به بیدادگاه او محاکمه شده ام به جرم اینکه دهانم بو می داد!ا</span><br /><span style="font-size: large;">امیر هم سوخت!ا</span><br /><span style="font-size: large;">دو سال!ا</span><br /><span style="font-size: large;">باور خواهم کرد اما سخت</span><br /><span style="font-size: large;">می خندم بر پتیاره گمانه های عبث</span><br /><span style="font-size: large;">و لعنت خدایانم را نثار آنهایی می کنم که هیچ گناهی نداشته اند جز ...</span><br /><br /><span style="font-size: large;">***</span><br /><br /><span style="font-size: large;">- چه تلخ است این مشروب؛ امیر!ا</span><br /><span style="font-size: large;">-- دیگر بازی نخواهم کرد ، دیگر نخواهم سوخت!ا</span><br /><span style="font-size: large;">- ما فقط مهره ایم! بازی نمی کنیم. بازیمان می دهند! وقتی سوختی برای بازی بعدی آماده ای!ا</span><br /><span style="font-size: large;">-- تلخ؟! نه به تلخی زندگی و بی فرجامی هایش!ا</span><br /><span style="font-size: large;">- چرا بازی می کنیم امیر؟</span><br /><span style="font-size: large;">-- اسرار ازل را نه تو دانی و نه من ...</span><br /><br /><span style="font-size: large;">***</span><br /><span style="font-size: large;">خوشه زار سرسبز امید&nbsp;/&nbsp; به مزرعه ی مخمل پوچی ها خشکید</span><br /><span style="font-size: large;">نسیم نویدبخش روزهای طلایی&nbsp;/ &nbsp;ارمغانش فقط سیاهی بود و میرایی</span><br /><br /><span style="font-size: large;">***</span><br /><br /><span style="font-size: large;">اتوبوسی نزدیک می شود!ا</span><br /><span style="font-size: large;">آیا باید سوار شوم؟&nbsp; مقصدم کجاست؟ بلیطی هم ندارم!ا</span><br /><span style="font-size: large;">اتوبوس نایستاد!ا</span><br /><br /><span style="font-size: large;">***</span><br /><br /><span style="font-size: large;">هنگامی که او (1) به صورتی زیبا اسید پاشید پی بردم:</span><br /><span style="font-size: large;">زندگی معجون تلخی ست از حقایق دروغ ؛ از رسیدن ها و نرسیدن ها تا اوج غروب</span><br /><span style="font-size: large;">و معشوق گریزان در مسیری که به زوال عاشق منتهی ست!ا</span><br /><br /><br /><span style="font-size: large;">او(2) بی رحمانه و با سردی تمام ریشه هایم را از خاک بیرون آورد و سوزاند ولی من در " <a href="http://morynotes.blogspot.com/2010/03/wistful-route.html">مسیر حسرت بار</a>" بی اختیار زیبا می شدم.</span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/10083255-4842070112036086991?l=morynotes.blogspot.com' alt='' /></div>Mortezahttp://www.blogger.com/profile/13193471798182739024noreply@blogger.com7tag:blogger.com,1999:blog-10083255.post-11635085506294840762010-03-31T03:13:00.002+04:302010-03-31T03:14:32.907+04:30<div dir="rtl" style="text-align: right;" trbidi="on"><span style="font-size: large;">خیلی وقته که دیگه فوتبال نگاه نمی کنم ، تماشا هم&nbsp; نمی کنم !!!ا</span><br /><span style="font-size: large;">یادم نیست از فینال لیگ قهرمانان&nbsp;سال 1999 بین بایرن مونیخ و منچستر یونایتد، تا به الآن این دو تیم چند بار دیگه با هم بازی کرده اند، اما&nbsp;امشب تو مرحله یک چهارم با هم بازی داشتند.&nbsp; بایرن مونیخ 2 به یک&nbsp; بازی امشب رو برد تا انتقامی باشه به شکست یازده سال پیش که 2 به یک باخته بود و قهرمانی رو از دست داد. از همون موقع نفرتم از این منچستری ها بیشتر شد. فکرش رو بکن تا دقیقه 90 یک به هیچ بازی رو بردی و قهرمان اروپایی اما در عرض 2 دقیقه 2 تا گل بخوری و هیچی به هیچی.</span><br /><span style="font-size: large;">یکی از بدترین خاطرات ام همون شب بود که فرداش هم سر جلسه امتحان شیمی نرفتم. </span><br /><span style="font-size: large;">گل دقیقه 93 تدی شیرینگهام هیچ وقت یادم نمیره. حالا بعد از یازده سال تقریبا همچین بلایی سر خود یونایتدی ها میاد؛ البته با این تفاوت که اون بازی فینال بود و این بازی یک چهارم . اون تک بازی بود و این هنوز دور برگشتش مونده و فرصت جبران برای یونایتدی ها هست. </span><br /><span style="font-size: large;">تو بازی امشب وین رونی دقیقه 2 برای انگلیسی ها و فرانک ریبری حول و حوش دقیقه 75 و ایویتسا اولیچ دقیقه 92 برای آلمانی ها گل زدند.</span><br /><span style="font-size: large;">---------------------------------</span><br /><span style="font-size: large;">آقای گزارشگر میاد و میگه به احترام سریال ( زن بابا) نیمه اول بازی رو پخش نکردیم اما به جاش نیمه دوم رو زنده پخش می کنیم!!! ( به قول بچه های اون وبلاگه : مملکته داریم؟!! )</span><br /><span style="font-size: large;">---------------------------------</span><br /><br /><span style="font-size: large;">چند هفته پیش هم تو مرحله قبل همین لیگ قهرمانان، بازی آث میلان با منچستر یونایتد که بازی پر گلی بود؛ یکی از گلهای منچستر رو<span style="color: red;"> پارک</span> کره ای زد. آقای گزارشگر فرمود: " <em>شهر اینقدر شلوغ شده که پارک هم میاد و&nbsp;گل میزنه.</em>"</span><br /><span style="font-size: large;">یکی نیست بگه مرتیکه ، لابد اون زمانی هم که علی دایی به چلسی و آث میلان گل میزد ، شهر اینقدر خرتوخر بود که علی دایی گل میزد.</span><br /><span style="font-size: large;">باز یکی نیست بگه : پارک اگه در بالاترین سطح فوتبال دنیا نبود منچستر یونایتد مغز خر نخورده&nbsp;که میلیون میلیون پول بده و همچین بازیکنی بخره و تقریبا همیشه هم جزء بازیکنان فیکس باشه.</span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/10083255-1163508550629484076?l=morynotes.blogspot.com' alt='' /></div>Mortezahttp://www.blogger.com/profile/13193471798182739024noreply@blogger.com7tag:blogger.com,1999:blog-10083255.post-46835648600470706152010-03-29T16:22:00.004+04:302010-05-02T14:52:04.555+04:30<div dir="rtl" style="text-align: right;" trbidi="on">میگن سالی که نکوست از بهارش پیداست ... خب خوشبختانه&nbsp;هنوز&nbsp;بیش از 2 ماه دیگه از&nbsp;بهار مونده... امیدوارم بقیه اش&nbsp;مثل هفته اولش نباشه ... چون خیلی تخمی بود... </div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/10083255-4683564860047070615?l=morynotes.blogspot.com' alt='' /></div>Mortezahttp://www.blogger.com/profile/13193471798182739024noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-10083255.post-80692561182256186212010-03-29T04:52:00.002+04:302010-03-31T02:24:03.537+04:30<div dir="rtl" style="text-align: right;" trbidi="on">گفت رفتم رأی بدم. <br />گفتم واسه عراق؟<br />گفت آره انتخابات پارلمان<br />گفتم خب به کی رأی دادی<br />گفت بذار تعریف کنم ، رفتم توی حوزه .. دیدم همه ی دست اندرکاران حوزه ی انتخابیه همشون از بچه های حزب الدعوه و مجلس اعلایی ها&nbsp; هستند . خلاصه یکی از مسوئلین حوزه رای گیری&nbsp;برای راهنمایی اومد و بعد از خوش آمد گویی و وارسی مدارک شناسایی گفت : این برگه ی رای دادن هست . اجازه بدید کمکتون کنم. بعد از ارائه توضیحاتی در مورد احزاب و ... بالاخره گفت شما باید اینجا رو علامت بزنید ( محل رای به حزب دولت قانون مربوط به نوری المالکی نحست وزیر کنونی) . که من برآشفتم . گفتم به تو چه ربطی داره که من به کی باید رأی بدم ... طرف که دید من مثل خیلی های دیگه نیستم گفت : ببخشید منظور خاصی نداشتم. حالا حزب مورد نظرتون رو بگید تا براتون توی لیست پیداش کنم .. من هم که دیدم خیلی لیسا بلند بالاییه گفتم : حزب العراقیة به رهبری ایاد علاوی!&nbsp; هنوز جمله ام تموم نشده بود که تمام افراد سالن برگشتند و به من خیره شدند ... انگار که مرتکب کار اشتباهی شده ام ... قیافه هاشون بهت زده بود ... یکی شون گفت پسر جان این که ( ایاد علاوی) سکولاره ، بی دینه ، با ایران چپه ، بیا یا به آقای نوری المالکی رای بده با به آقای حکیم .... من هم بعد از کلی دلایل برگه رای را به داخل صندوق انداختم .. گو اینکه حتم داشتم تقلب صورت خواهد پذیرفت ... اما گفتم من که وظیفه ام رو انجام داده ام ... داشتم برمی گشتم که آقایی که ظاهرا رئیس حوزه رای گیری بود گفت : آقا هنوز هم دیر نشده اگر نظرت عوض شده بیا تا یک برگه رای دیگه بهت بدیم* !!!!!!!!!!<br /><br />---------------------------------------------------<br />* احتمالاٌ مکالمات به زبان عربی بوده.<br /><br />حالا پس از گذشت چند هفته از پایان رای گیری ها شاهد این نتایج هستیم<br /><br />حرکت العراقیة به رهبری ایاد علاوی ( سکولار) = 91 کرسی<br />حزب دولت قانون به رهبری نوری المالکی ( دولت کنونی) = 89 کرسی<br />ائتلاف&nbsp;شیعی&nbsp;عمار حکیم و مقتدی صدر = 70 کرسی<br />ائتلاف کردها = 43 کرسی<br />----------------------------------------------------<br /><br />شما چی فکر می کنید؟ کدام حزب و جناح به نفع ایران است؟<br />با اینکه خودم&nbsp; سکولار هستم اما به هیج وجه با آمدن ایاد علاوی روابط خوبی بین ایران و عراق پیش بینی نمی کنم... هنوز روابط خصمانه و سرد دولت موقت ایاد علاوی با ایران&nbsp;در خاطرم هست با اون وزیر دفاع بی منطق و بی سوادش ( حازم شعلان)<br /><br />به نظرم نوری المالکی سخت پشیمان هست که درخواست عمار حکیم را برای ائتلاف نپذیرفت چون اگر این کار را میکرد با اکثریت 2برابر از ایاد علاوی پیشی گرفته بوندند اما حالا باید هر دو به رهبری ایاد علاوی به دولتی ائتلافی زیر نظر علاوی گردن نهند <br />----------------------------------------------------<br /><br />البته این وسط ایران بازنده اصلی خواهد بود&nbsp; سعودی ، مصر ، اردن و آمریکا به ظاهر می خندند تا بعد.</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/10083255-8069256118225618621?l=morynotes.blogspot.com' alt='' /></div>Mortezahttp://www.blogger.com/profile/13193471798182739024noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-10083255.post-47827978704479733862010-03-18T20:39:00.004+03:302010-03-19T18:04:26.996+03:30<div dir="rtl" style="text-align: right;" trbidi="on">چند وقتی بود که می خواستم از اخلاقیات بنویسم که بدجوری کلافه ام کرده. همین که مشغول نوشتن شدم&nbsp;صدای بابام بلند شد که "چرا این آنتن رو درست نمی کنید؟" اعصابش&nbsp;بدجوری ریخته بهم و خمار صدای أم کلثوم و عبدالحلیم است.&nbsp; پریشب که چهارشنبه سوری بود ماموران محترم نیروی انتظامی از اونجا که نتونستند ترقه و نارنجک پرتاب کردن های بچه های محله و از طرفی بلبل زبونی هاشون رو که از بالکن خونه ها نثارشون میشد رو تحمل کنند به پشت بوم آپارتمان ها ریختند و بشقاب های ماهواره رو داغون کردند. حالا بابای ما این وسط از تماشای&nbsp;کنسرت های آخر شب&nbsp;أم کلثوم و عبدالحلیم محروم شده و یکسره غرغر میکنه و به&nbsp;بچه های محله و داداشام&nbsp; بد و بیراه میگه که باعث شدن مامورای پلیس عنان اختیار از کف بدن و عقده هاشون رو سر بشقاب های ماهواره&nbsp; خالی کنن. من هم که دیدم اوضاع قمر در عقربه و باباهه الآنه که طغیان کنه رفتم ویکی از&nbsp;سی دی کنسرت های ام کلثوم رو که از&nbsp;بیروت خریده بودم&nbsp; براش گذاشتم تا موقتا آروم شه. سی دی رو گذاشتم و ترانه ی حزن انگیز "<strong>سیرة الحبّ</strong>" اومد. پدر کم کم ظاهری رضایتمندانه به خود گرفت و رفته رفته نشئه ی نوای&nbsp;دلنشین کوکب الشرق شد. متن عربی به همراه برگردون&nbsp; پارسی این ترانه رو هم میگذارم.متن عربی و&nbsp;برگردان آن&nbsp;از کتاب &nbsp;<em><strong>نغمه های شرق</strong></em> توسط <em><strong>حسن راهداری زاده.</strong></em><br /><br /><div align="center"><br /><br /><strong>"سیرة الحبّ"</strong></div><div style="text-align: center;"><br /></div><div style="text-align: center;">طول عمري بأخاف من الحبّ و سیرة الحبّ و ظلم الحبّ لکل اصحابه</div><div style="text-align: center;">و أعرف حکایات ملیانه آهات&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp; &nbsp;و دموع أنین و العاشقین دابوا ما تابوا</div><div style="text-align: center;">طول عمري بأقول لا أنا قد الشوق&nbsp;&nbsp; و لیالي الشوق و لا قلبي قد عذابه</div><div style="text-align: center;">و قابلتک انت لقیتک&nbsp;&nbsp;&nbsp; بتغیر کلّ حیاتي</div><div style="text-align: center;">ما أعرفش ازاي حبّیتک&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp; ما أعرفش ازاي یا حیاتي</div><div style="text-align: center;">من همسه حبّ لقیتني باحب&nbsp;&nbsp; و أذوب في الحبّ و صبح و لیل علی بابه</div><div style="text-align: center;">فات من عمري سنین و سنین&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp; شفت کثیر و قلیل عاشقین</div><div style="text-align: center;">اللي بیشکي حاله لحاله&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp; و اللي بیبکي علی مواله</div><div style="text-align: center;">اهل الحبّ صحیح مساکین</div><div style="text-align: center;">یا ما الحبّ نده علی قلبي&nbsp;&nbsp; &nbsp;ماردش قلبي جواب</div><div style="text-align: center;">یا ما الشوق حاول یحایلني&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp; و أقول له روح یا عذاب</div><div style="text-align: center;">یا ما عیون شغلوني&nbsp;&nbsp;&nbsp; لکن ولا شغلوني</div><div style="text-align: center;">الا عیونک انت&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp; دول بس اللي خذوني</div><div style="text-align: center;">و بحبک امروني</div><div style="text-align: center;">امروني أحبّ لقیتني بأحب&nbsp;&nbsp;&nbsp; و اذوب في الحبّ و صبح و لیل علی بابه</div><div style="text-align: center;">یاللي ظلمتوا الحبّ و قلتوا&nbsp;&nbsp; و عدتوا علیه مش عارف ایه</div><div style="text-align: center;">العیب فیکم یاف حبایبکم&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp; اما الحبّ یا روحي علیه</div><div style="text-align: center;">في الدنیا ما فیش ابداً ابداً&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp; أحلي من الحبّ</div><div style="text-align: center;">نتعب نغلب نشتکي منه&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp; لکن بنحبّ</div><div style="text-align: center;">یا سلام علی الحبّ و تنهیده&nbsp;&nbsp;&nbsp; في وصال و فراق</div><div style="text-align: center;">و شموع الشوق لما یقیدوا&nbsp;&nbsp; لیل المشتاق</div><div style="text-align: center;">یا سلام علی الدنیا و حلاوتها&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp; في عین العشاق</div><div style="text-align: center;">و أنا خذني الحبّ لقیتني باحب&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp; و أذوب في الحبّ و صبح و لیل علی بابه</div><div style="text-align: center;">یاللي ملیت بالحبّ حیاتي&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp; أهدي حیاتي الیک</div><div style="text-align: center;">روحي...قلبي...عقلي...حبي...&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp; کلي ملک ایدیک</div><div style="text-align: center;">صوتک نظراتک همساتک&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp; شيء مش معقول</div><div style="text-align: center;">شيء خلي الدنیا زهور علی طول و شموع علی طول</div><div style="text-align: center;">الله یا حبیبي علی&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp;&nbsp; حبک و هنایا&nbsp; معاه</div><div style="text-align: center;">و لا دمعت عین جرحت&nbsp;&nbsp;&nbsp; قلبي و لاقوله آه</div><div style="text-align: center;">ما با قولش في حبّک&nbsp;&nbsp; غیر الله...الله...الله</div><div style="text-align: center;">و أنا خذني الحبّ لقیتني باحبّ&nbsp;&nbsp;&nbsp; و اذوب في الحبّ و صبح و لیل علی بابه</div><div style="text-align: center;"><br /></div><div style="text-align: center;"><span style="color: #cc0000; font-size: x-small;">شاعر: موسی جمیل عزیز</span><br /><div style="text-align: center;">***</div><div style="text-align: center;"><br /></div><div style="text-align: center;"><strong>راه و رسم عشق</strong></div><div style="text-align: center;"><br /></div><div style="text-align: center;">در طول زندگیم از عشق می ترسیدم</div><div style="text-align: center;">از راه و رسم عشق و از ظلم و ستم عشق در حق کسانی که دچار عشق می شوند</div><div style="text-align: center;">و حکایتهای بسیاری را که مملو از حسرت</div><div style="text-align: center;">و به همراه اشک و ناله است می دانم</div><div style="text-align: center;">و عاشقان در این کوره ی&nbsp;سوزنده</div><div style="text-align: center;">زجر کشیدند ولی توبه نکردند</div><div style="text-align: center;">در تمام لحظاتم می گویم : من نه یارای</div><div style="text-align: center;">مقابله با شوق را دارم </div><div style="text-align: center;">و نه اشتیاق شبهای عشق را</div><div style="text-align: center;">و نه تحمل عذاب قلبم را.</div><div style="text-align: center;">هنگامی که تو را دیدم به خودم گفتم که تمام زندگیم تغییر خواهد کرد</div><div style="text-align: center;">ولی نمی دانم چگونه دوستدار تو شدم</div><div style="text-align: center;">نمی دانم؟ ای تو همه زندگیم.</div><div style="text-align: center;">با صدای آرام عشق، مرا عاشق یافتی</div><div style="text-align: center;">که در عشق ذوب می شدم</div><div style="text-align: center;">که شب&nbsp;و روز بر درب عشق حلقه می کوفتم.</div><div style="text-align: center;">سالها از عمرم سپری شد</div><div style="text-align: center;">و خیلی ها&nbsp;را دیدم، ولی عاشقان واقعی&nbsp;خیلی کمند</div><div style="text-align: center;">و عده ای دیگر مثل آنکس که از روزگارش به خودش شکایت می کند</div><div style="text-align: center;">و کسی دیگر را که با آواز خودش می گرید.</div><div style="text-align: center;">اهل عشق واقعاً مسکین هستند</div><div style="text-align: center;">چه بسا&nbsp;عشق درب&nbsp;قلبم را کوبید</div><div style="text-align: center;">ولی قلب من هیچ جوابی&nbsp;به او نداد</div><div style="text-align: center;">چقدر شوق و عشق می خواست مرا بفریبد&nbsp;</div><div style="text-align: center;">ولی من به او می گویم : ای رنج و عذاب از من دور شو</div><div style="text-align: center;">چه چشمهایی با غمزه و ناز می خواستند مرا اسیر کنند؟</div><div style="text-align: center;">ولی نتوانستند </div><div style="text-align: center;">فقط چشمانت</div><div style="text-align: center;">این همان چشمهایی بودند که مرا ربودند<br />و بر عاشق شدنت مرا امر کردند</div><div style="text-align: center;">به من امر کردند که عاشق شو</div><div style="text-align: center;">و تو عاشق شدن مرا دیدی</div><div style="text-align: center;">که در آتش عشق ذوب شدم</div><div style="text-align: center;">و صبح و شب در کنار درب عشق ساکن شدم</div><div style="text-align: center;">ای کسانی که به عشق، ظلم و ستم روا داشتید و او را کشتید</div><div style="text-align: center;">و به عشق وعده دروغین دادید</div><div style="text-align: center;">این عیب، یا عیب شماست یا دوستداران شما</div><div style="text-align: center;">اما عشق، جانم به فدایش باد!</div><div style="text-align: center;">در دنیا هیچ چیزی به حلاوت و شیرینی عشق یافت نمی شود</div><div style="text-align: center;">درد و رنج و ملامت و سرزنش عشق می کشیم</div><div style="text-align: center;">و از عشق شکایت می کنیم</div><div style="text-align: center;">ولی باز هم عاشق می شویم</div><div style="text-align: center;">سلام بر عشق و راه و رسم عشق در وصال و جدایی</div><div style="text-align: center;">و شمع های اشتیاق در هنگامی که شب،</div><div style="text-align: center;">مشتاقی را به اسارت گیرد</div><div style="text-align: center;">سلام بر دنیا و شیرینی اش در چشمان عاشقان</div><div style="text-align: center;">طوفان عشق مرا برد</div><div style="text-align: center;">و تو عاشق شدن مرا دیدی</div><div style="text-align: center;">که در آتش عشق ذوب شدم</div><div style="text-align: center;">و صبح و شب در کنار درب عشق ساکن شدم</div><div style="text-align: center;">ای کسی که زندگیم را پر از عشق کردی</div><div style="text-align: center;">زندگیم را به تو هدیه می دهم</div><div style="text-align: center;">روح و قلب و عقل و عشقم همه اش ملک توست</div><div style="text-align: center;">صدایت ، نگاهت ، عاشقانه صحبت کردنت</div><div style="text-align: center;">غیرمعقول و باور نکردنی است</div><div style="text-align: center;">چیزی که دنیا را سراسر&nbsp; پر از گـل و شمع نمود</div><div style="text-align: center;">خدا را ای محبوبم</div><div style="text-align: center;">عشقت، حلاوت و شیرینی اش را به همراه داشت</div><div style="text-align: center;">و هیچ اشکی چشم و دلم را مجروح نکرد</div><div style="text-align: center;">ولی هیچ وقت از این همه رنج و محنت، من کلمه ی "آه" را نگفتم</div><div style="text-align: center;">آنچه از عشق تو می توانم بگویم</div><div style="text-align: center;">غیر از خدا ... خدا ... خدا </div><div style="text-align: center;">چیز دیگری نمی توانم بگویم</div><div style="text-align: center;">طوفان عشق مرا برد</div><div style="text-align: center;">و تو عاشق شدن مرا دیدی</div><div style="text-align: center;">که در آتش عشق ذوب شدم</div><div style="text-align: center;">و صبح و شب در کنار درب عشق ساکن شدم</div><div style="text-align: center;">ای کسانی که به عشق، ظلم و ستم روا داشتید و او را کشتید</div><div style="text-align: center;">و به عشق وعده دروغین دادید.</div><div style="text-align: center;"><br />&nbsp;</div></div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/10083255-4782797870447973386?l=morynotes.blogspot.com' alt='' /></div>Mortezahttp://www.blogger.com/profile/13193471798182739024noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-10083255.post-63763430180177373072010-03-10T12:48:00.000+03:302010-03-10T12:48:15.450+03:30<div dir="rtl" style="text-align: right;" trbidi="on">زمزمه های طرح تفکیک جنسیتی دانشگاه ها چند وقتی هست که از گوشه و کنار به گوش می رسد و&nbsp;مسئولان مربوطه اعم از وزارت علوم&nbsp;و ... در حالی که آن را مفید و لازم می دانند&nbsp;از سوی دیگر&nbsp;و&nbsp;در آن واحد ( فردای آن روز) چنین طرحهایی را ناممکن و غیر ضروری می دانند. البته نیک می دانیم افراد مقدسی&nbsp;هستند که از همان&nbsp;ابتدا با چنین&nbsp;طرحهایی موافق که بوده اند&nbsp; که هیچ ؛ پیشنهادهایی بهتر ارائه کرده اند که قابل تامل است از جمله اینکه : <strong>احمد جنتی:" </strong>دانشگاه رفتن خانم ها از بدبختی های بزرگ است". یا نماینده ولی فقیه در دانشگاه خواجه نصرالدین طوسی حجت الاسلام <strong>فضل علی</strong>:&nbsp;"با اختلاط دختر و پسر در دانشگاهها مخالفیم/ دختران و پسران جوان دارای غریضه&nbsp;، غضب&nbsp;و شهوت&nbsp;هستند بنابراین هیچ وقت روابط&nbsp;آنها عادی نمی شود/ و جنسیتی بودن دانشگاهها مثال پنبه و آتش است / دختر با یک لبخند پسر را می دزدد. ایشان در ادامه می افزاید: تحصیل دختران و پسران دانشجو به صورت مختلط در دانشگاهها&nbsp; باعث به وجود آمدن دوستی هایی می شود که عوارض خطرناکی به دنبال دارد و البته این عوارض اجتناب ناپذیر است زیرا اگر گوشت را جلوی گربه بیندازی غیر ممکن است که گربه گوشت را نخورد."<br /><br /><br /><br /><div class="separator" style="clear: both; text-align: center;"><a href="http://2.bp.blogspot.com/_LFp8r9Pzn7o/S5djo_0hnRI/AAAAAAAAAB0/LdIJnmTBqcw/s1600-h/tafkik.jpg" imageanchor="1" style="margin-left: 1em; margin-right: 1em;"><img border="0" src="http://2.bp.blogspot.com/_LFp8r9Pzn7o/S5djo_0hnRI/AAAAAAAAAB0/LdIJnmTBqcw/s320/tafkik.jpg" vt="true" /></a></div><br /><br />&nbsp;&nbsp;</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/10083255-6376343018017737307?l=morynotes.blogspot.com' alt='' /></div>Mortezahttp://www.blogger.com/profile/13193471798182739024noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-10083255.post-12894131890647555072010-03-02T15:21:00.007+03:302010-04-28T12:31:45.806+04:30<div dir="rtl" style="text-align: right;" trbidi="on"><div align="left" dir="ltr" style="text-align: left;"><span style="color: blue; font-family: Georgia, &quot;Times New Roman&quot;, serif; font-size: x-small;">A poem by Morteza</span><br /><br /><span style="color: black; font-family: Georgia, &quot;Times New Roman&quot;, serif;">As strolling along the wistful route,</span></div><div align="left" dir="ltr" style="text-align: left;"><span style="color: black; font-family: Georgia, &quot;Times New Roman&quot;, serif;">I murmur the love which has taken root.</span><br /><span style="color: black;"><br /></span><br /><span style="color: black; font-family: Georgia, &quot;Times New Roman&quot;, serif;">Clear like the result of a one-sided fight;</span><br /><span style="color: black; font-family: Georgia, &quot;Times New Roman&quot;, serif;">As the sun never shines at night.</span><br /><span style="color: black;"><br /></span><br /><span style="color: black; font-family: Georgia, &quot;Times New Roman&quot;, serif;">Knowing it well: She'll never be mine,</span><br /><span style="color: black; font-family: Georgia, &quot;Times New Roman&quot;, serif;">Loving her forever is the lover's fine.</span><br /><span style="color: black;"><br /></span><br /><span style="color: black; font-family: Georgia;">I'm fool of you honey,</span><br /><span style="color: black; font-family: Georgia;">But I have no money.</span><br /><span style="color: black;"><br /></span><br /><span style="color: black; font-family: Georgia, &quot;Times New Roman&quot;, serif;">Although&nbsp; this seems so funny,</span><br /><span style="color: black; font-family: Georgia, &quot;Times New Roman&quot;, serif;">Not for the eyes which&nbsp;are runny.</span><br /><span style="color: black;"><br /></span><br /><span style="color: black; font-family: Georgia;">I'm fool you,</span><br /><span style="color: black; font-family: Georgia;">What should I do?</span><br /><span style="color: black;"><br /></span><br /><span style="color: black; font-family: Georgia, &quot;Times New Roman&quot;, serif;">I don't want to make you sad,</span></div><div align="left" dir="ltr" style="text-align: left;"><span style="color: black; font-family: Georgia, &quot;Times New Roman&quot;, serif;">But your love is drivin' me mad.</span><br /><span style="color: black;"><br /></span><br /><span style="color: black; font-family: Georgia, &quot;Times New Roman&quot;, serif;">My life is as dark as night,</span><br /><span style="color: black; font-family: Georgia, &quot;Times New Roman&quot;, serif;">And I won't try again to be right.</span><br /><span style="color: black;"><br /></span><br /><span style="color: black; font-family: Georgia, &quot;Times New Roman&quot;, serif;">Look at the loneliest lovelorn,</span><br /><span style="color: black; font-family: Georgia, &quot;Times New Roman&quot;, serif;">How much his face is sad and worn.</span><br /><span style="color: black;"><br /></span><br /><span style="color: black; font-family: Georgia, &quot;Times New Roman&quot;, serif;">There is no reason,</span><br /><span style="color: black; font-family: Georgia, &quot;Times New Roman&quot;, serif;">For a born in the&nbsp;fall season.</span><br /><span style="color: black;"><br /></span><br /><span style="color: black; font-family: Georgia, &quot;Times New Roman&quot;, serif;">There is no reason&nbsp;to be alive,</span><br /><span style="color: black; font-family: Georgia, &quot;Times New Roman&quot;, serif;">Except for your eyes which they revive.</span><br /><span style="color: black;"><br /></span><br /><span style="color: black; font-family: Georgia, &quot;Times New Roman&quot;, serif;">Only I&nbsp;know when the sun rise:</span><br /><span style="color: black; font-family: Georgia, &quot;Times New Roman&quot;, serif;">It's when you open your eyes.</span><br /><span style="color: black;"><br /></span><br /><span style="color: black; font-family: Georgia, &quot;Times New Roman&quot;, serif;">Let me hold your hand,</span><br /><span style="color: black; font-family: Georgia, &quot;Times New Roman&quot;, serif;">To walk in your eyes' sand.</span><br /><span style="color: black;"><br /></span><br /><span style="color: black; font-family: Georgia, &quot;Times New Roman&quot;, serif;">I've not seen a day sunny,</span><br /><span style="color: black; font-family: Georgia, &quot;Times New Roman&quot;, serif;">Since&nbsp;I saw you my honey.</span><br /><span style="color: black;"><br /></span><br /><span style="color: black; font-family: Georgia, &quot;Times New Roman&quot;, serif;">You don't know how much I love you,</span><br /><span style="color: black; font-family: Georgia, &quot;Times New Roman&quot;, serif;">Much more than everybody thinks I do.</span><br /><br /><span style="color: black;">&nbsp;<span style="font-family: Georgia, &quot;Times New Roman&quot;, serif;">I was captivated by your eyes,</span></span><br /><span style="color: black; font-family: Georgia, &quot;Times New Roman&quot;, serif;">And it takes me far away, miles and miles;</span><br /><span style="color: black;"><br /></span><br /><span style="color: black; font-family: Georgia, &quot;Times New Roman&quot;, serif;">Over the clouds in the blue skies;</span><br /><span style="color: black; font-family: Georgia, &quot;Times New Roman&quot;, serif;">Where I can shout my cries.</span><br /><span style="color: black;"><br /></span><br /><span style="color: black; font-family: Georgia, &quot;Times New Roman&quot;, serif;">&nbsp;I know this love is just a pie in the sky,</span><br /><span style="color: black; font-family: Georgia, &quot;Times New Roman&quot;, serif;">So, why I could not forget you, why?</span><br /><span style="color: black;"><br /></span><br /><span style="color: black; font-family: Georgia, &quot;Times New Roman&quot;, serif;">The wistful route companies me through all its pains,</span><br /><span style="color: black; font-family: Georgia, &quot;Times New Roman&quot;, serif;">And I sigh for&nbsp;all my dreams which faded under rains.</span><br /><span style="color: black;"><br /></span></div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/10083255-1289413189064755507?l=morynotes.blogspot.com' alt='' /></div>Mortezahttp://www.blogger.com/profile/13193471798182739024noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-10083255.post-17511935072571633902010-02-28T17:42:00.001+03:302010-02-28T17:43:22.842+03:30<div dir="rtl" style="text-align: right;" trbidi="on"><div style="text-align: center;"><span style="color: purple; font-size: large;"><strong>چه بگویم؟ سخنی نیست!</strong></span></div><div style="text-align: center;"><span style="font-size: large;"><br /></span></div><div style="text-align: center;"><span style="color: purple; font-size: large;"><strong>می وزد از سر امید، نسیمی؛</strong></span></div><div style="text-align: center;"><span style="color: purple; font-size: large;"><strong>لیک تا زمزمه ای ساز کند</strong></span></div><div style="text-align: center;"><span style="color: purple; font-size: large;"><strong>در همه خلوت صحرا</strong></span></div><div style="text-align: center;"><span style="color: purple; font-size: large;"><strong>به رهش</strong></span></div><div style="text-align: center;"><span style="color: purple; font-size: large;"><strong>نارونی نیست</strong></span></div><div style="text-align: center;"><span style="color: purple; font-size: large;"><strong>چه بگویم؟ سخنی نیست</strong></span></div><div style="text-align: center;"><span style="color: purple; font-size: large;"><strong>***</strong></span></div><div style="text-align: center;"><span style="color: purple; font-size: large;"><strong>پشت درهای فروبسته</strong></span></div><div style="text-align: center;"><span style="color: purple; font-size: large;"><strong>شب از دشنه و دشمن پر</strong></span></div><div style="text-align: center;"><span style="color: purple; font-size: large;"><strong>به کنج اندیشی</strong></span></div><div style="text-align: center;"><span style="color: purple; font-size: large;"><strong>خاموش</strong></span></div><div style="text-align: center;"><span style="color: purple; font-size: large;"><strong>نشسته است</strong></span></div><div style="text-align: center;"><span style="color: purple; font-size: large;"><strong>بام ها</strong></span></div><div style="text-align: center;"><span style="color: purple; font-size: large;"><strong>زیر فشار شب</strong></span></div><div style="text-align: center;"><span style="color: purple; font-size: large;"><strong>کج؛</strong></span></div><div style="text-align: center;"><span style="color: purple; font-size: large;"><strong>کوچه</strong></span></div><div style="text-align: center;"><span style="color: purple; font-size: large;"><strong>از آمد و رفت شب بد چشم سمج</strong></span></div><div style="text-align: center;"><span style="color: purple; font-size: large;"><strong>خسته است</strong></span></div><div style="text-align: center;"><span style="color: purple; font-size: large;"><strong>***</strong></span></div><div style="text-align: center;"><span style="color: purple; font-size: large;"><strong>چه بگویم ؟ سخنی نیست</strong></span></div><div style="text-align: center;"><span style="color: purple; font-size: large;"><strong>در همه خلوت این شهر ، آوا</strong></span></div><div style="text-align: center;"><span style="color: purple; font-size: large;"><strong>جز زموشی که دراند کفنی</strong></span></div><div style="text-align: center;"><span style="color: purple; font-size: large;"><strong>نیست</strong></span></div><div style="text-align: center;"><span style="color: purple; font-size: large;"><strong>وندر این ظلمت جا</strong></span></div><div style="text-align: center;"><span style="color: purple; font-size: large;"><strong>جز سیاه نوحه شو مرده زنی</strong></span></div><div style="text-align: center;"><span style="color: purple; font-size: large;"><strong>نیست</strong></span></div><div style="text-align: center;"><span style="color: purple; font-size: large;"><strong>***</strong></span></div><div style="text-align: center;"><span style="color: purple; font-size: large;"><strong>ور نسیمی جنبد</strong></span></div><div style="text-align: center;"><span style="color: purple; font-size: large;"><strong>به رهش نجوا را</strong></span></div><div style="text-align: center;"><span style="color: purple; font-size: large;"><strong>نارونی نیست</strong></span></div><div style="text-align: center;"><span style="color: purple; font-size: large;"><strong>چه بگویم؟</strong></span></div><div style="text-align: center;"><span style="color: purple; font-size: large;"><strong>سخنی نیست...</strong></span></div><div style="text-align: center;"><br /></div><div align="left" style="text-align: center;"><strong><span style="color: red; font-size: x-small;">احمد شاملو</span></strong></div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/10083255-1751193507257163390?l=morynotes.blogspot.com' alt='' /></div>Mortezahttp://www.blogger.com/profile/13193471798182739024noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-10083255.post-47285035659898006962010-02-28T17:23:00.002+03:302010-02-28T17:24:58.755+03:30<div dir="rtl" style="text-align: right;" trbidi="on">دستهای گرم تو<br />کودکان توامان آغوش خویش<br />سخن ها می توانم گفت<br />غم نان اگر بگذارد.<br /><br />نغمه در نغمه درافکنده<br />ای مسیح مادر ، ای خورشید!<br />از مهربانی بی دریغ جانت<br />با چنگ تمامی ناپذیر تو سروده ها می توانم کرد<br />غم نان اگر بگذارد<br />&nbsp;***<br />رنگ ها در رنگ ها دویده،<br />ای مسیح مادر، ای خورشید!<br />از مهربانی بی دریغ جانت<br />&nbsp;با چنگ تمامی ناپذیر تو سروده ها می توانم<br />غم نان اگر بگذارد <br />***<br />چشمه ساری در دل و<br />آبشاری در کف،<br />آفتابی در نگاه و<br />فرشته ای در پیراهن<br />از انسانی که توئی<br />قصه ها می توانم کرد<br />غم نان اگر بگذارد</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/10083255-4728503565989800696?l=morynotes.blogspot.com' alt='' /></div>Mortezahttp://www.blogger.com/profile/13193471798182739024noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-10083255.post-86586512840056220562010-02-25T04:43:00.002+03:302010-02-28T16:43:09.769+03:30<div dir="rtl" style="text-align: right;" trbidi="on"><strong><span style="font-family: Verdana, sans-serif; font-size: large;">از نگفته ها، از نسروده ها پُرَم؛</span></strong><br /><strong><span style="font-family: Verdana, sans-serif; font-size: large;">از اندیشه های ناشناخته و</span></strong><br /><strong><span style="font-family: Verdana, sans-serif; font-size: large;">اشعاری که بدان ها نیندیشیده ام</span></strong><br /><strong><span style="font-family: Verdana, sans-serif; font-size: large;">سرشاری ست و باقیِ ناگفته ها سکوت نیست، ناله یی ست.</span></strong><br /><strong><br /><span style="font-family: Verdana, sans-serif; font-size: large;"></span></strong><br /><strong><span style="font-family: Verdana, sans-serif; font-size: large;">اکنون زمانِ گریستن است، اگر تنها بتوان گریست، یا به رازداریِ دامانِ تو اعتمادی اگر بتوان داشت، یا دست کم به درها ـــ که در آنان احتمال گشودنی هست به روی نابکاران.</span></strong><br /><strong><span style="font-family: Verdana, sans-serif; font-size: large;">با این همه به زندانِ من بیا که تنها دریچه اش به حیاطِ دیوانه خانه می گشاید.</span></strong><br /><strong><span style="font-family: Verdana, sans-serif; font-size: large;">اما چگونه، به راستی چگونه</span></strong><br /><strong><span style="font-family: Verdana, sans-serif; font-size: large;">در قعرِ شبی این چنین بی ستاره،</span></strong><br /><strong><span style="font-family: Verdana, sans-serif; font-size: large;">زندانِ مرا ـــ بی سرود و صدا مانده ـــ</span></strong><br /><strong><span style="font-family: Verdana, sans-serif; font-size: large;">باز توانی شناخت؟</span></strong><br /><div dir="rtl" style="text-align: right;" trbidi="on"></div><div dir="rtl" style="text-align: right;" trbidi="on"><strong><span style="color: #e06666; font-family: Verdana;">احمد شاملو</span></strong></div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/10083255-8658651284005622056?l=morynotes.blogspot.com' alt='' /></div>Mortezahttp://www.blogger.com/profile/13193471798182739024noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-10083255.post-24140809103961514212010-02-15T15:46:00.002+03:302010-02-15T16:42:47.443+03:30<div dir="rtl" style="text-align: right;" trbidi="on"><div style="text-align: justify;">هم میهنان عزیز؛ زنان و مردان برابری خواه و عدالت جو</div><div style="text-align: justify;"></div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">کمیسیون حقوقی و قضایی مجلس شورای اسلامی، در اقدامی عجولانه و نابخردانه مواد 23 و 25 لایحه به اصطلاح «حمایت از خانواده» را با اعمال تغییراتی بی فایده و غیر موثر برای حمایت از نهاد خانواده، به تصویب رساند. این لایحه، نه تنها از قانون 35 سال پیش یعنی قانون مصوب سال 1353 بسیار عقب تر است، بلکه قصد دارد چندهمسری مردان را قانونی کند. براساس لایحه جدید، اگر زنی مبتلا به بیماریهای صعب العلاج شود، یا شش ماه از خانه غیبت کند، یا حتا اگر به طور نمونه به دلیل صدور چک بلامحل زندانی شود، شوهرش می تواند همسر تازه ای اختیار کند. در حالی که در شرایط عکس آن، زن حتی حق طلاق هم ندارد.</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">این اقدام در حالی صورت گرفته است که ارائه این لایحه توسط دولت وقت به مجلس، در تیرماه 1386، اعتراض گسترده مدافعان حقوق زنان و همچنین دیگر مدافعان مدنی حقوق برابر و سلامت خانواده را به همراه داشت.</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">محور اعتراضات این لایحه دو ماده 23 و 25 بود که اولی، به مردان امکان می داد که بدون اطلاع و اجازه همسر خود، همسران دیگری اختیار کنند و دومی، نيز در ابتدا براي مهريه زن ،‌ ماليات تعيين كرده بود و اخيرا با حذف ماليات بر مهريه ‌‌،آنرا به متعارف و غير متعارف تقسيم نموده است و بدون تعيين ملاكي براي اين امر‌، عملا امكان استفاده از تنها ابزار قانوني زنان براي طلاق را محدود كرده است. در واکنش به کلیات این لایحه ضد زن، کنشگران جنبش زنان و مدافعان حقوق برابر، اعتراضات گسترده ای را سامان دادند.</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">آنها با توزیع بروشورها، نوشتن مقالات و انتشار بیانیه ها، اطلاع رسانی وسیعی را تدارک دیدند. نتیجه این اعتراضات تشکیل «ائتلاف بزرگ نه به لایحه ضد خانواده» در سال 87 بود که با مشارکت طیف گسترده ای از کنشگران جنبش زنان تشکیل شد. فعالان این ائتلاف، توانستند از راه های مختلف، همچون جمع آوری امضاء، ارسال پیامک و کارت پستال های اعتراضی «نه به لایحه»، حضور در دفاتر نمایندگان، و همچنین حضور اعتراضی در مجلس شورای اسلامی، صدای اعتراض زنان را به گوش نمایندگان مجلس برسانند. سرانجام، موج این اعتراضات گسترده، منجر به حذف مواد 23 و 25 شد.</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">در فضای ایجاد شده پس از انتخابات دهم ریاست جمهوری، مجددأ گروهی از نمایندگان مجلس در اقدامی فرصت طلبانه و زن ستیزانه با حمایت حامیان خود و در شرایطی که کوچکترین اعتراض توسط دانشجویان، معلمان، کارگران و روزنامه نگاران منتقد نسبت به نقض حقوق شهروندان با ارعاب، دستگیری و محاکمات غیرعادلانه همراه بود، تصمیم به تصویب لایحه به اصطلاح حمایت از خانواده را گرفتند تا بار دیگر بر پیمان خویش در جهت تصویب قوانین تبعیض آمیز بر علیه زنان تداوم بخشند.</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">هم میهنان عزیز</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">اقتدارگرایان مردسالار می خواهند در حاشیه بحران سیاسی موجود، بی سر و صدا و فرصت طلبانه میخ قوانین تبعیض آمیز علیه زنان را بر تن برابری خواهان و حامیان عدالت این سرزمین محکم تر بکوبند. پیش از این نیز در مقاطع حساس سیاسی، بارها مطالبات زنان در سایه سنگین منازعات کلان سیاسی به حاشیه رانده شده است. در سال های نخستین پس از انقلاب سال 1357 نیز، خواسته های بر حق زنان به بهانه منازعات سیاسی به عقب رانده شد؛ قانون حمایت از خانواده ملغا شد، حق انتخاب نوع پوشش از زنان سلب شد، زنان از قضاوت و ریاست جمهوری محروم شدند، مجازات سنگسار در قانون مجازات اسلامی گنجانده شد، و مجوز قتل ناموسی در قالب قاعده فراش به مردان داده شد. با این احوال، جنگ و بحران سیاسی بهانه ای شد تا زنان این سرزمین مهر سکوت بر لب زنند و به خانه ها رانده شوند. درحالی که علیرغم تمامی این اقدامات و تصمیم به خانه نشین کردن زنان، دختران و زنان آگاه توانستند "هویت" خود را با "حضور"شان در دانشگاهها و مراکز آموزش عالی و در جامعه به اثبات رسانند.</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">اینک، تلاش مجدد قانونگذاران، برای بازگرداندن غیر قانونی مواد حذف شده 23 و 25 که مربوط به تعدد زوجات و تعیین مالیات بر مهریه و تقسيم آن به متعارف و غيرمتعارف است؛ حکایت از لجاجت آنها در برابر خواسته های بر حق زنان این سرزمین دارد. محدود کردن زنان در استفاده از مهریه که تنها راهکار موجود برای جبران نابرابری های حقوقی آنهاست و برقراری شروط مبهم دهگانه برای ازدواج مجدد مردان، که زمینه وسیع سوء استفاده آنان را فراهم می کند، در شرایطی که زنان حتی از حق طلاق در صورت ازدواج مجدد مردان برخوردار نیستند، چیزی جز نادیده انگاری مطالبات زنان و برخورد تلافی جویانه با حضور عدالت خواهانه آنها نیست. گویا زنان که در جنبش سبز، به دلیل وجود فشارهای چندگانه در زندگی فردی، اجتماعی، و سیاسی بار دیگر به گونه ای آشکارتر، به عنوان کنشگر مستقل سیاسی وارد میدان شده اند و خوی حق طلبانه و به دور از خشونت به مبارزات مردمی بخشیده اند، مستحق تنبیهی جانانه اند. غافل از آنکه، این کنشگران دیگر حاضر به پذیرش نابرابری قدرت، چه در حوزه عمومی و چه در حوزه خصوصی، نیستند. از افرادی که به نام نمایندۀ ملت بر کرسی نمایندگی مجلس تکیه زده اند و تاکنون نیز اقدام مؤثری برای جلوگیری از تصویب لایحۀ ضد خانواده انجام نداده اند، می خواهیم اجازه ندهند با تصویب این قانون ننگ نابرابری قانونی دیگری به نام آنها رقم خورد.</div><div style="text-align: justify;"><br /></div><div style="text-align: justify;">ما، "جمعی از فعالان حقوق زنان و مدافعان حقوق برابر" با امضای این بیانیه، اعتراض خود را به تصویب لایحه "تخریب خانواده" به ویژه مواد 23 و 25 آن اعلام می داریم و خواهان به رسمیت شناختن حقوق انسانی زنان از طریق به تصویب رساندن قوانین برابر جنسیتی در مجلس هستیم. همچنین از همه زنان و مردان عدالت طلب ایرانی نیز می خواهیم تا با امضای این بیانیه، مخالفت خود را نسبت به این تبعیض آشکار بیان کرده و مانع از نهادینه شدن ستم دیگری بر زنان شوند. </div><div style="text-align: justify;">&nbsp; </div><div style="text-align: center;"><a href="https://spreadsheets.google.com/viewform?formkey=dFFNWXhoZUZwMmYyS3dyLV9fTnFqekE6MA">بیانیه را امضا کنید</a></div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/10083255-2414080910396151421?l=morynotes.blogspot.com' alt='' /></div>Mortezahttp://www.blogger.com/profile/13193471798182739024noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-10083255.post-1156927215143230352006-08-30T12:06:00.000+03:302010-02-14T03:36:50.071+03:30<div dir="rtl" style="text-align: right;" trbidi="on"><a href="http://photos1.blogger.com/blogger/6125/763/1600/64750407RL592777499.jpg"><img alt="" border="0" src="http://photos1.blogger.com/blogger/6125/763/400/64750407RL592777499.jpg" style="cursor: hand; display: block; margin: 0px auto 10px; text-align: center;" /></a><br /><br /><div align="center"><strong><span style="font-size: 130%;"></span></strong></div><div align="center"><strong><span style="font-size: 130%;"></span></strong></div><div align="center"><strong><span style="font-size: 130%;"></span></strong></div><div align="center"><strong><span style="font-size: 130%;"></span></strong></div><div align="center"><strong><span style="font-size: 130%;"></span></strong></div><div align="center"><strong><span style="font-size: 130%;"></span></strong></div><div align="center"><strong><span style="font-size: 130%;"></span></strong></div><div align="center"></div><div align="center"><strong><span style="font-size: 130%;"></span></strong></div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/10083255-115692721514323035?l=morynotes.blogspot.com' alt='' /></div>Mortezahttp://www.blogger.com/profile/13193471798182739024noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-10083255.post-1149590595820629922006-06-06T13:56:00.000+03:302010-02-14T03:40:59.856+03:30<div dir="rtl" style="text-align: right;" trbidi="on"><br /><a href="http://photos1.blogger.com/blogger/6125/763/1600/IranNewsPaperRacistActionAgainstAzeriez.jpg"><img alt="" border="0" src="http://photos1.blogger.com/blogger/6125/763/320/IranNewsPaperRacistActionAgainstAzeriez.jpg" style="cursor: hand; display: block; margin: 0px auto 10px; text-align: center;" /></a><br /><div align="center"><span style="font-size: 130%;"></span><br /><div align="center"><span style="font-size: 130%;"></span></div><span style="font-size: 130%;">کاریکاتوری که باعث آن همه جنجال شد.</span> </div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/10083255-114959059582062992?l=morynotes.blogspot.com' alt='' /></div>Mortezahttp://www.blogger.com/profile/13193471798182739024noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-10083255.post-1147543518590248692006-05-13T21:32:00.000+03:302006-05-13T21:35:18.590+03:30<div align="center"><span style="color:#ff0000;">آزادی<br /></span>کسی که آزاد نيست فقط می تواند قدر آزادی را بداند؛ فرق نمی کند اين زندان چه نوع زندانی باشد مهم اين است که تو احساس کنی آزاد نيستی<br />پس هميشه اين زندانی است که می داند آزادی يعنی چه!.<br />حتی آن کسی که روزی زندانی بوده و اکنون آزاد است نيز قدر آزدای را فراموش می کند<br />برای همين است که دوباره به زندان بر می گردد ؛ چون اگر قدر آن را می دانست<br />دوباره خود را از آن محروم نمی ساخت</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/10083255-114754351859024869?l=morynotes.blogspot.com' alt='' /></div>Mortezahttp://www.blogger.com/profile/13193471798182739024noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-10083255.post-1147543387692919672006-05-13T21:24:00.000+03:302006-05-13T21:33:07.696+03:30<div align="center"><span style="color:#ff0000;">نگاهی انـتـقادی در مورد به کار بردن نابجای واژگان از سوی مردم</span></div><div align="center">--------------------------</div><div align="center">پوشيده نيست كه از چندي پيش زبان تازه اي در نوشته هاي انگليسي ظهور كرده كه سابقا شناخته شده نبود و هنوز هم عملا جز به صورت نامي شناخته شده نيست و اگر از يك آمريكايي كه دانشكده را تمام كرده است بپرسيد اين چه زباني است ؟ به ظن غالب احتمال خواهد داد از زبان هاي جنوب آسيا يا آفريقاست و اگر بپرسند اثري به اين زبان مي شناسد؟ جواب آن "نه" خواهد بود چنان كه من تا به حال مكرر اين سوال را كرده ام و جز "نه" نشنيده ام . برعكس اگر بپرسندpersian languageچيست؟و شنونده پر از فرهنگ عمومي بري نباشد در مربوط شمردن اين زبان با persian art , empire persian poetry و حتي perspolis مشكل چنداني نخواهد داشت و محتملا خواهد دانست كه اين همان زباني است كه خيام رباعيات خود را كه در انگليسي معروف است به آن سروده است و آن زبان كشوري است به نام persia از ملل قديم و باستاني كه با يونان و روم جنگ و ستيز داشته و هنر و فرشش و گربه اش معروف است ، تنها چيزي كه نخواهد دانست اين است كه persian اسم نوظهوري به صورت farsi دارد.با اين همه هر روز با كمال تاسف شاهد مورد ديگري از به كاربردن واژه ي farsi به جاي persian در زبان انگليسي هستيم ، آن هم بيشتر از سوي فارسي زباناني كه در آمريكا ساكن اند، چنان كه حال اغلب ايرانيان در اوراقي كه در شرح حال خود براي تقاضاي شغل و يا درخواست ورود به دانشگاهها پر مي كنند در جايي كه زبان هايي را كه مي دانند farsi مي نويسند و گمان من اين است كه در دل از اينكه نام مانوس farsi در انگليسي معمول شده و مي توان آن را به كار برد احساس رضايتي هم مي كنند غافل از اينكه با رواج اين كلمه ( با املاي لاتين ) كه در زبان انگليسي سابقه اي ندارد و ارتباط آن با مظاهر تمدن و فرهنگ ايراني كه در عباراتي چون: persian , persian art ,empire persian poetry , persian gulf , persian carpet , persian cat persian literature ، persian literature جلوه گر است به هيچ رو روشن نيست لطمه اي جبران ناپذير به شهرت و مقام فرهنگي ايران وارد مي شود . البته به كاربردن farsi از طرف صداي آمريكا V.O.A و بعضي برنامه ريزان دانشگاههاي آمريكايي نيز در رواج اين بدعت زيان بخش ، بي اثر نبوده است. persia literature و persian language و نظاير آنها براي انگليسي زباناني كه اهل فرهنگ اند مفاهيمي شناخته و آشناست.اما farsi literature,farsi language كه ممكن است از بخت بد و در نتيجه وطن دوستي وارونه ي ما ايرانيان رايجتر هم بشود هيچ شهرتي ندارد و با رواج آنها كسي نخواهد دانست كه مثلا فردوسي و حافظ و خيام به زباني كه موسوم به farsi است اشعار والاي خود را سروده اند.شگفت است كه ما به دست خود در گمنامي خود مي كوشيم و خاك بر گنجينه ي هنر و ادبي كه نياكان ما براي ما به ارث گذاشته اند مي پاشيم....همين ماجرا در مورد به كاربردن iran به جاي persia نيز صادق است. برخي از ايرانيان وطن دوست از سر علاقه باطني خود به كشور و در شور ايران خواهي پيشنهاد مرا كه "ايران" را در زبان انگليسي PERSIA بخوانيم ، نپسنديده و استدلال كرده اند كه " ايران " نامي كهن است و پرافتخار و سابقه چندهزار ساله دارد ، چرا نبايد آن را براي كشور خود به كار ببريم و در رواج آن بكوشيم ؟ و يا آن كه هر كشوري حق دارد هر نامي كه مي خواهد براي خود برگزيند و PERSIA كه مرسوم ما نيست چه مزيتي بر IRAN دارد؟به گمان من چون اين سخنان همه از ايران دوستي بر مي خيزد و بهنامي كشور رهنمون آنهاست تفاهم با صاحبان آنها دشوار نبايد باشد.به گمان من حق اين است كه ما به همان دليلي كه واژه ي "ايران" را در زبان فارسي گرامي مي داريم و حاكي از افتخارات خود مي شماريم ، PERSIA را هم در زبان انگليسي و نظاير آن را در زبان هاي ديگر غربي [das persien , la perse , .....] ، كه نمودار فرهنگ و سابقه تاريخي ما هستند گرامي بشماريم و به كار ببنديم و به همكاران غربي خود نيز پيشنهاد كنيم تا به كار ببرند. همچنين براي حفظ اعتبار ادبي و فرهنگي خود،خود در غرب از به كار بردن واژه ي farsi مطلقا بپرهيزيم وو همان نام ديرين و خوش آوازه persian را ملزم باشيم و به كار بردن farsi به جاي persian را نشان از غفلت از مصالح كشور و فرهنگ خود بشناسيم.<br />برگرفته از نوشته ی پروفسور احسان يارشاطر ؛ استاد دانشگاه کلمبيای نيويورک</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/10083255-114754338769291967?l=morynotes.blogspot.com' alt='' /></div>Mortezahttp://www.blogger.com/profile/13193471798182739024noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-10083255.post-1105719305887710392005-01-14T19:09:00.000+03:302005-01-16T15:12:46.813+03:30<div align="center"><strong><span style="font-size:180%;">قاب شیشه ای</span></strong></div><div align="center"><span style="font-size:130%;">پشت قاب شیشه ی پنجره ای </span></div><div align="center"><span style="font-size:130%;">که شبای منو با خود می بره</span></div><div align="center"><span style="font-size:130%;">جایی که گذشته هام مثل تصویر از تو قابش می گذره</span></div><div align="center"><span style="font-size:130%;">پشت قاب بی نفس </span></div><div align="center"><span style="font-size:130%;">مثل اون پرنده که دلش گرفته تو قفس</span></div><div align="center"><span style="font-size:130%;">مثل یک حقیقته</span></div><div align="center"><span style="font-size:130%;">رفته به باد منو با خود می بره مثل یه رؤیا توی خواب</span></div><div align="center"><span style="font-size:130%;">شهر من ، من به تو می اندیشم </span></div><div align="center"><span style="font-size:130%;">نه به تنهایی خویش</span></div><div align="center"><span style="font-size:130%;">از پس شیشه تو را می بینم که گرفتی مرا در بر خویش</span></div><div align="center"><span style="font-size:130%;">من وضو با نفس خیال تو می گیرم و تو را می خوانم</span></div><div align="center"><span style="font-size:130%;">و به شوق فردا که تو را خواهم دید چشم به راه می مانم</span></div><div align="center"><span style="font-size:130%;">تن من پاره ای از آن تن توست</span></div><div align="center"><span style="font-size:130%;">و قشنگ ترین شبای پر ستاره شب توست</span></div><div align="center"><strong></strong></div><strong></strong> <br /><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/10083255-110571930588771039?l=morynotes.blogspot.com' alt='' /></div>Mortezahttp://www.blogger.com/profile/13193471798182739024noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-10083255.post-1105436231180758422005-01-11T12:55:00.000+03:302010-02-14T03:44:29.437+03:30<div dir="rtl" style="text-align: right;" trbidi="on"><div align="right"></div><div align="right">براساس آخرين تحقيقات و اعلام رسمى ۷۳ درصد از جوانان مراكز استان ها در حالى به سهولت به ماهواره دسترسى دارند كه در كشور هنوز برنامه ريزى براى استفاده بهينه از پديده ماهواره و نظام مند كردن آن راه به جايى نبرده است. <br /><br />مبهم ماندن قانون به كارگيرى ماهواره طى سال هاى گذشته در حالى است كه هيچ كس به انتظار قانونگذارى براى استفاده از ماهواره ننشسته است و براساس آمار هاى غيررسمى به دست آمده بين ۶۷ تا ۷۹ درصد از جوانان به برنامه هاى ماهواره دسترسى دارند و عمده استفاده آنان به تماشاى فيلم و سريال و موسيقى است. <br /><br />جوانان تهرانى در استفاده از ماهواره رتبه نخست را دارند. پس از آن جوانان شهر ها و روستا هاى چهارمحال و بختيارى و آذربايجان غربى رتبه بعدى را كسب كرده اند. قم و سيستان و بلوچستان، خوزستان، يزد، خراسان و اردبيل نيز در رتبه هاى بعدى كاربران ماهواره قرار مى گيرند. اين تعداد از جوانان در بيان عادات خود از نحوه استفاده از ماهواره اظهار داشته اند كه اولويت ديدن برنامه هاى ماهواره اى آنان به ترتيب مربوط به فيلم سينمايى، جنگ، اخبار و برنامه هاى موسيقى است. اگرچه به دليل شرايط فرهنگى موجود و ممنوعيت قانونى استفاده از تجهيزات دريافت تصاوير از ماهواره و نيز به دليل سابقه زمانى كم استفاده از اين تجهيزات در داخل كشور گزارش هاى جامع و كامل در خصوص استفاده جوانان از برنامه هاى ماهواره اى و ميزان تاثير گذارى اين برنامه بر روى رفتار جوانان بسيار محدود و اندك است، اما براساس نظرسنجى از شهروندان تهرانى كه از سوى معاونت امور مطبوعاتى و تبليغاتى وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامى انجام شده است از ميان هزار و ۳۰۶ نفر از شهروندان تهرانى و نحوه بهره گيرى آنان از ماهواره مشخص شده است كه با افزايش تحصيلات و كم شدن سن افراد پاسخگو، گرايش به ماهواره افزايش يافته است. به عنوان مثال ۸/۶۶ درصد جوانان ۱۵ تا ۲۹ سال، ۶/۶۵ درصد از افراد مجرد و ۷/۷۱ درصد از پاسخگويان با تحصيلات عالى از برنامه هاى ماهواره اى استفاده مى كردند. <br /><br />اين در حالى است كه از ۱/۱۰ درصد از پاسخگويان اذعان كرده اند كه در منزل خود از تجهيزات دريافت تصاوير ماهواره اى استفاده مى كنند اما ۹/۸۴ درصد از پاسخگويان ادعا كرده اند در محلى غير از منزل خود به ماهواره دسترسى دارند. <br /><br /><strong>• هنوز در مرحله چانه زنى</strong> <br /><br />دولتمردان هنوز براى نظام مند كردن بهره گيرى از ماهواره ها براى مردم در حال چانه زنى بودند كه هزاران آنتن بشقابى و تجهيزات دريافت ماهواره در خفا يا آشكار بر روى پشت بام هاى شهر ها و حتى روستا ها نصب شد. كشور هاى آسيايى به ويژه عرب هاى همسايه با ورود بدون دعوت ماهواره و با آگاهى بر تاثيرات آن بر سر ظرافت و حساسيت محتواى برنامه هاى ماهواره اى براى جوانان خود به برنامه ريزى پرداخته اما در ايران هنوز براى استفاده معقول از اين تكنولوژى نو تصميم گيرى مناسب اتخاذ نشده است. چانه زنى ها و رايزنى ها به هيچ نتيجه اى نرسيده و بالاخره قانون به كارگيرى ماهواره در كشور مسكوت ماند.اگرچه هر بار آنتن هاى بشقابى منازل در تهران و شهر هاى بزرگ، شناسايى و در مواردى جمع آورى شد و صاحبان آن مجبور به پرداخت جريمه هايى سنگين شدند اما هر بار پس از اين نحوه برخورد، آنتن هاى بشقابى بيشترى قارچ گونه بر بام هاى شهر سبز شد. روستا ها نيز از اين پديده محروم نماندند و چه بسا پربيننده ترين برنامه هاى آن سو را روستاييان كشور تشكيل مى دهند. كسانى كه معتقد به مضرات ماهواره بودند و نخستين اعتراض ها را نسبت به اين تكنولوژى نوپديد از خود نشان دادند از كشور هاى جهان سوم و در حال توسعه بودند كه عموماً نوعى دغدغه حراست از فرهنگ ملى، ارزش هاى فرهنگى، سنتى و پيشينه تاريخى خود را داشتند. <br /><br />مسئولان كشور ما نيز بر اين باورند كه محتواى برنامه هاى ماهواره اى كه عموماً از كشور هاى غربى تغذيه مى شوند موجب تخريب فرهنگى و تبديل شدن مخاطبان آن به توده اى بى شكل با وابستگى كامل به فرهنگ غرب مى شوند. اما اعتقادات دولتمردان در همان شاكله و قالب باور باقى ماند. همچنان كه قانون بهره گيرى از ماهواره نيز بى صدا و منفعلانه مسكوت ماند. اين در حالى است كه با وجود آنكه از ظهور تلويزيون هاى ديجيتالى و پخش مستقيم ماهواره اى زمان بسيارى نمى گذارد اما از ابتداى به كارگيرى آن توسط مردم، دولت ها در برابر پيامد ها و تاثيرات آن سياست هاى مختلفى را به كار گرفتند. كشور هاى توسعه يافته عمدتاً از اين پديده استقبال و براى استفاده از آن برنامه ريزى كردند اما در مقابل كشور هاى در حال توسعه و جهان سوم اكثراً با احتياط در پذيرش اين فناورى جديد گاه در سرگردانى به سر مى برند و اكثراً خاصيت مصرفى پيدا كرده اند. <br /><br />كشور هايى مانند تركيه و مصر از سياست هاى بدون محدوديت پيروى مى كنند و كشور هايى مانند عربستان سعودى و دبى سياست هاى بسته تر را ترجيح مى دهند. <br /><br /><strong>• ست ارزان</strong> <br /><br />در فضاى ايران از تعداد ماهواره هايى كه مى توان امواج و سيگنال هاى آن را دريافت كرد حدود ۲۸ ماهواره برآورد شده است كه ۹ ماهواره از آنها هزار و ۸۴۰ شبكه تلويزيونى را تقويت و پخش مى كند كه از اين تعداد شبكه با تجهيزات معمولى خانگى حدود ۶۳۶ شبكه آ ن قابل دريافت است. ۳۲ شبكه فارسى زبان خارج از كشور فعاليت دارند كه حدود ۲۰شبكه آن در ايران قابل دريافت است. با يك بررسى سرانگشتى از ارزيابى برنامه هاى اين شبكه ها و همچنين سن مخاطبان آن مشخص مى شود كه برنامه هاى پخش شده توسط ماهواره Hotbird در ۱۵۹ كانال بيشتر در قالب خبر، فيلم و موسيقى است و برنامه هاى كمترى به مطالب هنرى، علمى و تحقيقاتى پرداخته است. <br /><br />تعداد ۹ ماهواره از مجموع ۲۸ ماهواره موجود در جو ايران هزار و ۸۴۰ شبكه تلويزيونى را رله و پخش مى كنند كه با تجهيزات خانگى موجود ۶۳۶ شبكه تلويزيونى قابل دريافت است. رويكرد موضوعى برنامه هاى پخش شده از ماهواره هاى تلويزيونى خارج از كشور بيشتر به خبر ۵۲/۱۹ درصد فيلم ۱۵/۱۷ درصد و موسيقى ۱۵/۱۷ درصد و شبكه هاى ملى ۸۷/۸ درصد اختصاص دارد. بيش از ۹۰ درصد از مردان و نيز بيش از ۴/۳ درصد زنانى كه برنامه هاى ماهواره اى را تماشا مى كنند تفريح و سرگرمى را اصلى ترين دليل استفاده از اين برنامه ها مى دانند. از نيمه دوم سال ۷۰ امكان تماشاى برنامه هاى شبكه هاى تلويزيونى خارجى در كشور فراهم شد و تا پاييز و زمستان سال ۷۲ به دنبال ورود عمده تجهيزات دريافت تصاوير ماهواره اى در بازار سياه، بام هاى تهران و شهر هاى بزرگ ديگر پر از ديش هاى ماهواره اى شد. <br /><br />به دليل در دسترس نبودن اطلاعات رسمى، تخمين تعداد ديش هاى دريافت از ماهواره در روز هاى آغازين آن در كشور مشكل است. در تهران اين تخمين براى دوره اى كه از پاييز ۷۲ شروع و تا اواسط بهار ۷۳ به دراز مى كشد از ۲۰۰ هزار تا ۳۰۰ هزار در نوسان بوده است. اما براساس گزارش هاى غيررسمى تعداد ديش هاى ماهواره اى در تهران در آن زمان بين ۳۰ تا ۴۰ هزار دستگاه برآورد مى شد. اگر چه تمام نواحى تهران به نوعى با اين تحول درگير شدند اما به ظاهر تب ماهواره اى بين اقشار بالا و متوسط بيشتر بالا گرفته بود و اغلب آنتن ها در مناطق شمال و شمال غرب و شمال شرق تهران نصب شده بود. اين تعداد اگر چه به طور غيررسمى از مرز يك ميليون و ۵۰۰ هزار دستگاه گذشته است اما قيمت آن در بازار كه مجموعه كامل آن از ديش، ال ان بى و ريسيور تشكيل شده با قيمت زير ۱۵۰ هزار تومان به فروش مى رسد و صرف اين هزينه براى دستيابى به برنامه هاى سرگرم كننده آن سوى آب وسوسه انگيز است. <br /><br /><strong>• چاره انديشى آسيايى ها براى ماهواره</strong> <br /><br />قانون ممنوعيت استفاده از تجهيزات دريافت ماهواره ها در سال ۷۴ مطرح شد كه هدف استفاده از اهرم هاى حقوقى بين المللى براى حفاظت از مرز هاى فرهنگى كشور را مدنظر داشت. قانون مطرح بعدى اصلاحيه قانون ممنوعيت از تجهيزات دريافت از ماهواره ها بود كه در سال ۸۱ و در مجلس ششم مطرح شد كه اين بار با عينك خوشبيانه ترى يعنى با هدف تعيين معيار ها و ضوابط پخش برنامه هاى ماهواره اى اين قانون مطرح شد. براساس اين قانون وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامى موظف مى شد كه با تشكيل كميته اى متشكل از نمايندگان وزارتخانه هاى كشور، اطلاعات، پست و تلگراف و تلفن و سازمان صداوسيما معيار ها و ضوابط پخش برنامه هاى ماهواره اى را در حوزه هاى امنيتى، سياسى و فرهنگى در مدت سه ماه تهيه و پس از تصويب هيات دولت براى اجرا ابلاغ كند. اشخاص حقيقى و حقوقى كه براساس موازين قانونى نياز به استفاده از تجهيزات دريافت ماهواره را دارند بايد مجوز مورد نياز را از وزارت فرهنگ و ارشاد دريافت مى كردند. اما اين تلاش مجلس ششم تا امروز مسكوت مانده است. در اين ميان عكس العمل و سياست كشور هاى مختلف از جمله ژاپن، هندوستان، پاكستان، مالزى، امارات عربى متحده، اندونزى، عربستان سعودى، چين، سريلانكا، كره جنوبى، رژيم صهيونيستى، سنگاپور، كويت، هنگ كنگ شنيدنى است. در تمامى اين كشور ها استفاده از برنامه هاى ماهواره اى توسط افراد جامعه آزاد است. <br /><br />كشور مسلمانى مانند عربستان نيز با عقد قرارداد مستقيمى با صاحبان ماهواره عرب ست براى پخش محتواى كنترل شده برنامه هاى تلويزيونى ماهواره اى تجهيزات دريافت از ماهواره را با قيمت بسيار ارزان در داخل كشور توليد و آنها را به گونه اى تنظيم مى كند كه مخاطبان عمومى اين كشور فقط بتوانند برنامه هاى پخش شده از ماهواره عرب ست را تماشا كنند. كشور هاى آسيايى و خاورميانه اگر چه به رغم تنوع و عمدتاً اصالت فرهنگى خود سياست هاى مختلفى را در مقابله با برنامه هاى ماهواره اى و هجوم فرهنگى اين رسانه به كار گرفته اند اما هنوز هم محتواى برنامه هاى پخش شده براى مردم اين كشور ها كاملاً منطبق با ارزش هاى فرهنگى و دينى آنها نيست. به عنوان مثال شبكه هاى تلويزيون ماهواره اى كشور هاى مسلمان سوريه، پاكستان و حتى در برخى موارد عربستان براى راضى نگه داشتن مخاطبان خود علناً برنامه هاى رقص و آواز پخش مى كنند حتى در مصر پخش فيلم هاى مربوط به هنرپيشه هاى قديمى هيچ ممنوعيتى ندارد. در هند و عراق نيز به ترتيب رقص و آ واز و تبليغات سياسى دو مقوله محورى محتواى برنامه هاى ماهواره اى هستند. <br /><br /><br />&nbsp;براساس آخرين بررسى ها كه از كانال هاى ماهواره اى عرب به دست آمده، در ماه هاى اخير تعداد بينندگان اين سيستم ماهواره اى در ميان مردم كشورهاى عربى با افزايش چشمگيرى روبه رو بوده است. حدود ۱۱ ميليون بيننده از سراسر عربستان در اين نظرسنجى شركت كردند كه پاسخ بخش اعظمى از آنها درخصوص شبكه هاى ماهواره اى عرب، مثبت و قابل قبول بوده است. <br />ظهور كانال هاى ماهواره اى عرب در كنار تلويزيون كشورهاى عربى به شمار بينندگان اين برنامه ها افزوده است. اين در حالى است كه پيش از به وجود آمدن كانال هاى عرب، شبكه هاى تلويزيونى عربى زبان در مرز از دست دادن بينندگان خود بودند و پيدايش اين كانال ها، به ماندگارى آنها نيز كمك شايانى كرد. شبكه ماهواره اى عرب، علاوه بر كانال هاى گران قيمت و به اصطلاح پولى، در حدود ۱۰۰ كانال رايگان نيز در اختيار بينندگان قرار مى دهد. شبكه خبرى عرب خاطرنشان كرد كه با متداول شدن رمزگشاهاى ديجيتالى غيرقانونى در بازار، بينندگان به استفاده غيرمجاز از كانال هاى پولى روى آورده اند به طورى كه در هر ثانيه يك بيننده در عربستان با استفاده از اين رمزگشاهاى ديجيتالى، رمز شبكه هاى قفل شده را پيدا كرده، به بيش از ۲۰۰ كانال پولى عرب، بدون پرداخت كمترين هزينه اى دسترسى پيدا مى كند. <br /><br />به گزارش خبرگزارى Arab News، شبكه هاى ۲۴ ساعته «الجزيره» و «العربيه» برخلاف تصور كشور عربستان، بسيار خوب ظاهر شدند. در نظرسنجى كه از مردم عادى و بينندگان پروپاقرص شبكه هاى ماهواره اى عرب به دست آمد مشخص شد كه اين دو شبكه در صدر پربيننده ترين كانال هاى ماهواره اى عرب قرار دارند. <br /><br />بسيارى از كشورهاى عرب زبان شرقى از جمله بحرين، امارات متحده عربى، كويت، قطر و عمان، پيش از اين با نصب يك آنتن بلند بر پشت بام خود مى توانستند از امواج ماهواره اى استفاده كرده، شبكه هاى عرب را در تلويزيون خود مشاهده كنند. اما امروزه، با رواج رمزگشاهاى ديجيتالى در كشورهاى عربى، ديگر نيازى به اين آنتن هاى بلند نيست و آنها به راحتى مى توانند با يك دستگاه كوچك ديجيتالى، كانال دلخواه خود را تماشا كنند. <br /><br />بسيارى از كانال هاى عربى، برنامه هاى جداگانه اى را به زبان انگليسى پخش مى كنند. از ميان كانال هاى عربى انگليسى زبان مى توان به MBC، ART و Nile TV اشاره كرد كه به دليل رايگان بودن بسيار موفق ظاهر شده، توانسته اند بينندگان زيادى را به خود جذب كنند. <br /><br />اگرچه كانال هاى عربى، از برنامه هاى خبرى، موسيقى همراه با رقص، فيلم هاى انگليسى زبان با زيرنويس عربى و تعداد اندكى هم برنامه هاى آموزشى تشكيل مى شوند اما آنچه امروزه جامعه شناسان را به فكر واداشته تاثير همين برنامه ها بر روى كودكان است. آنها معتقدند اگرچه شبكه هاى ماهواره اى عرب در قالب هاى اطلاع رسانى و سرگرمى شكل گرفته و تهيه مى شوند اما تعدادى از اين شبكه ها ممكن است تاثيرات سويى بر روى كودكان و نوجوانان داشته باشند. به عقيده يكى از جامعه شناسان مطرح عربستان، نحوه پوشش جوانان اروپايى با لباس هاى تنگ و چسبان و كوتاه ممكن است در آن سوى دنيا و براى خود اروپايى ها امرى بسيار عادى تلقى شود اما براى يك نوجوان عرب زبان كه فرهنگش به پوشش مناسب، طرز برخورد بجا و تعادل در همه امور تاكيد دارد قطعاً تاثير منفى و مخرب در بر خواهد داشت. او معتقد است هر فرهنگى براى خود و رهروانش قابل احترام است اما نفوذ فرهنگ ها به يكديگر و عادى جلوه دادن صحنه هاى غرب در تلويزيون بسته اى همچون شبكه هاى سابق عربى، امرى است كه بايد بسيار زياد در آن احتياط به خرج داد و نبايد از كنار آن به راحتى گذشت. <br /><br />اين جامعه شناس عرب، شبكه هاى ماهواره اى را عامل انتقال ابتذال و برهنگى مى داند. حقيقتى كه به آلودگى جوانان عرب خواهد انجاميد. او از دولت عربستان عاجزانه تقاضا مى كند وارد عمل شده و اين هرج و مرج ها و بى بند و بارى هاى فرهنگى را كنترل كند. اگرچه بسيارى از بينندگان اين شبكه ها معتقدند تحريم چنين برنامه هايى و بستن كانال هايى از اين دست، راه حلى اساسى و جوابگو نخواهد بود. در نظر آنها نظارت والدين بر استفاده صحيح فرزندان و جوانانشان از شبكه هاى ماهواره اى در كنار آموزش به آنها، راهى مفيدتر و موثرتر نسبت به منع آنها از تماشاى ماهواره خواهد بود. جوانان بايد در كنار آموزش فرهنگ عرب از طريق ماهواره، نسبت به تاثيرات منفى و مخرب آن نيز هشيار و آگاه باشند. </div><div align="right"></div><div align="center"></div><div align="right"></div><div align="right">منبع:<a href="http://www.sharghnewspaper.com/">روزنامه شرق</a> </div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/10083255-110543623118075842?l=morynotes.blogspot.com' alt='' /></div>Mortezahttp://www.blogger.com/profile/13193471798182739024noreply@blogger.com0